Moja kuchnia pachnąca... barszczem

Trza sie zawiesić

2011-08-19T14:17:00.000+02:00

Bardzo mi przykro, lecz muszę zawiesić bloga na jakiś czas bo... ZGINĄŁ MI MÓJ UKOCHANY, STARY APARAT!
Jestem przekonana, że gdy tylko kupię nowy, to stary się znajdzie, ale nie sposób pisać bloga kulinarnego bez zdjęcia tego, co było na talerzu.
Samym opisem se ludzie (np. Riverman) nie pojedzą ;-)
Do zobaczenia na Waszych blogach! - Marzynia

Chłodnik kalarepkowy z pieczonymi ziemiaczkami

2011-07-15T12:26:00.000+02:00

Wczoraj było okrutnie gorąco, zresztą sami wiecie. Jednak Marzyni chciało się włączyć piekarnik, bo umyśliłam sobie na letni obiadek chłodnik z kalarepy (ogródek Ewuni) z młodymi ziemniakami, pieczonymi.

Oprócz ziemniaków z ogniska to chyba najlepsze ziemiaczki, jakie jadam. Smakowe!

SKŁADNIKI:

Na chłodnik:

duży kubek jogurtu w typie greckim,

mały kubek śmietany,

2 młode kalarepy,

2 ogórki,

3 ząbki czosnku,

koperek,

sól i pieprz.

Ziemniaczki:

młode ziemniaki, mniej więcej równej wielkości (duże przekroić),

olej i masło do opiekania,

sól i pieprz,

czosnek,

ulubione przyprawy (ja dałam rozmaryn, kminek, tymianek, lubczyk).

WYKONANIE:

Ziemniaki wyszorować szczoteczką, nie obierać. Podgotować 20 minut w osolonej wodzie. Następnie na łyżce drewnianej ponacinać w paski, pochlapać olejem, posolić wg uznania (trzeba skosztować, żeby nie przedobrzyć, bo były przecież solone w wodzie) i wyłożyć na blaszkę. Dałam 180 stopni góra i dół, środkowa półka w piekarniku. Jednak teraz już wiem, że najpierw trzeba ułożyć wierzchami do dołu, bo od spodu się ładniej przyrumieniły. Kiedy są już fajnie chycone od dołu, przekręcić, polać masłem, posypać wyciśniętym czosnkiem i przyprawami i dopiec na rumianiutko.

W czasie gdy kartofelki się pieką, przygotować chłodnik. Kalarepę starłam na grubej tarce, takoż ogórki. Lekko nasoliłam, odcisnęłam nadmiar soku. Zalałam rozbełtanym ze śmietaną jogurtem. Doprawiłam solą, pieprzem, czosnkiem, koperkiem i zawołałam napierająca falami na kuchnię hurmę i czeredę. Trzeba było ich widzieć!

Jajka w sosie koperkowym

2011-07-08T21:03:00.001+02:00

Jasio i Zunia są u mnie na wakacjach, a więc H&C zasiada do stołu w pełnym składzie. Nie zawsze jednak są wypaśne frykasy, czasami nawet nie ma czasu na sterczenie przy kuchni. Więc w kategorii "letnie obiadki" pojawiło się danie, które pamiętam z dzieciństwa i które wciąż jest jednym z przebojów szkolnej stołówki (to zdumiewające, jakimi drogami chodzą gusta dzieci...).
Aby uatrakcyjnić wizualnie owe jajeczka wysiliłam się na aranż jak dla niejadków. Oczywiście na talerzach zamiast tej papryki pojawiła się potem solidna bołdka ziemniaczków i po kupce surówki z młodej kapusty, ale pierwsze wrażenie było pozytywne.
Jak ugotować jajka sie wi, a gdyby ktoś chciał taki sosik, to wuala:
SKŁADNIKI:
bulion drobiowy (miałam nawet rosołek z PRAWDZIWEJ kury),
2 łyżki mąki na zasmażkę (lub więcej, zależy ile tego rosołu),
2 łyżki masła,
2 łyżki śmietany,
2 łyżki koperku posiekanego,
sól, pieprz, trochę soku z cytryny.
Zrobić jasną zasmażkę z masła i mąki, rozprowadzić zimnym rosołem, zagotować. Wsypać koperek, doprawić, chwilkę pogotować. Zaciągnąć śmietaną lub śmietanką. I tyle.
Nie licząc gotowania ziemniaków - minutka roboty!

Czebureki na Jantosiowy strój

2011-06-27T22:23:00.002+02:00

Już dawno TO za mną chodziło. Poczekałam, aż zrobi się chłodniej i na Boże Ciało (oczywiście, tradycyjnie, jak to w Boże Ciało, wyszła burza i ochłodziło się) uskuteczniłam Czeredzie takie oto pierożki.
W necie są dziesiątki przepisów na czebureki, przede wszystkim niepokoiła mnie sprawa ciasta - a to coś jak filo, a to drożdżowe, na serze białym (?), z sodą, no i takie jak u Jantosia Czypraka z Koszelewa, gdziem po raz pierwszy zobaczyła przepis na ten przysmak.
A skoro jego Tatulo takie robili i Im smakowało, to znaczy sie, że Tatulo majo racje.
I zrobiłam tak jak Antoni.
I Łociec mieli racje - SĄ PRZEPYSZNE!
Przepis jest tutaj, ja jednak nie byłabym Mamcią, gdybym coś nie zmieniła.
Nie wydawało mi się słusznym i zbawiennym takie (sorry) pitolenie się z tym brzeżkami ciasta, jak to Antoś czynił (zapewne Tatulo zaglądali mu przez ramię, to musiał).
Po prostu, mocno i dokładnie skleiłam elastyczne ciasto, zrobione nota bene wg mojego pierogowego (ś.p. Babcia Bronia też mi zaglądała przez ramię, NIE MOGŁAM się sprzeniewierzyć).Posoliłam tylko ciasto, bo przecież w oleju już nie można dosolić.
Po drugie tak bardzo cieniutko się nie da rozwałkować, bo sok puska przy smażeniu (polecam maskę spawacza w takim wypadku). I tak są pyszne, bo ciasto smaży się na chrupko, a mięsko (łopatka mielona) jest soczyste. Dałam dość dużo wody do długo wyrabianego mięsa, a na koniec jeszcze wrobiłam kopiatą łychę masła, bo mi się zdawała ta łopatka zbyt chuda, I dobrze zrobiłam, bo by było za suche. Sposób przyrządzania Jantoś dokładnie opisał, smażyć trzeba na niewielkim ogniu, bo się nie dopiecze w środku i rzeczywiście jeść, póki gorące, bo inaczej przemiękną .
Przyjaźń polsko - tatarska niech żyje!

Kalafior na sposób mięszany

2011-06-23T12:00:00.001+02:00

Letnie obiadki pozwalają nieco odetchnąć od stania przy kuchni. Wystarczy (na jakieś dwie godzinki, niestety) zatkać pysiaki kalafiorem na ten przykład.
Burza mózgów i móżdżków na temat, jak go przyrządzić zaowocowała sposobem mięszanym: czyli i z bułeczką rumieniona na masełeczku - sposób polski (?), jak i z czosnkiem i pietruszką - sposób włoski (?!, nie mam bladego pojęcia, skąd ta nazwa, Mama tak mówiła na warzywa podawane z masłem czosnkowym i natką, więc zostało).
Trzeba przyznać, że nawet wizualnie taka polewka jest pyszna.
2 łyżki masła trzeba zrumienić na złoto z bułką tartą, pod koniec smażenia dodać czosnek przeciśnięty przez praskę, ile kto lubi (sugeruję dużo), tylko uważać, żeby go nie spalić.
Pachnącą massę potraktować "Delikatem" w płynie Knorra, wiem, że niezdrowo, ale ja jestem amatorką polewania gotowanych warzyw magą), wyłożyć na gorący kalafior, popieprzyć, posypać natka pietruszki (niestety, miałam w tym momencie tylko suszoną, ale tyz piknie).
Aha, kalafior gotuję w osolonej wodzie, do której dodaję (i znowu nie wiem, czemu, za panią Matką) trochę cukru i kwasku cytrynowego. Ten kwasek to żeby nie sczerniał, czy cóś, a cukier na smaka.

Tarta z truskawkami i pianką

2011-06-20T23:14:00.000+02:00

Tarta jest najzwyklejsza w świecie - kruche ciasto, podpieczone, a na wierzchu pianka z ubitych czterech białek ze szczyptą soli i trzema łyżkami cukru pudru. Ponieważ szkoda mi było wyrzucić te cztery żółtka, co zostały, domieszałam je do ubitej piany. W rezultacie truskawki utopiły się w czymś w rodzaju omlecika biszkoptowego i to jest mój nowatorski wkład w tartą ideę.
Poza tym okrutnie spodobały mi sie kratery, jakie powstały po wybuleniu piany ponad owoce.
Nie muszę dodawać, że na tym zakończyła się moja przygoda z tartą, bo ani nie lubię omletów na słodko, ani truskawek (Jessu, ale mię Wszechmogący skarał, to jakaś choroba z tą awersją do słodyczy, niedługo z owoców będę już jadła tylko niedojrzałe kiwi, cytryny i grejfruty oraz te pastewne banany, co idą na paszę).
Hurma i czereda zakrzyknęła: "Tak trzymać, Matka! Odpada jedna gęba do podziału!"

Insalata caprese

2011-06-14T20:49:00.000+02:00

Znowu włoskie klimaty… tym razem już dość ortodoksyjnie (przynajmniej na zdjęciu). Jedna z najprostszych i najsmaczniejszych sałatek – 5 minut roboty i mogę wyobrazić sobie, że jestem w moim ukochanym Bagnacavallo.

SKŁADNIKI (porcja na jedną osobę, wiadomo, kto pożarł, he he he):

1 dojrzały pomidor,

1 kulka mozzarelli,

liście bazylii,

oliwa z oliwek,

sól, pieprz, oregano,

(no i można sobie chlapnąć, jak ja, octu balsamicznego, tego nie ma w przepisie, ale mnie tak bardziej smakuje).

Jak się to robi, widać na zdjęciu.

Baaardzo pasuje tu chrupiąca bagietka, którą maczamy sobie w sosiku. Wypas!

Pierożki rawiolopodobne z masłem szałwiowym

2011-06-05T10:49:00.001+02:00

Gorąco… nie chce się stać przy garach i zjadłoby się coś lekkiego. Ale znowu same sałatki to hurmy i czeredy (w rozszerzonym składzie, przyjechał Jasio) nie zatkają. Dobra, stanęło na tym, że robimy ravioli. Nazwa połechtała H&C, wizja pomagania matce w robocie mniej, ale jakoś wyszło.

Z akcentem na „jakoś”.

Po pierwsze, nie miałam semoliny i zrobiłam na zwykłej mące, więc były to właściwie polskie pierożki, tyle że nadziane niby pod włoski smak i wycięte, niestety dość topornie, radełkiem w kształty rawiolowate. Ciasto trzeba zrobić dość twarde, więc ohakowałam się wałkiem, by to rozwałkować i naprawdę nie miałam ochoty przycinać i układać równiutko, by wyszły jak u Okrasy na ten przykład. Poza tym na początku zostawiłam zbyt duży rant i pierwsza partia przypominała przekłute baloniki, w których smętnie telepały się kuleczki nadzienia. Trzeba jednak dociskać ciasto wokół bryłki sera dość ściśle i wykrawać mniejsze pierożki. Miałam za to szałwię, więc chociaż masełko szałwiowe było utrafione.

Ciasto:

Zrobiłam takie jak na kluski, czyli twardsze niż pierogowe i z 3 jajkami.

Farsz:

Kostka sera białego, opakowanie sera „Corregio” Presidenta, świeża natka pietruszki, czosnek, sól, pieprz – składniki wymieszać, farsz powinien być dość pikantny.

Polewka:

4 łyżki masła zrumienić razem z listkami szałwii, uważać, żeby się nie spaliły.

Wykonanie:

W sieci można znaleźć mnóstwo filmików, jak to zrobić, np. na kotlet.tv

Na talerzu posypać świeżo zmielonym pierzem.

Dobre są, owszem, zaszpanować przed rodziną też można, ale gdy już chce nam się ślęczeć przy stolnicy, to lepiej zrobić polskie pierogi…

Sos pomidorowo – cebulowy

2011-05-21T11:16:00.001+02:00

Wiem, długo mnie nie było i mało tego – nie mam żadnych newsów kulinarnych. I niestety „nic, żadnej roboty nie wezmę, nie wiem, nie znam się, nie orientuję się, zarobiona jestem!" (chociaż żem nie brunetka).

A tu czytelnicy (ho, ho ho, czytelnicy...) sarkają, że sernik już wisi trzy tygodnie. Pogrzebałam więc w archiwum i znalazłam zdjęcie nadające się do publikacji. Jest na nim ryż z piersią kurczaka i pomidorowym sosem z cebulą i kawałkami papryki. Lubię ten sos, ma bardzo intensywny smak pomidorów i jest raczej łagodny w smaku. no i ten kolor! Pasuje do białego mięsa i oczywiście do makaronu. Nawet odmrożony nie traci walorów. Przez większą część roku robi się go z pomidorowych pomidorów z kartonu albo z passaty. To nie są włoskie klimaty, więc robię go na zwykłym oleju albo na tym bezsmakowym z pestek winogron, a przyprawy to po prostu natka pietruszki, lubczyk, pieprz i czosnek.

Chyba gdzieś zimą robiłam to zdjęcie, bo przyprawy są suszone, teraz oczywiście można dać świeże, tylko trzeba uważać z lubczykiem – jest tak intensywną przyprawa, że może zagłuszyć inne smaki.

SKŁADNIKI:

2 duże cebule,

2 kartoniki „południowych” pomidorów w kawałkach albo butelka pasaty,

1 czerwona papryka (niekoniecznie, chyba że robimy z przecieru i chcemy by coś jeszcze w sosie pływało),

kilka łyżek oleju o neutralnym smaku, oczywiście może być oliwa z oliwek,

3-4 ząbki czosnku,

ulubione przyprawy,

sol, pieprz, łyżeczka cukru.

WYKONANIE:

Cebulę zeszklić na oleju, nie rumienić! Dodać pomidory, cukier i sól do smaku. Dusić, sprawdzając czy sok nie odparował, jakieś 15 minut. Paprykę pozbawić skórki którąś z metod (ja czyszczę, rozplaszczam kawałki w brytfance i wstawiam do piekarnika pod grilla. Kiedy skórka zacznie bąbelkować i przypiekać się, wkładam do grubego woreczka na mrożonki i studzę; potem łatwo schodzi). Pokroić paprykę w kosteczkę czy krótkie paseczki. Wrzucić do sosu, dodać zmiażdżony czosnek, dusić do miękkości papryki. Doprawić lubczykiem i natką.

Najsmaczniejszy sernik w świecie

2011-05-03T19:48:00.004+02:00

Tak, to jest prawdziwe ODKRYCIE KULINARNE. Nie myliły się panie, na których blogach znalazłam przepisy na sernik na śmietanie. Jestem im gorąco wdzięczna, że zachęciły mnie do zrobienia tego ciasta w sumie dość nietypową metodą, w każdym razie u nas nikt tak serników nie piekł.

Cóż, nic mądrzejszego nie napiszę niż One, więc oddaję głos pani Tilinarze:

„Jeśli można przeżyć przy stole prawdziwe szczęście, to właśnie tamten obiad taki był. Wreszcie stworzyłam sernik o konsystencji idealnej, a mój wymarzony i wyczekany wypiek stał się niespodzianką dla jubilatki, zwieńczeniem wspaniałego rodzinnego obiadu. Lubię wspominać tamto popołudnie. To jeszcze nie koniec moich sernikowych nauk, ale z pewnością to kamień milowy w mych serowych poszukiwaniach.”

… i pani Justynie (anytsujx):

„To naprawdę jeden z najlepszych serników, jakie kiedykolwiek jadłam. Piekłam go już wielokrotnie, a dopiero teraz udało mi się zrobić mu zdjęcia, to już mówi samo za siebie :). Jeśli ktoś z Was nie piekł nigdy sernika na śmietanie, zachęcam do podjęcia tego wysiłku w tym kierunku :). Czystym sumieniem, twierdzę, że jest REWELACYJNY !!! i u mnie dostał szóstkę z dużym plusem”.

U nas też dostał szóstkę, a szczególnie ucieszyła mnie opinia wytrawnej gospodyni i świetnej kucharki, czyli Maryni (Maryniu, całuski, ten przepis jest dla Ciebie :-))

SKŁADNIKI (wszystkie powinny mieć temperaturę pokojową; u mnie nie miały, bo se zapomniałam...):

- 800 g sera białego do serników z wiadereczka (ha! odkryłam wreszcie mielony twaróg doskonały, do tej pory piekłam z „Piątnicy”, też jest znakomity, ale ten od nas, z Trzebowniska jest najlepsiejszy; my na Pogórzu robimy pod tradycyjny smak, więc ten ser jest kwaśny i czuć, że wypiek jest z twarogu, a nie z bezpciowego maskarpone na ten przykład),

- tyle samo, ile sera gęstej, kwaśnej śmietany 18% (również Trzebownisko, ma się rozumieć),

- 2 łyżki stopionego, wystudzonego masła (dałam Lurpak, bo chciałam mieć wypaśnie, ale Trzebownisko i tu się sprawdzi - to musi być PRAWDZIWE masło),

- ¾ szklanki cukru (normalnie, kryształu, niestety nie z Trzebowniska, bo tego jak raz nie produkują, he he he; ta szklanka to taka zwykła, standardowa, jak z „Podkarpackiej”),

- 4 duże jaja (miałam od Reni M., czyli „od baby”),

- 1 łyżka z małą górką mąki pszennej (Stoisław) i jedna łyżka mąki ziemniaczanej (???, chyba nie Trzebownisko?...),

- cukier wanilinowy podwójny - albo inny aromat, jak ktoś lubi, może być ta kardamonowa przyprawa do serników, albo aromat migdałowy, albo cytryna – u mnie najbardziej lubią waniliowe klimaty,

- szczypta soli (czyli tyle, ile w ściśniętych palcach; Mama zawsze mówiła, że gdzie jest słodko, to przyda się ciutka soli, a gdzie kwaśno – cukru.

NA SPÓD:

W sumie można piec bez spodu, ale sernik jest delikatny i może być problem z porcjowaniem, więc jednak dałam niezawodny spód ciasteczkowy. Jeśli masła da się tylko tyle, by się zlepiły ciastka i migdały, to nie jest za tłusty. Kto chce, może upiec na kruchym spodzie, lub jakimkolwiek wypróbowanym:

- pół paczki ciasteczek Digestive czekoladowych,

- pół paczki albo cała migdałów tartych (albo kupić gotowe, albo zetrzeć w młynku do bakalii klik!, mam ten przydaś na stanie),

- masła stopionego tyle, żeby zlepiło się to do kupy.

WYKONANIE:

SPÓD:

Ciasteczka zmiażdżyć (Martik to robił pałką do ucierania, w miseczce) na piasek. Dodać starte migdały, połączyć z masłem do stadium wilgotnego piasku (takiego jak na babkę).

Wylepić dno tortownicy (moja ma 23 cm) i podpiec w piekarniku przez 10-15 minut (180 stopni, góra i dół), aż się lekko zarumieni i zacznie pachnieć. Podpiekany spód jest lepszy i nie namaka tak prędko. Poza tym te migdały nabierają fajnego aromatu.

Aha, tortownicę trzeba zabezpieczyć folią alu od spodu; od kiedy wyciekające masło czy ser zapaskudziły mi piekarnik, zawsze tak robię, wystarczy od spodu obwinąć i zagiąć na brzegi.

Piekarnik przestawić na 160 stopni. Trzeba to zrobić zaraz po wyjęciu spodu, bo piecyk nie zdąży wystygnąć, a ma się piec właśnie w takiej niskiej temperaturze.

Kiedy spód stygnie (musi być zimny, więc trzeba odczekać z masą serową, bo robi się ją bardzo szybko) zabieramy się za ser.

MASA SEROWA:

Ser połączyć łyżką ze śmietaną, poczekać chwilę, aż nią namoknie. Następnie na najniższych obrotach (to ważne, nie wolno go zbyt napowietrzać! Dla mnie to zupełne novum, zawsze myślałam, że puszystość sernika zależy od puszystości masy, a tu nie, wot siurpryza!) wymieszać ser ze śmietaną, z cukrami i solą. Teraz wyłączyć mikser i dalej działamy już trzepaczką balonową (ho ho, ale Marzynia zna termina specjalistyczne!).

Wmieszujemy delikatnie masło. Jajka bełtamy tą rózgą, ale nie na piankę, tylko do niedbałego połączenia białka z żółtkiem i wmieszujemy delikatnie do sera. Na koniec dodajemy mąki i bełtamy, aby masa zabrała mąkę.

Sprawdzamy, czy piekarnik ma te 160 stopni. Wlewamy masę do tortownicy na podpieczony spód (będzie bardzo rzadka, ale nic to, tak ma być!). Ustawiamy na środkowej półce piekarnika, grzanie góra i dół.

Pieczemy godzinę, nie zrażając się, że ciasto będzie w środku „żywe” i trzęsące się jak galareta. Gdyby „chytało” z wierzchu (jak u mnie) przykrywamy folią aluminiową.

Po godzinie wyłączamy piekarnik i jeszcze pół godziny trzymamy w nim sernik, uchylając drzwiczki.

Następnie wyciągamy na deskę i czekamy, aż chwilę przestygnie. W trakcie stygnięcia prawdopodobnie zacznie pękać – trzeba wtedy delikatnie obkroić nożem od brzegów tortownicy, żeby nie ciągnęło kurczącej się masy.

Gdy całkiem wystygnie w temperaturze pokojowej, należy odpiąć obręcz tortownicy (panie tego nie zalecają, ale moja tortownica zostawiłaby blaszany posmak; od spodu izolują ciasteczka, ale zapach rantu by przeszedł przez noc w lodówce do sera). Dlatego też należy sernik trzymać w lodówce w przykrywanym pojemniku na ciasto, bo przecież mamy tam wsadzone inne rzeczy, które "silnie woniajut" a nie chcielibyśmy ciasta o zapachu salcesonu od Fiołka.

Na drugi dzień stężały w zimnie sernik można dekorować dowolnie. Ja dałam polewę czekoladową i posypałam prażonymi płatkami migdałów. To nie był dobry pomysł, bo one z czasem namokły i nie chrupały, tylko zrobiły się gumiaste. Dobrze, że chociaż wyglądały, następnym razem posypię wiórkami czekolady startymi na grubej tarce.

No, a potem już się tylko delektujemy. Nie jest za słodki, więc nawet takie dziwolągi jak ja mogą jeść bez szczękościsku. Nie jest wcale mazisty, starałam się to pokazać na zdjęciu, ma konsystencję sernika, tylko wyjątkowo kremowego i puszystego.

To naprawdę kamień milowy w sernikowych poszukiwaniach.

Mazurek na paradę na stół wielkanocny

2011-05-01T20:43:00.002+02:00

Ten mazurek dla kogoś, kto ma więcej niż 21 lat (Jurand), w wersji minimalistycznej 16 (Martik), a w wersji dla lubiących się dręczyć "wykroczeniami kulinarnymi" oraz dla eremitów: 9 (Zuzianka) - totalnie nie jest zjadliwy.
Dlaczego?
Ponieważ ma milion pięćset sto siedemset kalorii, a jego funkcja ogranicza się (jak dla mnie) tylko do dekoracji stołu wielkanocnego.
Czy można go zjeść?!
O tak! Gdy mieścisz się w przedziale wyżej wymienionym lub jesteś hajerem przodowym, który zeszed z szychta i ma przed sobą dalsze 24 godziny fedrowania.
W pozostałych przypadkach musisz liczyć się z tym, że oprócz masakrycznej słodyczy masy krówkowo-czekoladowej na kruchym spodzie nie doznasz innych rozkoszy podniebienia. To było TYLKO NA PARADĘ (i przyznaję się do tego bez bicia, aczkolwiek został zjedzony przez tercet: Jurand, Martik, Zuzianka; oni mają końskie żołądki i w/w lata ...)

Babka cytrynowa

2011-04-25T13:49:00.001+02:00

To ciasto mogę z czystym sumieniem polecić każdej gospodyni, nawet zupełnie początkującej, a nawet singlowi pięćdziesięciolatkowi, którego wreszcie z domu wystawili rodzice i on się bierze za siebie i za święta.
To ciasto nie może się nie udać i jest pyszne. Lekkie, o posmaku cytrynowym, wilgotne a jednocześnie puszyste i piecze się bardzo szybko.
Co ciekawe, pierwsze ciasto się zepsuło, a właściwie ja je zepsułam, bo nie chciało mi wyleźć ze starej foremki na babkę. Niestety, to moja wina, bo foremka miała z liekka zjechany teflon. Zjedliśmy więc pyszną babkę w Wielki Czwartek, w nieforemnych kawałach. Okazała się tak smaczna, że zmogłam się i upiekłam ją jeszcze raz. I dobrze zrobiłam, bo smakuje każdemu :-)
Przepis podpatrzyłam tutaj, a oryginał pochodzi wg autorki bloga Mniam-mniam z "Wielkiego żarcia", he he he, nie pamiętam, żeby Mastroianni z Piccolim jedli taką babkę, ale czemu nie??
Aha, cytryny trzeba więcej niż w przepisie, ja dałam z półtorej. No i piekłam już w formie silikonowej, a i to musiałam ją wywijać ściągając, bo ciasto jest z wierzchu (nie wiedzieć czemu) lepiące. Lukier dałam za rzadki, Martik zrobił dobry, ale Stara przyszła i cykła gorącej wody do cukru pudru, bo dorośli wiedza lepiej.
Mimo to wypiek prezentował się baaardzo apetycznie na świątecznym stole.
P.S. Nie wiem, jak to możliwe, ale... (nie, nie: "bardzo cię kocham") tylko zastanawia mnie fakt, że na wielu blogach przepisy na potrawy wielkanocne są już miesiąc przed świętami. Czy macie, Drogie Koleżanki, bazy zdjęć, czy naprawdę robicie próby generalne?

Rybne kotleciki z soczewicą

2011-04-13T18:36:00.002+02:00

Niestety, na skutek „spiętrzenia terminów” i „wrażego sabotażu zaplutych karłów z…” (nie, nie mogę powiedzieć skąd, bo namierzą mnie i przyjdą po mnie, bez odbioru) zaniedbałam nie tylko bloga, ale i dom. Dlatego postanowiłam ugotować coś, co będzie bardzo zdrowe, by choć trochę naprawić nadszarpnięty niedbałą kuchnią bilans żywieniowy dzieci.

Padło na kotleciki z ryby z - żeby było jeszcze bardziej zdrowo – sosem pomidorowym i soczewicą.

Sos pachniał wszystkimi przyprawami Wschodu. Nie wiem, niestety, co tam jest, bo to gotowa mieszanka z Młyna Bogutyn (he he he, wyobrażam sobie, jak polskie żarna mielą te przybyłe na wielbłądzich karawanach wory przypraw, niemniej przyprawa jest bardzo smaczna i nie przewalona kminem). Przepis na taki gęsty, aromatyczny sos pomidorowy jest gdzieś na blogu przy którejś potrawie, nie pomnę gdzie, ale gdy znajdę, wkleję link.

Kotleciki robi się banalnie prosto: mięso ryby bez ości (to był dorsz) mielę w blenderze, dodaję 2 jajka, sól, pieprz, przyprawy wg uznania, suszoną natkę pietruszki, sproszkowaną cebulkę dałam tyż (patrz Młyn Bogutyn: suszone płatki cebuli, super, bez problemu ubija się w moździerzu na proszek), 2 łyżki stopionego masła (ten dorsz był bidulek taki chudziutki…).
A zamiast bułki – sypnęłam trochę tej soczewicy, obawiałam się bowiem, iż nie zjedzą pieczołowicie ugotowanego przez matkę przysmaku Ezawa. Właśnie – z soczewicą trzeba uważać i stać przy niej przy gotowaniu – potrafi się błyskawicznie rozgotować.

Żeby było bardziej wypaśnie, obtoczyłam sznycelki w bułce tartej z sezamem, a drugą partię – w bułce z mielonymi orzechami włoskimi. Niestety, zamiast smażyć osobno, smażyłam je razem. Część sezamu podstępnie opadła i przylepiła się do tych orzechowych, a właśnie orzeszkowa panierka była lepsza.

Kiedy suto podlałam sosem, to nawet zjedli te soczewicę.

Po czym Jurand zapytał: - „Mamo, a z czego były te sznycle i co to za groszek był?!”

Malinowe pianki dla Zuzi i Jasia

2011-03-19T12:36:00.003+01:00

Ciocia Marzynia chciała olśnić Jasia i Zunię, podjurgana wysypem bajecznych jedzonkowych cacuszek dla dzieci na blogach koleżanek. Zamiar udał się połowicznie, ponieważ owszem - oczami zjedli (tym bardziej, że nie ma u nas zwyczaju cackania się nad wizualną stroną deserów i byli zaskoczeni) - ale już przy konsumpcji okazało się, że pianka jest ZA KWAŚNA! No cóż, zemściła się moja awersja do zbyt słodkich "mymlaków" i deser (wg mnie przepyszny) dla dzieci był za mało słitaśny. Większość babeczek pożarli więc dorośli, ale chociaż ątre było miłe...
Literki czekoladowe też pozostawiają wiele do życzenia: szurpate, krzywe, a czekolada się ścięła nie wiedzieć czemu; w smaku nie czuć, ale widać, zdaję sobie sprawę że nie umywam się do mistrzyń obróbki czekolady.
Pianka malinowa jest zrobiona z bitej śmietany i przecieru z mrożonych malin z dodatkiem żelatyny. Okazało się, że ciasteczka digestive w sam raz pasują na spody. Foremkę blaszaną trzeba zanurzyć na dosłownie sekundę w gorącej wodzie, wtedy pianka elegancko wyskoczy na podstawione ciasteczko. Jak widać, nie wszystkie babeczki zachowały karby...
Nie wolno tylko zbyt długo trzymać masy w foremce, bo ściemnieje od blachy i będzie trącić metalem. Lepsze byłyby silikonowe foremki, ale mam tylko gładkie.
Resztą pianki nabiłam rurki z francuskiego ciasta. Moim zdaniem bardzo smaczne, co zresztą potwierdziła starsza część H&C, usatysfakcjonowana, że wreszcie jest coś (jakby) słodkiego, a w każdym razie bez czosnku ;-)

Niedzielne bułeczki nocne

2011-03-06T19:24:00.002+01:00

Bułeczki robi się bardzo prosto i - co najważniejsze - rano można je po prostu wstawić do piekarnika i upiec, zanim H&C wyruszy żerować.
Przepis jest kompilacją kilku przepisów, a właściwie podchwyceniem samej idei wyrastania bułek w lodówce. Zanim nie zaczęłam buszować po blogach nie wiedziałam, że tak można. Efekt jest bardzo dobry, a skórka na tych bułeczkach, chrupiąca i lśniąca, jest najpyszniejsza, co starałam się oddać na zdjęciach.
No i zapach i ten szpan przed sasiadami: ach! jaka ta Marzynia jest dobra matka, na połowę bloku czuć, że już chyba o piątej rano zamisiła ciasto, żeby dzieciom na ósmą bułków napic! To jest kobita!

SKŁADNIKI:
1/2 kilograma mąki pszennej chlebowej, ale może być i zwykła,
1 jajko,
łyżka masła,
łyżeczka cukru,
łyżeczka (kopiata) soli,
szklanka mleka,
niepełna mała kostka drożdży (tym razem do gieesu przywieźli świeże),
1 jajko i ciut mleka skondensowanego do posmarowania wierzchu,
jakaś posypka.

WYKONANIE:
Jajko wyjąć wcześniej, żeby nie było zimne. Mąkę przesiać. Z mleka, cukru i drożdży zrobić coś jakby zaczyn, to znaczy wkruszyć drożdże do ciepłego, posłodzonego mleka. Podpatrzyłam to u babci Anieli, ale niestety, przegapiłam moment, bo polazłam na kompa i gdy weszłam do kuchni, zobaczyłam szarą piankę wywalająca się z kubeczka na blat. Elegancko zgarnęłam wyjątkowo aktywny zaczyn do miski z mąką, dodałam jajko, roztopione letnie masło i sól i zaczęłam wyrabiać.
Nawet niezbyt długo mi zeszło (normalnie, tak jak na pierogi zagniatałam, tak robi siostra Aniela, za mnie robił to mikser, ale mi Martik zepsuł takie zahaczadło, a w ręce trzymać się mnie nie chce). Ciasto zaczęło fajnie rosnąć pod rękami, więc podzieliłam na 16 część (wtedy wychodzą równe, bo metoda: na pół, na pół, na pół i na pół jest najlepsza) i uformowałam bułeczki.
Formowanie się robi tak, jakby chciało się zawinąć wierzch kuleczki pod spód, wtedy jest napięta powierzchnia i bułeczki są równe. Położyłam na blasze wyłożonej matą silikonową, przykryłam nasmarowaną olejem folią (żeby mi się nie przykleiła) i wstawiłam do lodówki. Niby miało być na najmniej zimną półkę, ale ponieważ za chiny nie wiem, która to u mnie jest, więc wsadziłam na środkową.
Była godzina mniej więcej dziewiąta wieczór.
Rano wstałam o siódmej, włączyłam piekarnik na 220 stopni góra i dół, poszłam się umyć, posmarowałam bułeczki mieszanką jajka i mleka, posypałam, pochlastałam żyletką na krzyż, a potem nonszalanckim ruchem jednej (!) ręki wsunęłam je do piekarnika. Stylowo byłoby jeszcze zamknąć drzwiczki piekarnika nogą, ale mam za mało chwytne stopy niestety.
Po około 15 minutach były gotowe, trzeba patrzeć na stopień zrumienienia. Zapach rozchodzi się na całą ulicę....

Ciasto kawowe dla Anaste (i paczki pożeraczy też)

2011-02-27T14:51:00.000+01:00

Ciasto piekł oczywiście Martik, ja już wcale nie piekę na słodko (no, chyba że na zamówienie). To ciasto też jest troszkę na zamówienie, ponieważ Marta zainspirowała się marzeniem Anaste o kawowej słodkości. Tymczasem ciasto wyszło nie za bardzo słodkie, ale dobre, nawet mnie smakowało, do kawy ma się rozumieć. Jego zaletą jest niezwykła prostota i szybkość wykonania. Przepis pochodzi od p. Dorotusi, moja córka jest zafascynowana jej kulinarnym mistrzostwem. Tym mistrzostwem zafascynowani są także przyjaciele Marty, których regularnie dopieszcza wypiekami. Mam nadzieję, że na moje stare lata będą pamiętali, kto był sponsorem, hehehe....
A teraz już przepis pani Doroty i jej cudowny blog Moje Wypieki.

"Wiem już, że lubicie proste i szybkie ciasta, które jednocześnie dobrze smakują. To ciasto robi się w 3 minuty, tylko pieczenie zajmuje 50 minut ... Nie mniej, miękka i wilgotna babka będzie gotowa w jedną godzinę :). Smakuje jak ciasto czekoladowe, w strukturze trochę jak brownies, dzięki temu jest pyszna i mokra. Polecam" (cytat z blogu M.W.)

Składniki:

60 g miękkiego masła
150 g drobnego cukru
2 jajka
220 g mąki
3/4 łyżeczki proszku do pieczenia
1 i 3/4 łyżeczki sody oczyszczonej
35 g kakao
2 łyżeczki kawy granulowanej (instant) - Martik dał 4 łyżeczki
1 szklanka (250 ml) jogurtu naturalnego, najlepiej gęstego i kremowego, np. greckiego

Wszystkie składniki powinny mieć temperaturę pokojową, więc należy je wcześniej wyciągnąć z lodówki. Mąka, proszek i soda powinna być przesiana.

Wszystkie składniki umieścić w mikserze (w dowolnej kolejności) i zmiksować na gładką masę, miksując kilka minut.

Wlać do przygotowanej formy (może być tortownica o średnicy 21 cm, ja piekłam w keksówce o wymiarach dolnych 23 x 10 cm). Marta piekła w okrągłej tortownicy silikonowej.

Piec około 50 minut w temperaturze 180ºC, do tzw. suchego patyczka.

Pozdrowienia dla Anaste i Duszki!
:-)

Martik gotuje - Masssakrycznie słodka słodkość na amerykański strój

2011-02-19T20:47:00.001+01:00

Ten deser popełnił Martik na babskie walentynki. Nie mógł liczyć na moją pomoc, ponieważ po pierwsze primo ja walentynki bojkotuję koncertowo, a po drugie primo - tu żadnej pomocy nie trzeba, bo ten cały banoffee pie jest do zrobienia prosty jak drut.

Mnie od samego patrzenia na składniki zęby rozbolały, ale dziewczynki twierdziły, że pycha.I że się czepiam i wrzepiam komentarze.

Nie wiem, dlaczego amerykańskie desery robią kariery na cały świat…

Przepis przytaczam za panią Dorotką, której wspaniały blog: Moje wypieki był tutaj wielokrotnie już cytowany. Nawet ona stwierdziła, że tego nie da się zjeść więcej jak jeden kawałek.

Składniki na spód:

85 g rozpuszczonego masła
150 g ciastek digestive, pokruszonych
25 g migdałów, zmielonych
25 g orzechów laskowych, zmielonych

Składniki na masę toffi:

2 puszki mleka skondensowanego słodzonego gotowanego przez 2 godziny pod przykryciem lub 2 puszki gotowej masy toffi (z takiej korzystałam) - każda puszka o wadze 400 g
4 dojrzałe banany
sok z połowy cytryny
1 łyżeczka esencji waniliowej
75 g gorzkiej czekolady, startej
475 ml kremówki

Połączyć w naczyniu rozpuszczone masło, pokruszone ciastka, zmielone migdały i orzechy laskowe. Dobrze wymieszać, wcisnąć na dno blaszki do tarty o średnicy 23 cm.

Piec w nagrzanym do 180°C piekarniku przez 10 - 12 minut. Wyjąć, wystudzić.

Banany obrać, pokroić. Wycisnąć sok z połowy cytryny, dodać esencji waniliowej i wymieszać z pokrojonymi bananami. Masę wyłożyć na spód. Wierzch przykryć masą toffi z puszki. Posypać 50 g startej czekolady.

Kremówkę ubić, wyłożyć na czekoladę. Oprószyć pozostałymi 25 g startej czekolady.

Wstawić do lodówki na kilka godzin, by masa stężała (choć nigdy nie będzie w pełni sztywna, będzie miała konsystencję masy toffi).

Rzeczywiście, w środku było coś na kształt masakrycznie słodkiej lary, w której były zanurzone banany. Trzeba było nabierać łyżką. Dlatego zdjęcie tylko z wierzchu, aby miłośnicy bananów i toffi nie zrazili się do banoffi.

P.S. Nie wiem, czy zauważyliście, ale część opisu wyszła mi w rymowankach. To chyba skutek dwóch sążnistych porcji kaszanki, które dzisiaj opyliłam na obiad i kolację. Z ogóreczkiem kiszonym, ma się rozumieć.

Gwoli sprawiedliwości dodam, że Johna i Mary z Midwestu pewnie też by zemdliło na widok i zapach mojego talerza.

Kotlet de volaille (dewolaj)

2011-02-09T21:40:00.000+01:00

Na jednym z blogów (niestety, nie pomnę którym) natrafiłam na kotlety de volaille. Mimo, iż obiecałam przystopować z rolowaniem, widok był tak smakowity, że MUSIAŁAM je zrobić. Kilka razy robiłam je jeszcze z Mama, bo jest przy tym trochę dłubaniny, ale efekt końcowy wart tego.

Postanowiłam zrobić najprostsze, klasyczne dewolaje, tylko z masełkiem w środku, które przy przekrojeniu rozkosznie rozpływa się na talerzu, podmywając chrupiąco – miękkiego kotlecika…

Bardzo udatnie formowanie dewolaja pokazuje filmik z jutuba, o ten.

Ja najpierw rozklepałam ostrożnie pierś, posoliłam i popieprzyłam, włożyłam zamrożone masło, na to odrobinę sproszkowanego czosnku i natkę pietruszki i zwinęłam, uklepując w rękach i ugniatając dość plastyczne mięso w formę cepelina. Moje nie są tak wrzecionowate, jak tego gościa z video-kuchni, tylko mają kształt bardziej jajowaty, bo długo smażone cienkie, panierowane końcówki są twarde. Poza tym do stężenia (wystarczy pół godziny) do lodówki daję kotlety bez panierki, żeby nie namokła.

Jeśli dewolaj jest dobrze zawinięty i uformowany oraz podwójnie opanierowany (mąka, jajko, bułka i riplej) to masełko nie powinno wypłynąć w trakcie smażenia.

Smażyłam w oleju Kujawskim, zużyłam 2 szklanki oleju. Lepiej wziąć mniejszy rondelek i wymienić olej w trakcie, ponieważ oblatująca bułeczka się przypala. Smażymy w tzw. głębokim tłuszczu, na małym ogniu, żeby „doszedł” w środku. Zależy to od wielkości, tak do 15 minut, aż będą ładnie rumiane.

Zdjęcie pstrykałam tuż po rozkrojeniu, jeszcze widać, jak aromatyczne masełeczko wycieka ze środka, mniaaam!!!

Piroska starego chleba

2011-01-31T23:01:00.000+01:00

Dawno już nosiłam się z zamiarem wykonania tej potrawy. Nie tylko dlatego, że w każdym domu zostaje suchy chleb, a koni jakby mniej i coraz słabiej słyszą.

Przede wszystkim zauroczyło mnie tłumaczenie, jakie zapodał mi Wujek Google, gdy kliknęłam gdzie trzeba. Co ciekawe, gdy wróciłam do tego blogu (nawiasem mówiąc wspaniałego) za każdym razem otrzymywałam nieco inną wersję tłumaczonego przepisu.

Najcudniejsze są tłumaczenia potraw z jaj. Nibym człowiek poważny, matka dzieciom, wychowawca pokoleń młodzieży i brekekekeks, ale po prostu kulam się ze śmiechu, gdy czytam te majstersztyki translacji.

A do umieszczenia tego perełkowego przepisu (bo potrawę miałam już wypróbowaną i sfotografowaną), skłoniła mnie notka Mażęci.

Tłumaczcie przepisy w goglach! Może nie będzie to rock (jak z tą planetoidą), ale dżez i góralska muzyka na pewno :-)

P.S. To naprawdę jest bardzo smaczne, zwłaszcza z sosikiem czosnkowo-koperkowym (takim, jak robi Bryssska, zamiast mleka śmiętana oczywiście). Nie miałam "wieprzowiny szyi" więc wzięłam szynkę, a zamiast marchewki i ogórka - pieczarki.

Musisz piroga:

500 g stary chleb
100 g sera
100 g wieprzowiny szyi
100 g bułki tartej
1 marchewka
3 ogórki kiszone
1 jajko
przyprawa

Jeszcze trzeba:

150 g mąki
2 jajka
bułka tarta
olej

Chleb namoczyć w wodzie, odcedzić nadmiar wody i kruszą. Płaszczyzny do dużych. Tarka ser, szynka wędzona i ogórek drobno marchew mały samolot do samolotu.
W odpowiednim pojemniku zjednoczyć rozdrobniony chleb, ser, szynka wędzona, ogórek, 1 jajko, marchew i bułka tarta. Pieprz do smaku i zagnieść ręcznie w celu uzyskania zwartej masy. Tłuszcz dłoni i przygotowane z masy piroga formy. Roll je w mące, potem w bułce tartej i jajka na koniec. Smażyć na gorącym oleju aż przyjemnie złoty kolor.

Rolada - akt trzeci

2011-01-26T23:56:00.000+01:00

Podejrzewam, że pomału czujecie się wyrolowani, jednak zgodnie z obietnicą przedstawiam ostatnią kandydatkę do „toczonej” miss.

To rolada z boczku, nadziewana masą z bułki, pietruszki i czosnku. Miała może nie najliczniejsze, ale bardzo ekspansywne stronnictwo. Domagali się jednak czegoś na strawienie tej smakowitej tłustości, więc zostali przegłosowani przez abstynentów.

Danie to najsmaczniejsze jest na ciepło i tak właśnie zostało pożarte. Po wyjęciu z piekarnika na pniu pochłonięto połowę, potem podpiekaliśmy ten boczuś na grzankach.

Z musztardą rosyjską i korniszonkiem – pycha!

P.S. Zdecydowanie nie polecam tym, którzy się odchudzają. Można przytyć od samego (niebowgębnego zaiste) zapachu.

SKŁADNIKI:

kawał boczku (ja miałam gotowany) na tyle gruby, aby dał się skroić na trzy połączone płaty,

ośródka z jednej czerstwej bułki,

4 ząbki czosnku,

duży pęczek natki pietruszki,

sól, pieprz, ulubione przyprawy, podchodzące do boczku (egzotyka nie pasuje).

WYKONANIE:

Boczek rozkroić metodą babci Anieli na prostokątny płat. Ponieważ tłusta warstwa jest krucha, więc ulazł mi się skrawek słoninki, który po prostu dotuliłam do reszty rolady, przyklejając go do nadzienia. Bułkę namoczyć w ciepłej wodzie, pietruszkę drobno skroić, czosnek przecisnąć przez praskę. Masę wyrobić, ewentualnie dodając ciut oleju, by się dobrze kleiła i doprawić solą i pieprzem.

Boczek rozłożyć, rozklepać na nim nadzienie, zwinąć, obwiązać nicią. Posypać przyprawami – ja dałam cały kminek, majeranek i liście laurowe. Przykryć folią aluminiową, wstawić do naczynia (u mnie patelnia cygańska z odkręcaną rączką), wlać pół szklanki wody i zapiekać na 180 stopni, aż się ślicznie zrumieni, a dużo tłuszczu wytopi.

Można zjeść od razu na ciepło, gdy zaś zastygnie - daje się kroić w cienkie plastry, które potem zapiekamy na chlebku.

Dobrze, że nikt z nas nie ma problemów z cholesterolem…

Rolujemy szynkę.

2011-01-23T14:56:00.002+01:00

Jak to zgrabnie ujął Riverman, festiwal rolad się rozkręca. Boczkową też zrobiłam, ma się rozumieć z ogóreczkiem, idealna pod.

Ciężko się zdecydować, która najsmaczniejsza; po publikacji zdjęć trzeciej kandydatki możemy zrobić głosowanie. Hurma i czereda przyznała tytuł czempiona tej szynkowej. Fakt, iż Jurand po jej konsumpcji umył gary BEZ SZANTAŻU MORALNEGO z mojej strony przeważa szalę na stronę właśnie tego dania. Pozostałe kandydatki, mimo iż były spaniałymi siewszynami i miały hipnotajzin smak, nie wywołały aż takiego wzruszenia.

SKŁADNIKI:

duży, gruby kawał surowej szynki wieprzowej,

kilka plastrów bekonu,

kilka plastrów sera żółtego,

30 dkg pieczarek,

cebula,

4 ząbki czosnku,

ostra musztarda (np. rosyjska),

ulubione przyprawy (ja dałam tradycyjne: pieprz, kminek, majeranek, liść laurowy),

na marynatę: olej, ocet winny, Delikat Knorra,

tłuszcz do obsmażenia.

WYKONANIE:

Dzień przed mięso rozkroić na duży płat. Mimo wskazówek babci Anieli (klik) wyszły mi dwa płaty, ale to była wieeelka góra szynki. Zamarynować w mieszaninie oleju, octu i magi, włożyć do środka liście laurowe, zwinąć i wstawić do lodówki, by skruszało. Octu (miałam jeszcze balsamiczny) daję jedną część na trzy oleju.

Nadzienie jest proste: pieczarki zetrzeć na grubej tarce, odparować na patelni i przesmażyć z drobno pokrojoną cebulką. Doprawić solą i pieprzem. Do smażenia musowo dodać trochę masła, na żadnym tłuszczu nie pachną tak pięknie.

Mięso rozłożyć, wyjąć listki bobkowe, odgonić ewentualne Muchy (patrz wpis Mażęci), leciutko posolić, posmarować musztardą, posypać przyprawami i zmiażdżonym czosnkiem. Rozłożyć bekon i ser, na to wyłożyć masę pieczarkową. Zwinąć roladę(dki) i obwiązać grubą nicią. Obsmażyć ze wszystkich stron na smalcu lub oleju.

Aha, zanim nastawicie piekarnik, sprawdźcie, czy macie rękaw do pieczenia. Po konstatacji, że jednak nie macie i jakieś tysiąc kilowatów hulało na próżno, weźcie rondel z grubym dnem i szczelną pokrywką, ułóżcie tam roladki, podlejcie ciutkom wody i duście do miękkości.

Mięsko było tak kruche, że miałam kłopoty z wyciągnięciem nici, tym bardziej, że wataha Jarzębiaka już dyszała mi w kark.

Rolada z indyka z serem i szpinakiem

2011-01-19T00:55:00.004+01:00

Nabrało mnie na rolowanie. Zrobiłam już dwie, a boczek czeka na swoją kolej w lodówce. Zainspirowała mnie siostra Aniela, która robiła roladę wieprzowo – drobiową z wołowiny (tak, tak, ale ja kocham filmy z s. Anielą, przypomina mi babcię Bronię). Siostra pokazała, jak nacinać mięso, żeby z bloku wyszedł szeroki płat. Przypomniałam sobie to, gdy zobaczyłam grubą pierś z indyka.

Tutaj można zobaczyć, jak robi to Mistrzyni.

Wyrób końcowy przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Przepyszna jako pieczeń do obiadu i na zimno jako wędlina do chleba. Mięso kruche, soczyste, pachnące czosnkiem, z tym smaczkiem szpinakowym i żółtym serkiem w środku. Sądzę, że taki sposób przygotowania indyka zagości w moim domu, bo to nie tylko smakowite, ale i szybkie danie.

SKŁADNIKI:

1 gruby kawał piersi z indyka (niestety, nie zwróciłam uwagi, ile to zaważyło), wyszły mi 2 dość duże rolady,

20 dkg sera żółtego,

szpinaku ile kto lubi i jak gruba warstwa da się zawinąć,

sól, pieprz,

kosteczki cebulowa i koperkowa Knorra,

czosnek,

masło i olej.

WYKONANIE:

Niestety, nie udało mi się obrobić skrawaniem całej tej chapy mięsa, więc zrobiłam dwie rolady, gdy okazało się, że przeciętego zbyt głęboko płatu nie da się stulić do kupy. Wyszły dwa mniej więcej prostokąty, które lekko rozklepałam tłuczkiem.
Ponieważ pierś jest krucha sama z siebie, nie marynowałam jej, zresztą wydała mi się świeża i z jakiegoś takiego niesteranego indyka.

Podrównawszy brzegi z „zewnętrznej” strony lekko posoliłam, a od wewnątrz posypałam płaty kosteczką cebulową i kosteczką koperkową Knorra oraz ostrą papryką. Następnie posmarowałam zmiażdżonym czosnkiem (4 średnie ząbki) i ułożyłam podwójną warstwę plastrów edamskiego sera (akurat taki miałam). 6 bołdek szpinaku z Horteksu rozmroziłam, odcisnęłam, przesiekałam i podsmażyłam na maśle. Posoliłam i dość mocno doprawiłam pieprzem.
Tu naszła mnie refleksja, jak to się stało, że tyle lat nie stosowałam szpinaku w kuchni. Myślę, że dałam się styranizować, bo JA z tym warzywem nie miałam żadnych doświadczeń.

Wyłożyłam na ser przestygnięty szpinak i centralnie ułożyłam ścieżkę z kawałeczków masła. Wyobraziłam sobie (i słusznie), że masełko przesiąknie tę pierś i mięso nie będzie suche. Przy zawijaniu rolady popełniłam błąd, bo zamiast związać ścisło nitką, jak siostrunia (która wie wszystko o zawijaniu), spięłam ją wykałaczkami. Gdy jedliśmy na ciepło – spoko, patyczki wychodziły bez problemu. Kiedy jednak chciałam podać na zimno, okazało się, że część wykałaczek trzeba było wyciągać obcęgami (no, prawie…) i mięsko mi się z lekka rozlazło. Smakowo żadnej różnicy, ale jeśli zamierzacie zaszpanować przed teściową, to lepiej tradycyjnie owinąć nicią, którą potem łatwo przeciąć i zdjąć.

Roladki obsmażyłam na oleju z masłem z wszystkich stron. Na uciekający desperacko jak kurczaki przez każdą najmniejszą szparkę ser nie da się nic poradzić, jednak zostało go wystarczająco.
Następnie wsadziłam do rękawa foliowego razem z łyżką masła i piekłam w 180 stopniach, góra i dół, środkowa półka, dopóki rolada nie zarumieniła się z wierzchu.

Na ciepło jedliśmy to z frytkami i surówką z pekińskiej kapusty.

Na zimno dzieci wcięły z keczupem (profanacja!), a ja z majonezem (chyba już nie?) na białym pieczywie.

W następnym odcinku rolada z szynki wieprzowej.

Bardzo serdecznie żegnam państwa, bardzo serdecznie!

Nie wyglądają, a smakują (lepiej tak, niż odwrotnie)

2011-01-07T19:41:00.002+01:00

Te ciastka Martik wypatrzył na blogu "Moje wypieki", a ponieważ są to jedne z najprostszych ciastek w świecie, więc sam je upiekł. Od tego czasu piecze je w hurtowych ilościach, ponieważ już żadna impreza (tak twierdzi Martik) nie może się bez nich obejść, a ferajna z jej paczki ma zdrowe apetyty. Te były na sylwestra.
Raz piekła nawet z potrójnej porcji, ale to już katorżnictwo, wychodzi ponad sto ciastek.
Jak je zrobić, wszystko jest opisane tutaj.
Oczywiście nie mamy drobnego cukru (nie wiemy do dziś, dlaczego ma być drobny, skoro z normalnym wychodzi tak samo), zamiast ekstraktu z wanilii córcia daje cukier waniliowy (nasze chamskie podniebienia i tak nie wyczuwają różnicy), a zamiast chipsów (?!) czekoladowych po prostu dość drobno pokrojoną czekoladę.
Do pieczenia najlepsza jest mata silikonowa, to jak raz posiadamy.
A jak smakują opowie sama autorka przepisu, pani Dorotka:

Niektórzy mówią, że te ciasteczka po prostu rozpływają się w ustach. Dla mnie są to bardzo smaczne ciastka, przede wszystkim mięciutkie i nie twardniejące z godziny na godzinę. Mocno czekoladowe, proste i w sam raz na jesienne (zimowe) dłuższe już wieczory...

P.S. Zdjęcie Martik też se zrobił sam, bo (tak powiedział) jak nie wyglądają, to nie trza nic kombinować.

Pożegnanie z wigilijnymi potrawami, czyli ostatnie rytualne obżarstwo.

2011-01-03T08:45:00.002+01:00

Wczoraj był ostatni dzień obżarstwa. Komisyjnie porównano przyrosty wagi po świątecznym tuczu, oczywiście wypadłam najgorzej. Właściwie to ostatnim dniem rozpasanej konsumpcji powinien być sylwester, ale przecież nie można zostać na weekendzie o jakimś wywarze warzywnym, tym bardziej, że w zamrażarce były jeszcze uszka, pierogi z kwaśną kapustą i grzybami, a Jurand przywiózł od siostry sernik. Martik, który nie lubi treściwych serników, namówił mnie do zrobienia kremówki (nic wielkiego, z gotowego ciasta z Biedronki, ale krem był oczywiście na maśle...). Na obiad był boef stroganow, najlepszy, jaki w życiu ugotowałam.
Więc pod pretekstem przygotowania się do ograniczenia pożerania takich ilości żarcia w czasie, gdy wielu ludzi głoduje, zjedliśmy to wszystko. Przynajmniej będzie co wspominać!

Świąteczny toast nalewkami Rivermana

2010-12-25T22:34:00.005+01:00

Wszystkim "blogowym" przyjaciołom, znajomym i gościom życzę spokojnych i miłych świąt. Chętnie ugościłabym najbliższych, od których dostałam tyle ciepłych życzeń, w swoim domu (fajna byłaby to impreza, oj...).
Co do specyjałów, to już chyba z rok obiecuję Rivermanowi te domowe nalewki. Na razie zanęcę go zdjęciami, bo pasuje mi wznieść toast za Wasze zdrowie. Kapeczkę mi dekor spłynął a i sztafaż niewyszukany, ale najważniejsze, że som dobryńkie.
To jest jakby malibu i cosik jak bajlejsajriszkrim madeby Marzynia (ach, jak ja TO wymawiam, nawet Pieprzu by mię pochwalił).

Żebyście jednak nie myśleli, że Marzynia jezd tak gienialna, że nie ma na nią kulinarnych haków nawet agent Bartolini Bartłomiej, to wklejam zdjęcia strucli drożdżowej, którą popełniłam na święta. Piekłam według wszelkich arkanów sztuki kulinarnej. Na tym zdjęciu bez lampy można się jeszcze od bidy przypatrzeć kolorom i zastanowić, co to może być. Dlatego wklejam zdjęcie z lampą błyskową, które bezlitośnie obnażyło ten gniot.
Całuski świąteczne - Marzynia!

dodano 1 stycznia 2011 rok (no cóż, musztarda po obiedzie...)

Przepisy na te nalewki są znacznie prostsze, niż większość znalezionych w necie czy książkach. Właściwie to nie są nalewki, bo to ani nie naciąga, ani nie dojrzewa, no może to pseudo-malibu trochę, i to są właściwie takie miksy, żeby nie użyć słowa: bełty. Ale są smaczne i niedrogie, a efekt końcowy jest zadowalający, przynajmniej dla takiego niewyrobionego podniebienia, jak moje.

Coś jakby malibu:

SKŁADNIKI:

20 dkg wiórków kokosowych (niestety, w naszym miasteczku nie było mleczka kokosowego, trzeba było sobie jakoś poradzić),

½ litra wódki żołądkowej białej („Czysta de Luxe”, naprawdę dobra, o ile wódkę można nazwać dobrą),

0,5 litra mleka skondensowanego słodzonego (z Gostynia jest dobre),

ewentualnie mleko zwykłe lub śmietanka, jeżeli napój wyda się nam zbyt słodki,

odrobina esencji waniliowej (wg uznania)

WYKONANIE:

Mniej więcej tydzień wcześniej przygotować półfabrykat: wiórki zalać wódką, najlepiej w dużej butli lub szklanym słoju (byle nie po ogórkach, śledziach lub papryce marynowanej). Moje wiórki wydały mi się suche i mało kokosowe, nie miałam też mleczka kokosowego. Niewiele myśląc zmiksowałam partiami wódkę z tymi wiórami na alkoholową pulpę. Dobrze, że nie trzeba było tego przeżuwać jak na cziczę, nie wytrzeźwiałabym tydzień.

Zrobił się cały słoik śnieżnobiałej, pachnącej massy.

W przeddzień zamierzonej degustacji trzeba tę massę odcisnąć. Najlepsza jest gęsta bawełniana, biała szmatka. Wychodzi mleczny płyn, pachnący Karaibami.

No i teraz już prościzna: mieszamy z mlekiem skondensowanym, ewentualnie rozcieńczamy zwykłym mlekiem czy słodką śmietanką (ja dałam mleko, i tak wydawało mi się bardzo mleczne), można dodać ciutkę esencji waniliowej.

Wyrób bajlejsopodobny:

SKŁADNIKI:

½ litra wódki żołądkowej białej,

puszka masy karmelowej (kajmakowej, krówkowej) z Gostynia (najlepsza); trzeba uważać, żeby nie była smakowa, tylko taka najzwyklejsza, jakby z gotowanego 3 godziny mleka słodzonego. Obadałam już różne, ta z Gostynia jest IDENTYCZNA jak domowa;

½ litra mleka skondensowanego niesłodzonego,

napar z 6 łyżeczek dobrej kawy rozpuszczalnej, zaparzonej małą ilością gorącej wody.

WYKONANIE:

Jest banalnie proste, praktycznie można częstować gości zaraz po sporządzeniu. Masę krówkową wykładamy do głębokiej miski i za pomocą ręcznego blendera miksujemy aż do rozpuszczenia z wódką. Dolewamy mleko konsens i napar kawy. Regulujemy intensywność aromatu i słodycz napoju wg uznania, ewentualnie dolewając mleka czy kawy. Wychodzi idealnie jednolita, gładziutka, pachnąca krówkami nalewka. Fajnie smakuje, gdy zanurzony w osłodzonej wodzie brzeżek kieliszka umoczymy w kawie.

Addenda do bundzu i pierogów czyli przedświąteczna posucha kulinarna

2010-12-19T11:46:00.000+01:00

Na razie produkujemy z Ewką gargantuiczne ilości pierogów na wielką, rodzinną Wigilię. Mamy już z kapustą kiszoną i grzybami, z kaszą perłówką i grzybami (kto nie jadł, niech najpierw skosztuje, nim się zdziwi) i ruskie.
I dlatego w kuchni nihil novi, zresztą wskazane jest troszku się przepościć jakościowo w Adwencie, aby tym bardziej docenić nadchodzący, świąteczny czas wypasu. Przeposzczenie się zwraca także człowieka ku duchowości, więc hurma i czereda nawet nie śmie narzekać, że na obiad są ziemniaki z kefirem albo ryż z jabłkami (notabene pyszny).
Zostały mi jednak niepublikowane zdjęcia bundzu (no dobra, wiem, że to może być nudne) i pierogów z nadzieniem z sera białego, sera Corregio, czosnku i koperku (takie psełdorawiolowe).
Owczy ser jest polany oliwą, obłożony suszonymi pomidorami i posypany pieprzem i lubczykiem, a jakże.
Pierogi w takim wydaniu smakują z lekka rawiolowo i były świeżym powiewem nowości w mojej kuchni. Oczywiście nie porywałam się na ich wykonanie jako pełny obiad, po prostu zostało ciasta od kapuścianych.

Pierogi ze szpinakiem i białym serem

2010-12-10T14:58:00.002+01:00

Robimy już pomału pierogi na święta (do zamrażarki). Ponieważ zostało ciasta od kapuścianych, więc dokombinowałam farsz ze szpinaku i białego sera (nie bundzu tym razem, hehehe, chociaż jedno danko z moim bundzykiem ulubionym jeszcze zaserwuję na bloga, w końcu jadłam go tydzień non stop).

Pierogi szpinakowe nawet najbardziej zagorzałego wroga tej zielonej „trowy” przekonałyby do siebie. Są delikatne, a jednocześnie wyraziste dzięki czosnkowi. Poświęciłam się i wycinałam nie jak zwykle szklanką od piwa, lecz małą szklaneczka herbacianą, co spowodowało, iż były takie na raz do buzi.

Polane przyrumienionym masełkiem, mmmm…

Jak zrobić ciasto pierogowe to sie wi. Dokładny opis krok po kroku jest tu, a tu nawet zdjęcie ciasta.

Farsz

(wyszło z tego około 25 pierogów, ciasta nadal zostało, więc dorobiłam jeszcze farsz jak do ravioli, o czem w następnym odcinku):

6 kupek (bołdek) mrożonego szpinaku,

1 opakowanie sera białego „Klinek” (no akurat taki miałam, z „Biedronki”, ale bardzo dobry),

sól, pieprz,

czosnek (3 ząbki),

kopiata łyżka masła + ciut oleju do usmażenia

Szpinak trzeba rozmrozić i dobrze odcisnąć, po czym usmażyć na masełku aż zmięknie, wymieszać z serem białym dobrze rozcierając grudki, dodać sól, dużo pieprzu i czosnku (ile kto lubi).

Farsz dobrze się formuje, można nawet robić kuleczki i kłaść na placuszkach ciasta. Najlepiej wychodzi to kooperatywa z kimś o rączkach zręcznych jak Martik.

Gotować w osolonej wodzie, aż wypłyną, moje ciasto było tak cienkie, że nie było potrzeby trzymać dłużej w wodzie.

Najlepsze na świeżo :-)

Obiad gaździny czyli kasza gryczana z bundzem

2010-12-04T15:30:00.000+01:00

Noooo, to było pyszne! I pożywne. Kasza gryczana i do tego mój ulubiony serek, który na gorącej kaszy zaczął mi się topić.

Wykonanie jest banalnie proste:

Woreczek kaszy gryczanej uprażyć na maśle, aż będzie rozpalona (uważając, by nie przypalić!) Ja tatarczanej kaszy, w przeciwieństwie do ryżu czy jęczmiennej, nie płuczę przed gotowaniem, nie jest omączona i mam wrażenie, że niepotrzebnie by nasiąkła wodą przed podsmażaniem. Tego masła to dałam prawie pół kostki, bo nie lubię jałowiska. Kiedy kasza jest dobrze rozgrzana, zalewam wodą na 2 palce ponad poziom kaszy, solę i na maleńkim ogieńku, często włączanym i wyłączanym (niestety, na gazie trzeba tak kombinować) gotuję do miękkości. Oczywiście w razie potrzeby dolewamy wody. Są inne sposoby, pod kocykiem czy cóś, ale ja tak nigdy nie robiłam. Wszystkie kaszowate gotuję w ten sposób i są zawsze idealnie sypkie, co widać na zdjęciu.

Gorącą kaszę posypać pokruszonym bundzem, albo i serem białym (tyż pyszne), doprawić świeżo zmielonym pieprzem.

I jeszcze miałam do tego kefir. Samo zdrowie!

Śniadanie bacy czyli co zrobić z bundzem?

2010-11-28T15:30:00.002+01:00

Tydzień temu weekend spędziłam w Zakopanem, nie z ukochanem co prawda, ale z przyjaciółką, co jest w pewnym wieku więcej warte. Od przemiłej gaździny zakupiłam (po raz pierwszy w życiu) ogromną bołde świeżego bundzu (buncu?). To dziwne, że taki niby-miszczuniu jeszcze w życiu nie jadł tego sera; za to teraz już wiem: to jest mój ulubieniec wśród serów białych. Oczywiście nic nie zastąpi zwykłego sera białego, ale wśród smaków niecodziennych ten jest najlepsiejszy. Mozzarella moim skromnym zdaniem się nie umywa, nie mówiąc już o tej bezpciowej rikotcie czy serkach typu „wiejski”, co nigdy na wsi nie były. Proszę nie mieć mi za złe sponiewierania rikotty, ale de gustibus… itede.

Ja miałam wersję lekko soloną. Ser jest zwięzły, ale daje się kruszyć, świszczy w zębach, topi się idealnie, smakuje i na słodko i na słono, a z czasem jest coraz lepszy. Niestety, nie dowiedziałam się, jak smakuje zgliwiony i przesmażony, ponieważ półtora kilograma bundzu zeżarłam w tydzień sama i nie doczekał.
Oprócz wyżerania z lodówki po kawałku solo, robiłam z nim takie rzeczy:

- makaron z suszonymi pomidorami, czosnkiem i bundzem w kostkę (analogicznie jak z mozzarellą, smakowało jeszcze lepiej),

- zapiekane jaja, które se nazwałam: śniadanie „bacy” ("jaja bacy" brzmiało jednak zbyt śmiało, uczniowie podczytują tego bloga),

- kasza gryczana z kruszonym bundzem (obiad „gaździny”),

- bundz a’ la mozzarella z pomidorami i oliwą (kolacja „frejyrki”).

Oczywiście konsumpcji dokonała osobiście i wyłącznie Marzynia.

Dzisiaj propozycja śniadaniowa. Kiedy będziecie wyganiać wiosną owce na halę - jak znalazł!

SKŁADNIKI:

3 plastry bekonu (lub boczku, jeśli hala jest powyżej tysiąca metrów),

2 jajka,

3 plastry bundzu,

sól, pieprz, ulubione przyprawy,

zdała by się jeszcze jakaś zielenina do posypania, ale miałam tylko lubczyk suszony - wskazany, gdy po drodze zamierzamy odwiedzić frejyrkę).

WYKONANIE:

Na patelni podsmażamy bekon, jeśli jest bardzo chudy, można posmarować ją jakimś tłuszczem. Ja jestem szczęśliwą posiadaczką żeliwnej patelni „cygańskiej” z odkręcaną rączką, waży chyba z dziesięć kilo, ale zarówno w gotowaniu, jak i w rozkuwaniu zakutych łbów jest niezastąpiona.

Następnie ostrożnie usadzamy na bekonie jajka, solimy i kładziemy na to kawałki sera. Wsuwamy do piekarnika, najlepiej na opcji grill, tylko nie tuż pod grzałkę, a piętro niżej. Zapiekamy aż jajka zetną się do pożądanego stanu (jeśli są świeże, np. od bacy, to żółteczka nie powinny się rozlać), a serek rozpuści. Następnie pieprzymy i dosmaczamy czym tam kto lubi.

Na trzecim zdjęciu jest coś, co wygląda jak piętka wyjątkowo udanego chlebka. Wrodzona uczciwość nie pozwala mi stwierdzić, że jest to cudowny, staropolski chleb wypieku Marzyni. Owszem, jest to wypiek Marzyni, ale z chleba z ziemniakami, który piekłam wczoraj, do spożycia nadawała się jedynie atrakcyjna wizualnie skórka. Resztę musiałam wprost WYRZUCIĆ, ponieważ nawet świnie mojego kolegi Boszczownika mogłyby konsumpcji tego ober-zakalca nie przetrzymać.

Piernik Żuczka

2010-11-25T20:41:00.002+01:00

Ten przepis jest dla córeczki Żuczka czyli Czterolaty, a właściwie, jak pomyśleć, to dla Żuczka, bo Nieślubny, Dzidek i Czterolata będą tylko jeść, a czarną robotę wykonają rączki (odnóża?) żuczkowe*.
Uwaga, sprostowanie: Żuczek lojalnie wyprostował, że jego hurma i czereda nie tylko je, ale także pomaga ofiarnie, nie bacząc na dewastację kuchni!

Więc moja ty pachnico dębowa, upiekłam już w poniedziałek ten piernik Barlika bez mlika, a niestety zdjęcie i opis dopiero dzisiaj, a może i dobrze, bo przynajmniej wiadomo, co dzieje się z ciastem na czwarty dzień.

Piernik jest dobry i był sukcesywnie pożerany nie tylko przez Martika (co rymuje się do mlika i Barlika więc nie ma wątpliwości, że smakowało), ale także przeze mnie, choć słodyczy nie jadam.

Placek jest mało słodki (oczywiście można dodać więcej cukru pudru, ja dałam mniej niż w przepisie), puszysty ale nie puszek, więc robił za śniadanie; lekko pachnie miodem i kawą, nie kruszy się (dopiero dzisiaj zaczął, ale i tak był dobry, może nawet lepszy niż na świeżo). Jego wadą może być to, że jest taki ZWYCZAJNY, przeciętniak po prostu, może gdyby go przełożyć np. powidłami śliwkowymi albo masą orzechową, albo karmelową to by trochę błysnął. Ten przepis jest jeszcze z czasów komuny, z zeszytu Mamy, tam nawet miód był sztuczny w tym przepisie (dałam prawdziwy) i był sakrucko niekonkretny, ale dzielna Marzynia, jako że umna, to dała rady zdeszyfrować.

Jeśli to ma być na święta, to se kruszczyco złotawko wypróbuj wcześniej, czy ci spasuje ten przepis. Znalazłam jeszcze i taki w necie, też bez mleka czy śmietany i jeszcze zapewniają, że zawsze się udaje. Może ten będzie bardziej podchodzący?

http://serwisy.gazeta.pl/Boze-Narodzenie/1,77088,2971182.html

A teraz wuala!

SKŁADNIKI:

3 szklanki mąki zwykłej, pszennej (wzięłam se od koleżanki taką zwykłą szklankę typu „restauracja geesowska”, bo nie wiedziałam, jakich mama używała),

1 szklanka cukru pudru,

pół kostki margaryny (dałam „Bielską”),

3 jaja,

szklanka mocnej kawy (zrobiłam z 3 łyżeczek rozpuszczalnej Nescafe Gold, ja wiem czy to mocna? nie chciałam przewalić, bo Martik sarkał),

większe pół szklanki miodu (dałam na oko, bo był zestalony),

1,5 łyżeczki sody oczyszczonej (dałam fest czubatą),

przyprawa do piernika (u mnie 3 łyżeczki, nie lubię, gdy zbyt zajeżdża goździkami, za to sypnęłam jeszcze cukru waniliowego).

WYKONANIE:

Margarynę utrzeć z żółtkami (białka odłożyć do miseczki) i cukrem. Ucierałam mikserem, ale musiałam manewrować ręcznie, bo masy okazało się za mało, by dobrze ją ukręcić w misie obrotowej. Jednak szybko zrobiła się puszysta, bo margaryna jest miękka.

W tym czasie rozpuściłam miód i przyprawy w gorącej kawie i wstawiłam garnek do zimnej wody, aby płyn wystygł. Ślicznie to pachniało, trzeba przyznać, zrobiło się świątecznie jakby. Następnie wlewamy miód z kawą do tej margaryny i ucieramy (tak pisało u Mamy w zeszycie, nie jest to dobry pomysł, ochlastałam se wszystko w zasięgu wzroku i już było mniej świątecznie). Myślę, że najpierw lepiej wsypać mąkę z sodą i wtedy wlać płyn, bo abstrahując od spaprania kuchni, to tłuszcz wymieszany z zimną kawą wyglądał tak nieapetycznie, że wrażliwi mogliby porzucić zamiar upieczenia piernika na tym etapie. Ja wytrwałam aż do etapu wyrobienia massy na gładko, całkiem ładnie się utarła, była konsystencji gęstego budyniu.

Następnie trzeba nastawić piekarnik na 160 stopni, góra i dół, i przygotować sobie blachę. Potrzebna jest tu blacha średniej wielkości albo 2 keksówki. Ja wzięłam moją formę silikonową na babkę, bo nie mam dwóch keksówek z silikonu, a przekonałam się już, że blaszane czy teflonowe formy nie umywają się do silikonowych. Blaszaną formę trzeba będzie wysmarować tłuszczem i oprószyć mąką krupczatką albo bułką, albo grysikiem.

Kiedy piekarnik się nagrzewa ubijamy pianę z tych białek z odrobiną soli. Następnie delikatnie łączymy z ciastem. Mama uczyła mnie, jak to robić na serniku, metodą wygarniania ciasta od spodu i wykładania na pianę aż do połączenia się, ale tutaj się tak nie bawiłam – w miarę delikatnie, ale bez pieszczenia się połączyłam masę z pianą. Wylałam do foremki i piekłam około godziny, zaglądając przez szybkę. Niesamowicie pachniało w domu, ojciec kiedy wszedł to się pytał, czy to już Boże Narodzenie. Tak z 15 minut przed końcem nakryłam go folią aluminiową, bo zaczęło za bardzo „chytać” z wierzchu.

Z foremki wyszedł idealnie, zresztą od silikonu nawet karmel się odczepia.

Po wystygnięciu zaczęliśmy konsumpcję, czego i Wam, moje Chrabąszczowate, bzyczę! to jest: życzę!!!

Naleśniki z lekka włoskawe (nie mylić z wioskowymi!)

2010-11-15T20:21:00.001+01:00

Wysiadł mi niestety, aparat. Ponieważ jestem irracjonalnie przywiązana do rzeczy, które lubię (wiem, że to śmiszne, ale lubię swój aparat, mimo iż to głupawka) dałam do naprawy. Facet spojrzał na mnie jak na dinozaura, ale stwierdził, że jednak nie będzie to kosztowało drożej niż nowy. Dlatego zdjęcia są kiepskie, pokazują tylko zarys potrawy (to Martik je wykonał bohatersko swoją komórką). A szkoda, bo to danie jest wyjątkowo dekoracyjne…

Na świąteczny obiad i poprawiny miałam polski, patriotyczny obiad, którego zapewne nie przełknąłby cudzoziemiec. Nie ukrywam – zainspirował mnie kochany Jantoś Czyprak i myślę, że w Koszelewie na KUK-u (na muniu) nie powstydziliby się takiego menu, a Maciaszczyk polałby mi śliwowincji. Był barszcz biały na grzybach, oczywiście z full-wypasem dodatków (kiełbasa, jajko, ser biały, skwarki) oraz kasza perłówka z pulpetami wieprzowymi w sosie grzybowym (z suszonych, swojskich paryjowych, a jakże!) i surówką z kiszonej kapusty. Na trzeci dzień jednak wątroba wysiada, więc w sobotę był obiadek leciutki i jakby coś Italią zalatujący.

SKŁADNIKI:

10 -12 naleśników na słono,

2 kartony pomidorów krojonych (te akurat były z Podravki, dobre są),

zielone oliwki ile kto lubi,

czosnek (dużo, ja dałam chyba z 5 ząbków),

bazylia (miałam świeżą) i oregano suszone,

sól, pieprz, ostra papryka, cukier,

2 jajka i 2 łyżki śmietany 18% na polewkę.

ser żółty (dałam edamski, ale i parę plastrów mozzarelli ku ozdobie),

oliwa z oliwek (taka do smażenia).

WYKONANIE:

Usmażyć cienkie naleśniki, nie muszą być rumiane i chrupiące, bo i tak idą do zapiekania. Myślę, że naleśniki to już każdy umie usmażyć, zresztą są przepisy w linkach.

W trakcie smażenia odparować pomidory do stadium gęstej papki (oczywiście w innym naczyniu, hehehe, najlepiej dość płaskim, coby nie trwało to godzinami). Doprawić je solą, pieprzem, papryką, cukrem, wrzucić pokrojone oliwki, wcisnąć czosnek, dodać zioła.

Naczynie do zapiekania (moje było okrągłe) wysmarować oliwą, na dno to po prostu nalać cienką warstwę. Naleśniki posmarować nadzieniem, zwinąć w rulony i układać, poczynając od środka, koncentrycznie (spiralnie???) w naczyniu. Przydają się tu pomocnicze łapki, ponieważ naleśniki się rozjeżdżają, zanim nie przyblokują je następne. Następnie roztrzepać jajka rózgą, dobełtać śmietany, doprawić tę polewkę i zalać potrawę. Posypać startym żółtym serem i zapiekać na 180 stopni (góra i dół) dopóki się lekko nie zrumienią. Wtedy ostrożnie położyć na wierzch plastry mozzarelli i dopiec, aż się ser ładnie rozpuści.

Potrawa jest bardzo aromatyczna, kolorowa i niezbyt ciąży „w żywocie”, no chyba że dowalimy dużo tego serka (ale jak on się za to rozkosznie ciągnie!). W eleganckim towarzystwie to pewnie by dobrali do tego jakieś wino, ale my, jeszcze niesieni falą patriotycznych nastrojów, wykończyliśmy resztę „Soplicy”.

Jurand osiągnął wagę wyjściową - gotujemy lżej!

2010-10-31T19:42:00.000+01:00

Jurand odzyskał już stracone kilogramy obywatela i wreszcie nasycił się polską kuchnią. Co prawda na Wszystkich Świętych mają polewkę serowo - czosnkową, bigos od Ewuni i szarlotkę, ale dzisiaj jedliśmy zdecydowanie lżej.
Mam takie fajoskie naczynka do zapiekania, więc wypichciłam w nich tarty. Jerzyk boczato spojrzał się na szpinak, dlatego zrobiłam w dwóch smakach: szpinakowo - serowym i pieczarkowo - szynkowym. Potem się oczywiście okazało, że szpinakowa lepsza, ale ta z pieczarkami tyż dobryńka.
Ciasto kruche każdy umie zrobić (dziewczynki moje umieją już w ciemno, więc nie muszę podawać szczegółów, a w końcu dla nich jest ten blog). To akurat piekłam na samej krupczatce (mąki 2 razy tyle, co margaryny "Bielskiej", sól, 1 żółtko, łyżka śmietany kwaśnej, ewentualnie ciutkę zimnej wody) i podpiekłam na złotawo w ok. 200 stopniach.

Szpinak trzeba rozmrozić i dobrze odcisnąć, po czym usmażyć na masełku aż zmięknie, wymieszać z serem białym (takim zwykłym), dodać sól, dużo pieprzu i dużo czosnku. Pieczarki podsmażyć, szynkę (suchą) pokroić w kosteczkę. Wyłożyć to na podpieczone spody i zalać 3 jajami rozbełtanymi z połową małego kubka osolonej śmietany. Posypać żółtym serem, piec, aż masa jajeczno - śmietanowa się zetnie (oczywiście zapomniałam spojrzeć, ile to trwało, ale to widać, zresztą bez problemu można otworzyć piekarnik i ostrożnie sprawdzić).
Jedliśmy i na ciepło, i resztkę teraz na kolację na zimno. No pycha. Martik powiedział, że połączenie sera białego i szpinaku jest fantastyczne i nawet się nie spodziewał, że tak mu zasmakuje.
P.S. Byliśmy dzisiaj w szpitalu odwiedzić Teścia. Akurat trafiliśmy na obiad. Niestety, nie możemy mu przemycać jedzenia, bo ma ścisłą dietę. Już kiedy kobita podała mu talerz, wiedziałam, że nie zje. Ponieważ ojciec nie jest typem Demostenesa, więc wyraził to, co myśli o tym żarciu, jak sam Leonidas:
łyżka zupy i: "lura!",
kęs kurczaka: "trowa!"
Bidny łociec...

Rolada chlebowa czyli intensywny tucz Juranda trwa

2010-10-13T22:07:00.002+02:00

Wszyscy to potwierdzają – na obczyźnie najbardziej brakuje polskiego chleba. Mimo, iż naprawdę lubię włoską kuchnię i wielokrotnie rozpływałam się nad talerzem w różnych trattoriach i osteriach, to już na trzeci dzień człowiek rozglądał się za bodaj kromeczką z Polski. Jurek musiał wytrzymać miesiąc i teraz nie może się odjeść naszego - kwaśnego, konkretnego, pachnącego.

Dlatego jedno z dań, które mu mamcia wyszykowała, to rolada chlebowa z boczkiem (a jakże!) i serem żółtym.

Przepisy widziałam w wielu miejscach w sieci, pierwsza była bodaj pani Agnieszka nad Atlantykiem. Oczywiście robiłam tak pi razy oko, trudno bowiem wycyrklować, ile to może być 1/8 szklanki, skoro moje szklanki zwężają się ku górze. Dodałam także szczyptę suchego zakwasu, żeby był lekko kwaskowaty, taki trochę jak pieczony na zakwasie.

To pieczywo jest znakomite. Nie miało szans dotrwać do drugiego dnia, więc nie wiem, czy nie robi się z czasem gumowate. Gdyby jednak ktokolwiek chciał sobie to upiec, to gwarantuję, że zostanie pożarte jeszcze ciepłe. Sądzę, że można nadziewać każdym ulubionym składnikiem, byle nie był zbyt mokry. Świetnie smakuje z piwem ;-)

SKŁADNIKI:

3 szklanki pszennej mąki chlebowej,

tak ze szklankę letniej wody (aby powstało dość luźne ciasto),

2 łyżki oleju,

płaska łyżeczka soli,

płaska łyżeczka cukru,

pół łyżeczki suszonego zakwasu (oczywiście to już mój wymysł, a zakwas mam ze sklepu Bogutyn),

łyżeczka drożdży instant Oetkera,

to, co lubimy do nadziania (u nas były to plastry boczku gotowanego, czosnek i ser żółty w plasterkach),

przyprawy do środka, np. pieprz, ostra papryka, tymianek,

jajko rozbełtane z odrobiną mleka do posmarowania,

ew. ulubiona posypka na wierzch, do boczku pasował kminek.

WYKONANIE:

Składniki ciasta zarobić łapką w misce od miksera (kto ma taki z obrotową misą, jeszcze raz polecam, ale musi być mocny silnik) tak, aby powstało dość wolne ciasto. Następnie tymi hakami do wyrabiania drożdżowego wyrabiać go, aż zacznie odstawać od ścianek i będzie elastyczne i lśniące. Oczywiście wyrabianie ręczne jest także polecane, zwłaszcza, gdy ktoś wyrabia za nas.

Pozostawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na godzinę (uwaga, żeby nie było za ciepło, niedawno sobie zbyt podgrzałam na misce nad parą, bo jeszcze nie grzali w kaloryferach, i było zakalcowate). Po 30 minutach przemieszać, żeby nie wyszły potem za duże dziury. Następnie rozciągnąć (rencami) w prostokąt na natłuszczonym blacie, łapki też warto natłuścić, nie będzie się przyczepiać. Ułożyć ulubione dodatki zostawiając miejsce wzdłuż krótszego boku, posypać przyprawami i zwinąć roladę. Ułożyć złączeniem w dół (radzę od razu na blasze czy macie) i pozostawić do wyrośnięcia jeszcze ze 40 minut.

Odpowiednio wcześniej włączyć piekarnik na 220 stopni, grzanie góra i dół, druga półka od dołu. Przygotować sobie psikacz z wodą i rozbełtane jajko. Przed włożeniem do pieca posmarować i posypać wierzch, a po włożeniu rolady zapodać parę psików na spód piekarnika. Po 10 minutach zmniejszyć ogień do 190 stopni i piec jeszcze 20 minut, aż będzie ładnie rumiane i dobrze upieczone od spodu. Ja piekłam na macie silikonowej i ładnie mi odstał spód, więc było widać, że jest już wypieczony i chrupiący. Trochę się bochenek splaszczył, ale nie ma to chyba znaczenia. W każdym razie nie dla pożeraczy :-)

Sernik z masą krówkową

2010-10-02T15:01:00.000+02:00

Jurand wrócił z robót!

Nie były to na szczęście roboty przymusowe w ramach resocjalizacji, lecz legalne zbieranie jabłek w angielskich sadach. Mimo to w domu był witany jak cudem ocalony katorżnik. Owszem, było w jego miejsce pożeraczy wielu, ale nikt z nich nie jest tak „żyrny” jak mój syniu i nikt nie jest tak wdzięcznym opasem.

Już w progu zabił go zapach zasmażanej kapustki, parujących ziemniaczków z cebulką i koperkiem oraz gulaszu z serc (do którego domieszane było oczywiście serce matki…). A dzisiaj ma pierożki i sernik na orzechowym spodzie z krówkową polewą.

Dobrze, że nie zrobiłam szarlotki, bo powiedział, że na jabłka nie popatrzy jeszcze ze 2 miesiące. Nawet przy myciu szyi omija jabłko Adama. Dlatego jest serniczek :-)

SKŁADNIKI (na tortownicę 23 cm):

wiadereczko sera mielonego na serniki „Piątnicy”,

7 jajek,

pół kostki masła,

niepełna szklanka cukru,

szczypta soli,

ulubiony aromat (ja dałam waniliowy, w formie cukru),

1 budyń śmietankowy bez cukru,

na spód:

szklanka siekanych lub grubo zmielonych orzechów włoskich (ja utłukłam w moździerzu, to jest taki solidny poniemiecki, w nim można kamienie tłuc),

mała paczka pokruszonych herbatników, np. petitków,

łyżka cukru pudru,

3 łyżki stopionego masła (żeby to skleić do kupy);

na wierzch:

puszka słodzonego mleka skondensowanego (gotowanego ok. 2,5 godziny pod wodą, wiecie już jak) lub kupnej masy krówkowej.

WYKONANIE:

Jak zrobić masę serową, opisałam dokładnie tutaj. To jeszcze prostsze niż w serniku Grażynki, bo twaróg wiaderkowy jest już zmielony.

Na spód trzeba wymieszać wszystkie składniki i wysypać tym tortownicę. Trzeba koniecznie zabezpieczyć formę folią, tłuszcz z orzechów lubi wyciekać. Piec tak jak w przepisie Grażyny. Nie zapomnijcie włączyć piekarnika wcześniej!

Gotowe, wystudzone ciasto posmarować masą (uwaga, jest przeraźliwie słodka, ale też i pyszna, zwłaszcza taka gotowana z mleka w puszce).

Sernik jest kremowy, ale nie piankowaty. Orzechy na spodzie gdzieniegdzie chrupią, na wierzchu kleiście ciągnie się roztopiona krówka. Nawet ja, choć nie lubię słodyczy, dałam się skusić.

W końcu mus było Jerzykowi pomóc, inaczej MUSIAŁBY przyjechać na sygnale wetryniarz z trokarem.

Klops z jajkiem i sos chrzanowy

2010-09-19T21:15:00.001+02:00

Ooo, to też potrawa z dzieciństwa. Mama często robiła taki klopsik, i na ciepło – z sosem, i na zimno – do chleba. Miło było jeść go teraz, zamknąć oczy i poczuć się choć trochę jak 30 lat temu, przy stole w kuchni, z braciszkiem po jednej i siostrą po drugiej stronie. Nie wiem dlaczego tę potrawę robię tak rzadko, przecież ani nie jest droga, ani pracochłonna, a czeredzie smakowała bardzo.

Jeśli ma to być naprawdę smaczne, to trzeba kupić łopatkę i dać zmielić w sklepie (na naszych oczach, że tak powiem). Mięso mielone z worka odpada. Widziałam co prawda w Lidlu mielonkę, która wydawała się być czystym mięsem, miała jednak przeraźliwy kolor: taki malinowo – fioletowy, na odległość jechało podrasowaniem czymś sztucznym. Nawet w naszym miasteczku to nie problem dać sobie zmielić upatrzony kawałek; i tak było i teraz: łopatka była ładniutka, różowa, miała trochę tłuszczyku, mało błon i tego twardego łyka.

Nie bez znaczenia w tej potrawie jest także fakt, iż jaja pozwalają zmniejszyć ilość mięsa, więc to nie jest droga pieczeń. Mnie weszło 5 jajek, objętościowo to by było z pół kilo mięsa i dzięki temu 70 dekagramami wieprzowiny wypełniłam całą keksówkę. A wygląda i smakuje z tym jajeczkiem bardzo fajnie. Dodatkowo zrobiłam sos chrzanowy, taki jak Mama (a nawet, wybacz Rodzicielko!, lepszy niż tamten dawniejszy, pamiętam, że nie chciałam go jeść wtedy, Martik takoż nie chciał teraz, ale z kolei Karolci bardzo smakował).

No to jadziem, panie Zielonka!, może Martik też kiedyś będzie chciał sobie taki klopsik z dzieciństwa zapodać ;-)

SKŁADNIKI:

70 dkg łopatki wieprzowej, zmielonej,

1 biała bułka,

5 jajek na twardo,

2 jajka surowe,

1 cebula,

3-4 ząbki czosnku,

2 łyżki masła + odrobina oleju,

ulubione przyprawy – ja dałam majeranek, kminek mielony, cząber, 2 kosteczki pietruszkowe Knorra, no i oczywiście pieprz i sól (kosteczki są już słone, uwaga);

NA SOS:

2 kopiate łyżki masła,

mąki ile wchłonie roztopione masło (było chyba ze trzy łyżki),

1,5 szklanki zimnego mleka,

sól i pieprz do smaku,

3-4 łyżeczki chrzanu (ja dałam 4 czubate, ale to rzecz gustu, chrzan lubię z firmy „Polan” bo jest ostry i taki trochę jak domowy, nie muto).

WYKONANIE:

Bułkę namoczyć w ciepłej wodzie, a kiedy dobrze nasiąknie, dość niedbale odcisnąć. Dodać do mięsa, wbić dwa całe jajka. Cebulkę zezłocić na maśle z olejem, wlać razem z tłuszczem do masy mięsnej. Czosnek przecisnąć przez praskę, wkruszyć kosteczki, dodać przyprawy i sól. Niestety, kto nie ma doświadczenia, ile soli potrzeba ma dwa wyjścia:

a) znaleźć desperata, który spróbuje i powie, czy dość słone (u mnie zawsze był to tzw. Pan Domu, miłośnik tatarów i pożeracz niewinnych dziatek na surowo w szkole),

b) spróbować samej; ja – po stoczeniu krótkiej walki z podchodzącą do gardła treścią żołądkową – polizałam trochę tej surowizny i, o dziwo, nie pojechałam do Rygi.

Piekarnik nastawić na 180-190stopni, góra i dół.

Następnie trzeba dość długo wyrabiać masę, która stanie się pulchna, śliska i klejąca, nie wiem, jak to wytłumaczyć, bo oczywiście zapomniałam zmierzyć czas wyrabiania. No nie pół godziny, nieee, ale tak z pięć(?) - siedem(?) minut to chyba tak.

Wypełnić mięsem formę keksówkę do połowy, nie ma sensu żadne tam smarowanie i obsypywanie bułką, bo z pieczeni wypłynie masę soku. Polecam silikonową foremkę, miodzio po prostu, nic się nie przyczepia, łatwo wyjąć i łatwo umyć. Następnie wcisnąć w to jajka (ile się zmieści), których czubki z samym białkiem nieco ścięliśmy. Pamiętam, że w dzieciństwie irytowało mnie to, że ZAWSZE dostaję ten fragment pieczeni, gdzie akurat nie ma jajka, albo zaczyna się dopiero skraweczek białka wielkości czubka małego palca. Więc teraz niech każdy ma żółteczko, a jak!

Pokrywamy jajka resztą mięsa, wyrównujemy wierzch i wstawiamy do nagrzanego piekarnika na niecałą godzinę. Mniej więcej w połowie pieczenia zaglądamy, czy aby nie „chyta” nam za bardzo z góry, wtedy przykrywamy folią aluminiową. Jeśli mięsa było napakowane do foremki pod sam wierzch, to wrzący sok może wyciekać i przypalić nam dno piekarnika. Dlatego dobrze jest podłożyć coś pod blaszkę, aby nie musieć potem czyścić przypalonego piekarnika (masakra!) i aby nie zaczadzić chaty. Ja oczywiście lekko zaczadziłam, bo i skąd bym wiedziała, że się tak jemu stanie?

Okazało się potem, że soku było tak dużo, że trzeba było go potem po prostu odlać, chyba można go wykorzystać do sosu, ale ja chciałam mieć czysty smak chrzanowy, więc nie dodawałam. Wyjęłam pieczeń po jakichś 50 minutach, kiedy była ślicznie rumiana a zapach! hmmm, marzenie…

W międzyczasie tak zwanym zrobiłam sos. Na stopione masło wrzuciłam tyle mąki, aby powstała paciarka i zrumieniłam ją do stadium lekkiego zezłocenia (uwaga, potrzeba rondelka o grubym dnie i płytki ochronnej, bo lubi się przypalić!). Następnie zestawiłam z ognia i szybko mieszając rózgą wlewałam zimne mleko, aż powstał gładki sos gęstości ciasta naleśnikowego. Teraz trzeba ten beszamel zagotować na malutkim ogieńku, ciągle mieszając, aż bulknie parę razy. Będzie gęstniał i być może trzeba będzie dolewać po trochu mleka. Mój sos był dość gęsty. Doprawiamy solą i pieprzem, wyłączamy ogień i zaciągamy sos chrzanem, dodając wedle uznania.

Klops jedliśmy z ziemniaczkami i surówką z białej kapusty na ciepło, a na zimno z keczupem (dzieci) albo majonezem z plasterkami ogórka czy pomidora (ja). Był pyszny, soczysty i pachnący przyprawami i ciężko się zdecydować, czy lepszy jest jako danie obiadowe, czy na kanapce.

Bitki wołowe

2010-09-11T17:08:00.003+02:00

Wołowina nie jest częstym gościem w naszym domu, bowiem rzadko udaje się kupić ładną wołowinę. Nie wiedzieć czemu, bywa tylko w gieesie, a i to trzeba mieć dobre oko, żeby nie naciąć się na przysłowiowego już, dwudziestoletniego byka – reproduktora, który padł przy swej robocie gdzieś na popegeerowskiej wsi. W dużych miastach jest inaczej (dzisiaj Okrasa robił befsztyk, ale miał plaster polędwicy!), jednak u nas trzeba czyhać na okazję.

Okazja trafiła mi się w czwartek i zakupiłam jakieś półtora kilo jasnoczerwonego udźca, w ogóle nie sprzerastanego i pozbawionego błon. Więc dzisiaj były bitki wołowe, ulubiony sposób spożywania wołowiny przez hurmę i czeredę. Właściwie nie wiem dlaczego tak lubią bitki, być może ze względu na pyszny sos, a może na fakt, że każdy dostaje kilka jakby małych kotlecików i ta wataha mięsożerców może się najeść kruchym mięskiem po dziurki w nosie.

Niestety, zdjęcia nie są najlepszej jakości, robiłam na chybcika i nie swoim aparatem, ale chyba każdy wie, jak wyglądają bitki? Na marginesie – to coś na kawałku z prawej to nie jest mucha utopiona w sosie, lecz pokruszony liść lubczyku.

SKŁADNIKI:

kawałek młodej wołowiny (najlepiej tzw. zrazówki),

masło i olej do smażenia;

na sos:

3 łyżki mąki,

mała słodka śmietanka,

sól, pieprz, lubczyk, szczypta suszonego czosnku;

na marynatę:

2 cebule,

3-4 liście laurowe,

pół łyżeczki kminku (pasuje też tymianek, ale miałam kapkę zwietrzały),

kilkanaście ziaren pieprzu,

1/3 szklanki oleju,

¼ szklanki octu balsamicznego (może być i winny).

WYKONANIE:

Na marynatę połączyć olej, ocet, przyprawy i skrojoną w pióra cebulę. Natrzeć tym mięso i wstawić do lodówki na co najmniej 12 godzin. Moja wołowina stała w marynacie prawie 2 dni, tylko ją przekładałam, żeby równomiernie nasiąkła. Mięsko było pyszne, kruche, a jednocześnie soczyste, super się zabejcowało. Niektórzy polecają marynowanie już pokrojonych zrazów, ale to mięso było tak dobre, że nie chciałam, by aromat przypraw zagłuszył jego własny naturalny aromat. Dlatego też nie dodawałam żadnych „delikatów”, „magów” i „wegetów” i bardzo mało przypraw do sosu.

Kawał mięsa przekroić wzdłuż na pół, a następnie w dość cienkie plastry, aby powstały zgrabne bitki. Zbić je tłuczkiem, ale nie na tatara, tylko z umiarem, by nie podziurawić. Aha, wcześniej oskrobać z kawałków liścia laurowego i kuleczek pieprzu. Na patelni rozpuścić masło z olejem i na dużym ogniu obsmażyć wołowinę do zrumienienia. Ja obsmażałam tylko z jednej strony, kładąc na dość rozgrzany tłuszcz i nie poruszając w trakcie, bo mięso było bardzo soczyste i wypuszczało mnóstwo soku. Przewrócenie go oznaczałoby konieczność albo wybierania soku (jak przy bograczu), albo czekania aż sam odparuje, a wtedy zrobiłoby się twarde, no i skończylibyśmy gdzieś koło północka.

Przekładamy bitki do dużego rondla o grubym dnie i zgarniamy z patelni przynajmniej ze dwa razy tę „dobrość” (podoba mi się to określenie Makłowicza), co wyciekła z niego w czasie smażenia i się podrumieniła na masełeczku. Cyrkamy ciutke wody i dusimy do miękkości, podlewając w razie potrzeby. Pod koniec duszenia solimy do smaku.

Kiedy mięsko jest już kruchutkie i rozpływa się nam w ustach, podprażamy mąkę na suchej patelni, tak na jasnozłoto, mieszamy ją ze słodką śmietanką i zaciągamy sos. Jeszcze tylko szczypta suszonego czosnku i lubczyku (ten nigdy nie zawadzi), świeżo zmielony pieprz i można wołać na swoją trzódkę, by szykowali stół.

Makaronowa zapiekanka z rybą

2010-08-31T19:24:00.001+02:00

Akcja unisztożania gór zapasowego jedzenia trwa. Teraz zabrałam się za makarony. Osłabiło mnie wygrzebanie ogromnej paki makaronu nitki. Taki makaron to gotuję tylko do rosołu, więc rzadko (niestety, tradycja rosołu w niedzielę odeszła wraz z Babcią Bronią; zresztą trzeba mieć mięso z prawdziwych kurów, z kaczuszków też może być, ma się rozumieć).

„Wywalę!” - przeleciało mi przez głowę. Ale Bronia ze zdjęcia spojrzała na mnie tak, że mnie ciarki przeszły. Więc dobra, gotujemy coś z nitkami!

Ale co? Hurma i czereda zdecydowanie odmówiła pomidorowej z makaronem (tiaaa, rozbestwieni na lanych kluseczkach), natomiast zastrzygli uszami na hasło: zapiekanka. Postanowiłam zrobić zapiekankę z rybą; ciągle za mało jada się ryb w tym zakładzie.

Wyciągnęłam swój największy gar, tzw. komunijno – chrzcielny i gotuję ten makaron. I – panie! to był moment!

Rozgotował mi się, nie na larę, ale do stanu klajstrowatego.

"No to teraz już po ptokach, wywalę!"

A czym zatkam dzioby? I jeszcze miszczyni Marzynia się skompromituje w oczach wpatrzonej w mamcię H&C. Więc tak zakombinowałam, tak dosmaczyłam, że się nic nie skapczyli, zjedli i prosili o dokładki.

SKŁADNIKI:

Paczka dowolnego makaronu (uwaga przy nitkach, nie ma co wychodzić na cygarko),

6 filetów z białej ryby (miałam solę, skoro makaron był podławy, to chociaż ryba przednia),

20 dkg sera żółtego,

mała śmietanka słodka,

3 łyżki tartej bułki,

koperek i czosnek,

troszkę mąki do panierowania,

sok z cytryny,

sól i pieprz,

masło z olejem do smażenia i podlania na dno.

WYKONANIE:

Filety z ryby skropić cytryną, posolić, popieprzyć i odstawić do lodówki na jakieś pół godziny (rzeczywiście, nie rozpadają się potem przy smażeniu). Panierować w mące, usmażyć na złoty kolor na maśle z olejem. Resztę tłuszczu wylać na dno naczynia do zapiekania, wyłożyć na to makaron (mnie wypadł z druszlaka w formie kopca kreta, ale łapkami go przeformowałam do kształtu naczynia). Na makaronie położyć rybę i wszystko zalać mieszaniną startego sera, śmietanki, czosnku, soli, pieprzu, siekanego koperku i bułki. Oczywiście można dać ulubione przyprawy, jednak sola jest tak smaczna, że wg mnie już nie trzeba nic dodawać. Zapiekać na 180 stopni, aż utworzy się chrupiąca skórka. Do tego sałatka z pomidorów i pięć pysiaków zapchano (zaklajstrowano?).

Przebój stołówki w przedszkolu czyli kotlety z jajek

2010-08-26T22:01:00.000+02:00

Każdy, kto chodził do przedszkola, a szczególnie za wczesnego Gierka, pamięta smak kotlecików z jajek. Na szczęście na naszej stołówce szkolnej Szefowa nie poddaje się naciskom dzieciarni, żądającej hamburgerów i pizzy na drugie danie i wciąż nam serwuje (zwłaszcza w poniedziałki, tradycyjny dzień bezmięsny w zbiorowym żywieniu za komuny) takie danko. I o dziwo – wcinają, a wraz z nimi my. Zresztą z Szefową nikt nie zadziera, bo jest bardzo krewka i kiedy jeden gówniarz wyzwał ją od k… (miał – jego zdaniem – za małą porcję) to mu wsadziła ten talerz na twarz, jak w komedii slapstickowej.

Ponieważ są wakacje, zatęskniliśmy za kotlecikami pani Jasi, więc zaopatrzywszy się w 10 jajek zabrałam się do rzeczy. Dodatkowo Bozia poszczęściła na grzybobraniu i miałam kurki na sos. To jest pyszne jedzonko, zwłaszcza, jeżeli się domiesza grzybów do masy jajecznej, no i trzeba sobie doprawić do smaku.

Tato zjadł i powiedział: „dobry sos!”, ale on nie chodził do przedszkola.

SKŁADNIKI (na 4 osoby):

10 jajek,

mała cebula,

łyżka masła,

2-3 łyżki bułki tartej + bułka do panierowania,

30 dkg pieczarek,

sól, pieprz, maga,

szczypta suszonego czosnku,

natka pietruszki,

olej z masłem do smażenia,

ew. ulubiony sos (u mnie kurkowy).

WYKONANIE:

9 jaj ugotować na twardo, wystudzić, rozdrobnić (ja je starłam na grubej tarce, idzie błyskiem). Pieczarki także zetrzeć na tarce, usmażyć na maśle, doprawić pieprzem, magą i suszonym czosnkiem. Domieszać do jajek. Cebulkę drobniutko skroić, usmażyć na lekko złoto i takoż do jaj. Natkę skroić, domieszać. Wbić surowe jajko i dosypywać po łyżce bułkę, aż masa da się formować w kotleciki (będzie rzadka, dlatego trzeba ręce posmarować olejem, bo się sakrucko lepi). Raczej małe placuszki obtaczywać w tartej bułce i kłaść na rozgrzany olej z masłem. Obrumienić, delikatnie odwracać łopatką. Osączyć na papierowym ręczniku.

Jak dla mnie – bomba. Nie liczcie tylko, że nakarmicie tym chłopów od młocki. To jest tzw. „głodne” jedzenie, raczej na ciepłą kolację, chociaż w stołówce musi wystarczyć za drugie danie i wtedy je się normalnie, z ziemniakami.

Kołacz z semoliny

2010-08-12T19:14:00.000+02:00

No, wróciłam z wczasów, więc letko czując się i zdrowo mogłam wrócić do garów i do blogowania :-)

Penetracja szaf wykazała, że mam zgromadzone przemysłowe ilości różnych zapasów, szczególnie mąk, kasz i makaronów. Trzeba więc to sukcesywnie spasać hurmą i czeredą, bo się przeterminuje. Zaczęłam od semoliny i upiekłam semolinowy kołacz. Tak, KOŁACZ brzmi dumnie.

Zdaję sobie sprawę, że większość moich znajomych rzadko kupuje semolinę, ale jeśli ktoś dostał, np. w prezencie na rocznicę ślubu worek semoliny od Teściowej, to ten przepis będzie jak znalazł.

A poza tym ciasto jest pyszne!

SKŁADNIKI:

Pół kilo semoliny,

2 jajka i 1 żółtko (bo białko przyjdzie do smarowania wierzchu),

2 łyżki masła stopionego,

letniego mleka ile zabierze na średnio miękkie ciasto,

2 łyżki cukru i 1 cukier wanilinowy,

torebeczka drożdży suszonych Oetkera,

pół łyżeczki soli,

gruby cukier do posypania,

mały chluścik mleka skondensowanego.

WYKONANIE:

Najpierw zarobić łapką wszystkie składniki tak, by powstało średnio luźne ciasto. Trudno to wytłumaczyć nieorganoleptycznie, hmmm, to ma być konsystencja taka, żeby mikserowi nie zapalił się silnik, albo – jeżeli wyrabiamy ręcznie – żeby się nam wątpia nie zapaliły z wysiłku. Kiedy mamy już wymieszane to:

a) odpalamy mikser z misą obrotową i idziemy se zapalić albo wypić kawkę, albo jedno i drugie naraz (jak wiadomo, tę opcję ja preferuję),

b) wyrabiamy ręcznie co najmniej 15 minut, aż ciasto przestanie się kleić do rąk i będzie dobrze napowietrzone (nie palimy w trakcie, a jeśli, to prosimy kogoś, żeby nam strzepywał).

Miskę przykrywamy ściereczką i stawiamy w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na godzinę. Po półgodzinie trzeba go przemieszać, to się chyba nazywa fachowo: odgazowanie. Powinno wyrosnąć ze dwa razy albo i więcej. Następnie nasmarowanymi olejem rękami uformować na też posmarowanym blacie wałek i podzielić ciasto ostrym nożem na części (u mnie to było 12).

Oczywiście nie musi się ciasta dzielić, ale nie mam (jeszcze) silikonowej formy okrągłej, więc wzięłam formę na babę i dlatego kołacz jest z dziurką. Ale na pewno kupię sobie tę formę, bo naprawdę najlepiej się piecze w silikonowych ( z wyjątkiem chleba, bo ten najlepiej w żeliwnej). Ponieważ „babia” forma ma dość głębokie karby, a ciasto nie było rzadkie, więc bałam się, iż nie wypełni dokładnie formy, więc łatwiej mi było wykładać małymi bułeczkami. Ciasto jest bardzo elastyczne i super się go formowało.

Odstawić do wyrośnięcia na 45 minut (pod przykryciem). W tym czasie rozbełtać bialko z ciutką mleka skondensowanego, a jakieś 15 minut przed pieczeniem włączyć piekarnik (grzanie góra i dół, 180 stopni, tradycyjnie druga półka od dołu). Wyrośnięte ciasto posmarować bełtaniną i posypać cukrem. Piec jakieś 25 – 30 minut, aż będzie rumiane i będzie trochę odstawać od formy. Aha, jeśli zbyt szybko „chyta” od góry, nakryć folią aluminiową.

Jak zobaczyłam, co się upiekło, byłam zachwycona. Smakuje jak chałeczka, a wygląda superaśnie, i z jednej, i z drugiej strony. Jak drożdżowa margerytka.

Pozdrowienia dla wszystkich, żyję, a nawet wyjeżdżam znowu!

2010-07-24T18:36:00.000+02:00

Przepraszam, że tak bez uprzedzenia zniknęłam. Tam, gdzie jadę będzie net, to se nadrobie zaległości.
P.S. Pieprzu, odezwij się, jeśli interesuje Cię mieszkanie w Rzeszowie dla potomka.
Całuski!
Marzynia

Król Lata czyli chłodnik litewski z botwinki

2010-07-13T13:53:00.003+02:00

U Ewuni na działce buraczki, sponiewierane przez ulewy, wreszcie osiągnęły wymaganą wielkość jaj perkoza dwuczubego. Można było zrobić botwinkę. Kiedy już przygotowałam podstawę, czyli ugotowaną botwinkę, okazała się tak pyszna, żem pomyślała: nie cza psuć!
I chłodnik był żadnymi tam dodatkami warzywnymi nieskażony, po prostu czyste buraki, koperek, czosnek i jajka. Samo lato w talerzu!
I do tego ziemiaczki, ziemiaczki! podsmażone na rumiano z koperkiem (na masełeczku, ma się rozumieć, tradycyjny ukłon w stronę Mistrzunia Russaka).
Podaję przepis uproszczony, resztę każdy se znajdzie w necie, albo i u Marzyni - o tu! tużem napisała dziewczynkom, jak botwinke zrobić...
Aha, jeśli ktoś nie lubi tłusto na upale, to to masełko do podduszania buraczków można pominąć, można...

SKŁADNIKI:
pęczek botwinki, tak żeby było chociaż z pińć buraczków większych, niż przepiórcze jajo,
kubek (250 ml) kwaśnego mleka,
taki sam kubek śmietany 18 procent, mocno kwaśnej (lubimy tłusto i kwaśno, lubimy...)
pęczek koperku,
3 ząbki czosnku,
płaska łyżeczka cukru,
chlust lub dwa octu winnego,
sól, pieprz,
po gotowanym jajku na osobę,
podsmażone ziemiaczki (uwzględnić apetyt Czesiów)

WYKONANIE:
Botwinkę oczyścić, nie zapominając o podstępnych ślimakach (patrz tu).
Przygotować wg tego, gdzieście już, mam nadzieje, zajrzeli.
Zimne buraczki wymieszać z kwaśnym mlekiem i śmietaną, oczywiście można użyć jogurtu greckiego albo maślanki. Doprawić koperkiem, czosnkiem, solą, pieprzem, ewentualnie jeszcze octem - to ma być wyrazisty smak.
Schłodzić i podawać ze smażonymi ziemniakami pod bokiem.
Je się łyżką, oj, żeby to drewnianą z dwojaków (jak u Pieguska), pod szczepem u Babci Broni na paryi (patrz tu).
Nie ma człowieka, żeby nie wymiękł, no chyba, że jesteśmy Włoszkami z Bagnacavallo, które dostawszy u nas barszczyk czerwony z uszkami grzybowymi wydziubały widelcami (!) uszka, a cały przepyszny barszczyk oddały, bo one zupy o kolorze krwi nie jadają (tak powiedziały, mogły jeszcze dodać, że matka siedzi z tyłu).
I myślałby kto, że to nie oni pożerają risotto sanguino, czy cóś, w każdym razie z żywą krwią zaparzoną ryżem. Jedliśmy to u Baniaków, ohyda!
A chłodnik - niebo w gębie, czysty smak polskich buraczków, może akurat tak i na Litwie jadali?

Szparagówka z czosnkiem i pietruszką

2010-07-11T10:15:00.001+02:00

Fasolkę szparagową robię właściwie na dwa sposoby: tradycyjnie, z rumienioną tartą bułeczką i z masłem i właśnie tak: z natką pietruszki i z czosnkiem. Mama nazywała to danie: „szparagówka po włosku” i robiła na bazie oliwy (rzeczywiście, to już zalatuje włoszczyzną), ale mnie najbardziej smakuje, gdy czosnek udusi się na masełeczku…

SKŁADNIKI:

fasolka szparagowa (u mnie po 20 dkg na osobę, ale może nie każdy karmi H&C),

natka pietruszki wg uznania,

ząbek czosnku na osobę,

po łyżce masła z odrobiną oliwy lub oleju (ja na 5 osób dałam pół kostki, ale nie maściłam już ziemniaków),

przyprawa „Delikat” w płynie,

sól, pieprz,

płaska łyżeczka cukru i odrobina octu winnego.

WYKONANIE:

Odciąć końcówki fasolki, oczywiście umyć. Jeśli strączki są bardzo długie, można je przepołowić. Ugotować, wrzucając na gorącą, osoloną, ocukrzoną i ciut zakwaszoną wodą (nie wiem, dlaczego ten cukier i ocet, Mama tak robiła i szparaga jest znakomita, może to tak, jak z kalafiorem?).

W międzyczasie przygotować polewkę: masło stopić i chwilkę podsmażyć, wcisnąć czosnek, udusić go nie rumieniąc, dodać natkę i przyprawy. Ugotowaną do pożądanej miękkości fasolkę polać obficie maślaną polewką. Do tego tylko młode ziemniaki i jajko sadzone - i obiad godny nawet stołu Sforzów gotowy!

Insalata in riso semplicissima czyli kolejne śniadanie Mamci

2010-07-07T21:49:00.000+02:00

Wakacje są cudowne także i dlatego, że nie tylko w niedzielę, ale i w każdy dzień mam rano mnóstwo czasu dla siebie. H&C wstaje dopiero gdzieś około jedenastej, więc nikt mi nie sklamrzy za uszami, nie chlewi w kuchni i nie wyżera cichcem półproduktów.
Dlatego chce mi się wstawać rano i robić dla siebie samej pyszne śniadania (poza tym mam już chyba pierwsze oznaki starczego wstawania i kładzenia się spać z kurami).
Jedno z takich śniadanek zrobiłam sobie dzisiaj, po wieczornej lekturze wspaniałej książki, którą dostałam na prezent. Książka to "Kuchnia włoska" i pozakładałam sobie już chyba ze trzydzieści przepisów, które MUSZĘ zrobić. Szkoda, że zamiast czeredy pogryzionych przez tse-tse nie mam czeredy pomocników..
Sałatka nazywa się "Sałatka z ryżu najprostsza" i rzeczywiście nie jest skomplikowana. Jadłam ją wielokrotnie we Włoszech i oni rzeczywiście podają ją pokidaną majonezem, co wzbudziło nasze zdumienie. Można ją dowolnie modyfikować.

SKŁADNIKI (dla 2 osób)

1 woreczek ryżu (dałam zwykły długoziarnisty, zresztą arborio nie był w tym przypadku nieodzowny, przecież to nie risotto),

2 pomidory (niby do sałatek powinno się usuwać pestki, ale nie zrobiłam tego),

1 młody ogórek,

parę plastrów mozzarelli (u mnie: pseudo-mozzarella, całkiem dobra jak na mój gust),

duży ząbek czosnku,

kilka oliwek,

oliwa z oliwek (ze 4 łyżki),

chluścik octu winnego,

sól i pieprz,

koperek (bardziej podchodząca by była natka pietruszki, ale nie miałam akurat)

WYKONANIE:

Ryż ugotować prawie na miękko (nie zapomnieć osolić wodę, parę razy mi się zdarzyło), skropić oliwą, przemieszać, zostawić do ostygnięcia. Warzywa i ser pokroić w kostkę, koperek posiekać. Z oliwy, soli, octu, pieprzu i zmiażdżonego czosnku zrobić sos. Wymieszać ryż z pozostałymi składnikami i sosem, poczekać chwilę, aż się przegryzie i można zacząć dzień po włosku.

"16 to też za mało" czyli bułeczki z masłem czosnkowo - lubczykowym, mniam...

2010-07-04T11:21:00.001+02:00

Kiedy zobaczyłam te bułeczki na blogu Kucharnia, wiedziałam, że trzeba je upiec. Przepis z lekka zmodyfikowałam, przede wszystkim nie miałam pietruszki, więc dałam suszony lubczyk (były jeszcze bardziej pociągające, mniaaam!).

No i zrobiłam 16 bułeczek, łatwiej było je dzielić z wałka ciasta i łatwiej rozmieścić na kwadratowej blasze. Wyszły takie jakby drożdżówki, tyle że ze słonym nadzieniem. Są niesłychanie aromatyczne, miękkie w środku a chrupiące z wierzchu. Tak więc dochodzę do wniosku, że 16 to także za mało, najlepiej robić od razu z podwójnej porcji.

Oczywiście zrobiły mi się księżycowe dziurki, bo kiedy ciasto rosło, zasiedziałam się u babci na imieninach i po powrocie zastałam w misce piankę ciastową. Mimo to upiekły się znakomicie.

Przepis podaję za panią Anną – Marią, która z kolei wzięła go od Dorotusia, a ta jeszcze skądś, w każdym razie - kto by to nie był, to stworzył przepyszny wypiek.

SKŁADNIKI

400 g mąki pszennej chlebowej,

20 g drobnego cukru (miałam tylko normalny, nie wiem, co to za różnica)

pół łyżeczki soli,

1 łyżeczka drożdży suchych (4 g) lub 8 g drożdży świeżych (dałam suche),

260 g mleka,

30 g masła, roztopionego.

Na posmarowanie:

1 jajko roztrzepane z 1 łyżką mleka (u mnie żółtko z łyżką mleka konsens)

WYKONANIE:

Wszystkie składniki na ciasto umieścić w misie miksera i wyrobić hakami do ciasta drożdżowego. Ciasto powinno być gładkie i bardzo dobrze wyrobione. Przełożyć do natłuszczonej miski, przykryć ściereczką i pozostawić do podwojenia objętości (1,5 h lub dłużej, w zależności od temperatury otoczenia) – no u mnie to było 2,5 godziny, więc dziurki w cieście są za duże, ale niech tam!

Po tym czasie ciasto podzielić na 12 równych części (ja na 16, metodą: na pół, na pół, na pół i na pół, trzeba wziąć ostry nóż).

Uformować z nich kulki, następnie każdą spłaszczyć i ulepić w podłużną bułeczkę (tak, jak lepicie pierożki), układając złączeniem do blachy. Nie lepiłam pierożków, bo ciasto nie chciało się lepić, natłuszczonymi rękami ponaciągałam pod spód, żeby wyszedł w miarę kulisty kształt, a potem uturlać w rękach.

Przykryć, pozostawić na 30 minut do ponownego wyrośnięcia w ciepłym miejscu. Ja ułożyłam na blaszce, na macie silikonowej (polecam po raz kolejny) i przykryłam drugą matą, natłuszczona olejem.

W tym czasie przygotować nadzienie:

SKŁADNIKI

60 g miękkiego masła,

4 ząbki czosnku drobniutko posiekane,

2 łyżeczki suszonej pietruszki (dałam lubczyk)

Wszystkie składniki rozetrzeć lub zmiksować. Włożyć do rękawa cukierniczego lub woreczka, w którym odetniecie róg (ja nakładałam łyżeczką do kawy).

Wyrośnięte bułeczki posmarować jajkiem. Ostrym nożem naciąć do połowy, wycisnąć w to miejsce nadzienie (niestety, nie dały się naciąć nawet żyletką. Z lekka zniecierpliwiona porobiłam w nich dołeczki i tam nałożyłam nadzienie. Myślę, że mój sposób jest jeszcze lepszy).

Piec w temperaturze 180ºC przez około 15 minut (ja chyba ze 20 minut, w każdym razie do ładnego zrumienienia). Podawać ciepłe.

U mnie na drugi dzień została tylko jedna, którą zamknęłam na klucz, żeby zobaczyć, czy nie sczerstwieją za bardzo. Nie sczerstwiała, była nadal wyśmienita.

Szakszuka

2010-07-01T11:52:00.002+02:00

Dawno, dawno temu, gdy Marzynia posiadała jeszcze banknoty emitowane przez Narodowy Bank Polski w ilości pozwalającej na zakupy, kupiłam se na Allegro takie fajne naczynka do zapiekanek, jednoosobowe, że się tak wyrażę. One chyba nawet mają specjalną nazwę (której nie znam) i bardzo fajnie prezentują się na stole.

Niestety, na moim stole nie miały okazji się prezentować aż do tej pory, ponieważ gotując gargantuiczne ilości żarcia nie miałam czasu i ochoty bawić się w pojedyncze porcyjki. Ale…

Ale są wakacje… A hurma i czereda śpi jak zabita…

Nie, nie jestem aż TAKĄ świnią, budziłam, a jakże!
I lojalnie ostrzegłam, że zeżrę sama, jeśli nie pomogą mi w kuchni. I nie była to godzina szósta rano, lecz wpół do dziewiątej. Nie wstali, nie pomogli, nie jedli. Amen!

A to, co Mamcia sobie zrobiła na śniadanko (i dojadła na obiadek, bo było więcej) nazywa się szakszuka. Na blogach ludzie piszą to shakshuka (nie wiedzieć czemu, skoro to potrawa żydowska, przejęta podobno od Arabów). Kiedy zobaczyłam, jak to cudnie wygląda na blogu u pani „Makagigi i 55 pierników” od razu pomyślałam o moich paterkach do zapiekania.

Wersji tej szakszuki jest mnóstwo i pozwala na dowolne kombinacje. Podobno tylko trzy składniki są niezmienne: oliwa, pomidory i jajka. Więc ja zrobiłam po swojemu i wyszło przepyszne, o ile ktoś lubi „arabskie” smaki, bo dodatek orientalnych przypraw zupełnie odmienił charakter tej „leczowatej” potrawy. Jedzonko jest rozgrzewające, dlatego w te gorące dni lepiej nadaje się na poranną porcję energii, jeszcze po chłodzie. No chyba, że ktoś potrzebuje dopalacza na upojny wieczór…

SKŁADNIKI (wychodzi porcja dla 2 osób głodnych lub trzech, które by coś przetrąciły):

1 kartonik lub puszka pomidorów, które widziały słońce (nasze się jeszcze nie nadają),

2 małe czerwone papryki,

1 cebula,

3 ząbki czosnku,

1/3 łyżeczki kminu rzymskiego (to on robi ten odmienny smak),

1/3 łyżeczki przyprawy orientalnej (niestety, nie wiem, co w niej było, ja swoją kupiłam przy okazji zakupu mąki w sklepie Bogutyn, chyba jest sypana z jakiegoś większego wora, ale mnie bardzo smakuje),

chili lub pieprzu cayenne wg uznania,

sól, pieprz,

oliwa z oliwek,

natka pietruszki do posypania (w oryginale jest kolendra, ale i nie mam, i nie lubię)

po 1-2 jajka na osobę.

WYKONANIE:

Na głęboką patelnię wlać dość dużo oliwy. Dodać skrojoną w długie pióra cebulę i 2 ząbki czosnku, zeszklić (nie rumienić). Pod koniec szklenia dodać zmiażdżony (ja w moździerzu z Ziem Odzyskanych, pamiątka z szabru) kumin i jeszcze chwilę dusić na oliwie. Tej orientalnej przyprawy nie chciałam smażyć, bo mogła mieć paprykę w składzie, a wtedy potrawa gorzknieje. Wlać pomidory i odparowywać, aż sos uczyni się dość gęsty. Wtedy dodać paprykę skrojoną w paseczki, posolić i dusić prawie do miękkości papryki. Doprawić pieprzem, ostrą papryką i jakąś lewantyńską mieszanką przypraw. Ja lubię smak świeżego czosnku, więc trzeci ząbek wdusiłam do potrawy tuż przed zapiekaniem.

Pachnie wspaniale, nie wiem, jak H&C wytrzymała w łóżkach.

Następnie tę massę warzywną przekładamy do czegoś, w czym będziemy to zapiekać. Aha, wcześniej trzeba se włączyć piekarnik, na 180 stopni, ja dałam grzanie góra i dół, bo lubię jajka mocniej ścięte. W cudownie czerwonej paciarze robimy dołeczki, tyle ile ma być jajek. Ponieważ ja biesiadowałam sama, więc wzięłam jedno naczynko i 1 jajo, i porządnie odgarnęłam massę z dna paterki, jako że chciałam mieć jajko lepiej usadzone, a nie larowate. Tam napłynęła oliwa i jajko mi się upiekło do ulubionego stadium, zwanego światowo molet (białko dobrze ścięte, żółtko półpłynne). Jajeczko posolić i zapiec do pożądanego stanu. Posypać natką pietruszki lub kolendry i delektować się potrawą, która jest oryginalna, zdrowa i jeszcze cieszy oko.

Kotlety z sera czyli cosik jak prażony syr

2010-06-27T18:16:00.004+02:00

Długo mnie nie było, wiem, ale pod koniec roku szkolnego belfrzy tak mają. Ja solidnie odbywam lekcje do ostatniego dzwonka, metodą kija i marchewki skutecznie skłaniając uczniów do uczestnictwa w lekcjach nawet po konferencji.
Wykończona z lekka napięciem ostatnich tygodni postanowiłam wykonać potrawę szybką, a niezmiernie lubianą przez hurmę i czeredę, mojego Braciaszka, jego pociechy i w ogóle wszystkich, albowiem nie znam człowieka, który nie lubiłby prażonego syra.
Kiedykolwiek jestem na Słowacji ZAWSZE muszę zamówić właśnie ten prażony syr (Pieprzu mówi, że "wyprażany", może i dość). On ma tam oczywiście inny smak, niż taki robiony w domu, ale spokojnie można i samemu zrobić.
Najlepszy, jaki jadłam wcale nie był słowacki, tylko u Dorotki w Rymanowie, w restauracji "Zacisze". Na pytanie, jakiego sera używa odpowiedziała, że każdy twardy jest dobry, a ten co mam na talerzu, to "Morski". I właśnie wczoraj miałam obiad "zaciszno - słowacki": kotlety z sera, frytki i surówka z białej kapustki. Wymiękawa.
Nie ma sensu liczyć, ile to ma kalorii. TO JEST PYSZNE i jest to najlepsze usprawiedliwienie dla nafaszerowania się tym serkiem.
A teraz do rzeczy, przepis jest banalnie prosty, ważny jest tylko myk z panierką.
Metodą prób i błędów obczaiłam, że najlepiej trzyma podwójna panierka, kładziona na ser z lekka zmiękczony, bo wyjęty z lodówki tak na pół godziny przed.
Ja daję mąkę, rozbełtane jajo z odrobiną mleka skondensowanego (niesłodzonego, ma się rozumieć, chyba że ktoś lubi) - wtedy jest jeszcze lepiej klejące, i na końcu drobniutka tarta bułka. Obtaczanie w jaju i bułce powtarzamy, dokładnie przyklepując panierkę na plastrze. Normalnie kroję plastry na około 1,5 cm, ale teraz było amatorów wielu, więc wykroiłam cieńsze. Podobnie robi się z camembertem, co opisałam tutaj.
Jak dobrze trzyma panierka, widać na zdjęciu - kotlecika rozdęło, ale nie wyciekł. Jeśli wycieknie trochę bokiem - nie ma problemu, to też jest pyszne. Smażę na rozgrzanym oleju, po dwukrotnym przesmażeniu tłuszcz trzeba wymienić.
P.S. Sama se przychwalę, ale okrutnie podoba mi się wnętrze kotlecika na tym drugim zdjęciu, gdy się go powiększy. Mogłabym być myszą w takim serowym uniwersum (ach, jakie Marzynia zna mąąądre wyrazy!).

Sernik szafranowy bez szafranu

2010-06-16T22:23:00.004+02:00

Dobryńki, nie ma dwóch zdań. Puszysty i lekki, u mnie baaardzo lekki, bo zapomniałam dodać masła. Nie miałam też szafranu, więc dodałam cukier waniliowy i ciut aromatu śmietankowego (i dobrze zrobiłam).
Nie za słodki (ja nie przepadam za słodyczami, więc dla mnie był spoko, jednak H&C chciała lukier na wierzchu, to ukręciłam na chybcika z cukru pudru i odrobiny gorącej wody). A przede wszystkim szybki do przygotowania.
Oczywiście nie ustrzegłam się błędów, niemniej teraz będę piekła serniki częściej, w najróżniejszych wariantach smakowych, bo moja awersja do twarogu wiaderkowego okazała się niesłusznie wpojona przez Mamę.
Wiadomo, gdy robi się to ciasto, najbardziej pracochłonne i czasochłonne jest przygotowanie sera. Dwukrotnie mielony maże się niemiłosiernie, są duże straty (owszem, np. moja Teściowa potrafi wydobyć każdy miligram sera z czeluści maszynki, nawet pióro indycze jest w robocie, ale u mnie stopień wkurzenia po przepuszczeniu twarogu przez maszynkę przeważnie jest taki, że ląduje ona w zlewie i czeka na zastraszonego karami cielesnymi Martika). Moja Mama na sernik wiedeński to przecierała ser przez SITO (katorga!). Uparcie jednak twierdziła, ze wiaderkowy to badziewie i że porządna gospodyni się nie hańbi erzacami.
Więc kiedy się zhańbiłam okazało się, że wiedza Mamy pewnie dotyczyła dawniejszych czasów.
Twaróg gotowy do wypieków z Piątnicy jest pyszny!

Przepis pochodzi z blogu "Kwestia smaku", choć został przeze mnie nieco zmodyfikowany. Nie piekłam kruchego spodu, tylko zrobiłam taki ciasteczkowy, z Lu-Petitków w czekoladzie. Niestety, nie zamknęłam szafy na klucz, więc hurma i czereda zeżarła jedną z dwóch paczek, dlatego spód jest taki cienki.
SKŁADNIKI:
na spód:
- 2 paczki Lu-petitków w czekoladzie,
- 10 dkg roztopionego masła;
na masę serową:
- 35 dkg słodzonego mleka skondensowanego z puszki (większe pół puszki),
- 1 kg twarogu sernikowego w wiaderku (np. z Piątnicy, to akurat jest wiadereczko),
- 10 dkg (pół kostki) masła, roztopionego i ostudzonego (właśnie zapomniałam dodać, ale i tak był bardzo dobry),
- 6 jajek, oddzielnie żółtka i białka,
- cukier waniliowy,
- ewentualnie aromat śmietankowy,
- 1 budyń śmietankowy bez cukru.

WYKONANIE:

Herbatniki utłukłam w misce tłuczkiem od moździerza (czekoladą do dołu). Okruchy połączyłam ze stopionym masłem, powstało rzeczywiście coś jakby mokry piasek i tym wysypałam tortownicę z odpinanym bokiem (moja ma 23 cm, wyszedł dość wysoki). Troszkę przygniotłam ten piach do dna - nie bardzo chciał się przylepić - i wstawiłam do lodówki.

Po czym zajęłam się masą serową. Ciekawiło mnie, jak wyjdzie z tym mlekiem skondensowanym. Wyszło.

Najwygodniej mieć mikser z obrotową misą. Nastawiamy na najmniejsze obroty, miksujemy wiertakami jak do piany, zakładamy też tę wkładkę przemieszującą.

Żółtka wrzucamy do misy i ucieramy przez około 5 minut, dosypując cukier waniliowy. Dolewamy mleko. Cały czas miksując dodajemy po łyżce masę serową. Wlewamy wystudzone masło i parę kropel aromatu. Na koniec wsypujemy budyń (nie było tego w przepisie, ale w serniku waniliowym Grażynki był, więc dodałam z nawyku). Białka ubić na pianę (nie bardzo sztywną! - tak podano w oryginale - nie wiem dlaczego, ale się ucieszyłam, bo musiałam z powodu zajętego miksera ubić ją trzepaczką) i za pomocą łopatki lub dużej łyżki delikatnie połączyć pianę z masą serową. Mama mnie nauczyła, że to się robi metodą wygarniania spod spodu sera i wykładania go na pianę, aż się połączą.

Masę wyłożyć na upieczony spód i wstawić do piekarnika. Aha, pod tortownicę warto podłożyć folię aluminiową, założoną na jej boki, bo wycieka to masło ze spodu.
Potem nie czuć, że ten spód jest ciasteczkowy, smakuje jak na kruchym cieście, a robota praktycznie żadna.

Piekarnik nastawić na 170 stopni (góra i dół, 2 półka od dołu). Piec przez 20 minut, następnie zmniejszyć temperaturę do 160 stopni i piec sernik przez dalsze 30 minut. Powinno się przykryć tortownicę kawałkiem folii aluminiowej lub papieru do pieczenia, kiedy zauważymy, że "chyta" powierzchnię - ja tego nie zrobiłam i musiałam nieco ściąć brzegi.

Wyłączyć piekarnik i studzić sernik przy uchylonych za pomocą wsuniętej drewnianej łyżki drzwiczkach przez około 1 godzinę (pisało, żeby nie uchylać piekarnika, ale nie lubię przepieczonych serników).

Potem ciasto postawić na kratce i całkowicie ostudzić, zdjąć obręcz i włożyć bez przykrycia do lodówki (usunąwszy wcześniej - ma się rozumieć - wędzoną rybę i pastę czosnkową).

Przed podaniem można polukrować.

Sernik powinien być gotowy po około 2 - 3 godzinach schładzania, ale i tak najlepszy jest na 2 dzień po przygotowaniu (to potwierdzam, o ile wytrzyma do jutra...)

P.S. Chciałam zrobić zdjęcie tak, jak te mistrzynie fotografują swoje serniki. Wyszedł mi dziób lodołamacza :-)

Zupa szczawiowa

2010-06-13T16:39:00.004+02:00

Gotowanie przez ostatnie dni to czynność, którą śmiało mógłby umieścić Hieronim Bosch w swoim słynnym tryptyku. „Piekło kucharzy” to byłaby kuchnia w drewnianym, cieplutkim domu, na poddaszu pod blaszanym dachem, czyli u mnie. Dlatego wstawałam raniutko tak, aby do ósmej mieć już obiad ugotowany.

Na taki obiadek w tropikach zupa szczawiowa nadaje się idealnie.

Miałam spasteryzowany taki majowy szczaw, przywieziony z Bieszczadów (z dala od rejonów nawiedzanych przez turystów). Oczywiście świeże liście są jeszcze lepsze, ale czerwcowy chyba jest już za twardy, no i gdzieżby mi się w taki upał chciało iść i nazbierać z koszyk zielska.

To jeden z zapomnianych już smaków, często jadaliśmy tę zupę w dzieciństwie, teraz z rozrzewnieniem przypomniałam sobie jej charakterystyczny kwas i lekką goryczkę jednocześnie, wiem, że niezdrowa, ale przecież tego się nie jada co drugi dzień. No i była gotowa błyskawicznie!

SKŁADNIKI:

2 duże pęczki szczawiu (ja miałam dwa słoiczki 33o ml, on się kurczy przy obróbce cieplnej, więc myślę, że było tego z pół koszyka),

1,5 litra bulionu warzywnego (może być i z kostki, ja miałam swój, warto sobie zrobić wcześniej większą ilość i pomrozić w porcjach),

bulionetka Knorra (trzeba było dolać tak z pół litra wody, bo szczaw był sakrucko kwasowy, a samą wodą nie chciałam rozcieńczać),

pół kubka śmietany,

2 łyżki mąki,

2 łyżki masła,

sól, pieprz, maga,

posiekany koperek (niestety, zakupiony przez Martika „zielony” koperek był zielony tylko do momentu doniesienia do domu, potem natychmiast zrobił się żółty, ale gupek, bał się zupy, a skończył w śmieciach…),

po 1 jajku na twardo na osobę.

WYKONANIE:

Szczaw udusić do miękkości na 2 łyżkach masła. Niestety, nie da się chyba zachować kolorku, jadłam szczawiówki różnych mistrzyń kuchni i zawsze miały kolor taki, jak widać powyżej. Zalać bulionem, ewentualnie dosolić czy domagować do smaku. Mąkę rozbełtać w paru łyżkach zimnej wody, zaciągnąć zupę. Podprawić zahartowaną śmietaną. Popieprzyć i dodać koperek (niestety, mój już leżał w koszu, więc dodałam ząbek czosnku, żeby jakiś zapach był, H&C powiedziała, że spoko).
Podawać z jajkami i chlebem z masłem, w mojej zupie TEŻ są jajka, co ino mi się utopiły (zapomniałam podłożyć coś do zdjęcia).

Dzisiaj, kiedy to pisze, jest już CUDOWNIE CHŁODNO!

Więc upiekłam sernik, o którym następnym razem.

Młoda kapustka

2010-06-10T17:34:00.001+02:00

Na to danie się czeka cały rok. Nie jest to co prawda taka całkiem PRAWDZIWA kapustka, bo spod folii a nie z grządki, ale za to młoda i zielona.

SKŁADNIKI:

1 sztuka niewolniczej siły roboczej (u mnie tatuś), aby przydźwigać 2 spore głowy z warzywniaka w jednej ręce, a 2 kilo młodych ziemniaczków w drugiej,

2 główki kapusty białej,

pęczek koperku,

kubek kwaśnej śmietany 12 lub 18%,

2 łyżki mąki pszennej,

pół kostki masła,

duża cebula lub 2 mniejsze,

sól i pieprz,

ew. odrobina kminku (jak ktoś lubi).

WYKONANIE:

Kapustę drobno zszatkować. Ponieważ kapucha jest niewiadomego pochodzenia i nie wiemy, ile chemii nawalono, aby była taka dorodna, rozkładamy poszatkowaną kapustę na stole i solimy (tak, jakbyśmy siali mak, oczywiście wiadomo, co mam na myśli, tiaaa).

Po jakiejś półgodzinie odciskamy kapustę, wydzieli się dość dużo soku, niestety, część witamin pójdzie się paść, ale i część nawozu i oprysku też.

Cebulkę siekamy drobniutko i szklimy na maśle (co najmniej pół kostki). Następnie przekładamy do dużego gara, wlewamy szklankę wody, wrzucamy tę siekaninę i już oczywiście nie solimy, ewentualnie potem jeszcze, na koniec, do smaku. Można dodać pół łyżeczki kminku (dobrze, że dodałam, chyba dlatego biesiadników nie rozpukło). Kontrolując stan wód gotujemy do miękkości, ale nie na paciarę (uwaga, gotuje się szybko!). Koperek siekamy drobno. Śmietanę rozrabiamy z mąką w miseczce, hartujemy trochę tą kapuchą (tak ze dwie łyżki gorącej wrzucić do miseczki, zabełtać) i wlewamy do garnka, mieszając energicznie. Kiedy pyrknie, wyłączamy gaz, dodajemy posiekany koperek i pieprz. Podajemy z młodymi, skrobanymi ziemniakami, polanymi zrumienionym masełeczkiem.

Kiedy Tata i Jurand odpadli od talerzy, zastanawiałam się poważnie, czy nie trzeba będzie lecieć do weterynarza po trokar.

Bób z jogurtem nadspodziewanie pyszny

2010-06-04T15:56:00.001+02:00

Miałam mrożony młody bób i miałam też chęć zrobić marokańską sałatkę z bobu według przepisu Magdy K. (nie, nie tej z piosenki Perfectu). Wydawała mi się wielce smakowita, ale potem żal mi się zrobiło „polskiego” smaku tego bobiku i w końcu przerobiłam przepis po swojemu. I wyszło prze-pysz-ne!

SKŁADNIKI:

torebka zielonego bobu,

mały jogurt grecki,

ząbek czosnku,

tarta bułeczka,

dużo masła,

sól, pieprz.

WYKONANIE:

Bób wrzucić do wrzątku (nie solić!), krótko obgotować. Następnie niestety, trzeba obłuskać. Ponieważ cichaczem robiłam tę sałatkę o poranku, żeby mi H&C nie wyżarła (a zresztą wiecie, komu pan Bóg daje), więc nie mogłam zagonić do tego moich kopciuszków. Kiedy mamy wyłuskane wesołe bobki, dogotowujemy je, teraz już w osolonej wodzie, uważając i próbując co chwilę, ponieważ on się gotuje szybko i ma tendencje do rozłażenia się. Przy okazji możemy się przekonać, czyśmy dobrze osolili wodę.

W tzw. międzyczasie na suchej patelni prażymy bułeczkę tartą do zrumienienia i też uważamy, bo niestety, nawet Marzynia mistrzyni spaliła niejedną bułeczkę już.

Bób odcedzamy i studzimy, ale ma być ciepły. Masełko rumienimy z lekka. Do jogurtu wciskamy ząbek czosnku, dosalamy do smaku.

I teraz robimy tak: usypujemy kopczyk bobowy, obficie polewamy masełeczkiem (tu ukłon w stronę mojego ukochanego kucharza - sarmaty pana Russaka, on zawsze mówi: masełeczko), posypujemy chrupiącą bułeczką, a pod bokiem kładziemy mniejszy kopczyk z jogurtu. I jeszcze tylko świeżo zmielony pieprz i można się delektować.

Nie przypuszczałam, ze bób z jogurtem będzie taki smaczny.

Pęknięte chrupiące bułeczki

2010-05-28T23:51:00.000+02:00

Dobre te bułeczki. Nazywają się po inszemu: "crusty hard rolls" co (podobno) nie tłumaczy się: "chrust ciężki rolowany" tylko "chrupiące pęknięte bułeczki" (???).
Mają zwarty miąższ i smak jak nasze bułki z geesu. Skórka rzeczywiście na nich trzeszczy w zębach. Robi się je szybko (jak się ma robota do wyrabiania, hehehe, ale Wy już wiecie, że Marzynia posiada).
Na zdjęciu nr 2 widać, że moje są rzeczywiście pęknięte. Oczywiście u Tatter, od której pochodzi przepis, to jest śliczne nacięcie, elegancko rozejdzione, a u mnie bułka owszem, była nacięta, ale najsampierw to nacięcie się zeszło w piecu do kupy, a potem bułeczkę rozdarło od środka. Ale myślę, że MOJE są bardziej adekwatne do nazwy: jak majo być pęknięte, to niech bedo pęknięte!

Rok 1984 czyli oldskulowe zapiekanki

2010-05-21T19:34:00.002+02:00

Był rok 1984. Kulinarne mroki Krakowa rozjaśniały nieliczne punkty gastronomiczne, do których mnie, licealistkę bez sponsoringu, stać było na wejście: kawiarnia „U Jacka i Małgosi” (prawdziwa kawa i lody w blaszanych pucharkach przypominających popielniczki), pijalnia soków na Stradomiu (o Jezu, do tej pory pamiętam baniaki z brudnawymi, mętnymi sokami z marchewki i jabłka, pyszota!) oraz punkt z zapiekankami w podcieniach obskurnej (wtedy) kamienicy na Grodzkiej.

Przez lata bezskutecznie poszukiwałam tego smaku i równie bezskutecznie próbowałam odtworzyć go w domu. Po upływie ćwierćwiecza pogodziłam się z faktem, że to już tylko rzewne wspomnienie, coś jak chleb pieczony przez Babcię albo pomarańczowy ser z darów.

A jednak słusznie prawił poeta: „Nie porzucaj nadzieje, jakoć się kolwiek dzieje”.

U pani Grabiszki, na tym blogu, znalazłam przepis, jak powrócić do tamtego dnia, kiedy z Wojtusiem odkryliśmy te zapiekanki:

Rzecz dzieje się w Krakowie, lutowym popołudniem 1984 roku. Jest niesamowicie: zabytkowo, brudno, ponuro, zaczadzono, zasiarczono, czarownie. Idziemy ulicą Grodzką, mijamy poczerniały kościół świętych Piotra i Pawła, patrzymy na okaleczone przez kwaśne deszcze figury apostołów, wdychamy mokrą, kwaśną mgłę. I nagle dobiega mych (już wtedy gastronomicznie wyczulonych) nozdrzy cudowny, charakterystyczny zapach. Tropiąc smugę jak Reksio wchodzimy w podcienia wielkiej kamienicy. Wszędzie walają się śmieci i flaszki po „Bałtyku” i "Vistuli". Po rogach podejrzane kałuże, a w nich smętnie rozmakają pety po „Popularnych” (bez filtra) i „Carmenach” (z filtrem, pewnie „panienki” z nocnej szychty tu stały). A w tym wszystkim wije się długaśna kolejka, odliczoną forsę lekko w rękach mnąc. Stajemy i my, wtedy odruch stawania w kolejce był automatyczny. Wojtuś, świeżo upieczony komunista, korzystając z niskiego wzrostu przeciska się między nogami kolejkowiczów i melduje: „Tak, to tu są te zapiekanki, a poza tym stoi tylko 121 osób, czuwaj!”.

Już po pierwszym kęsie wiemy, że przybył nam kolejny kultowy punkt na mapie szwendaczki po Krakowie.

A teraz przepis. Banalnie prosty. Dziękuję autorce bloga „Wasabi”.

SKŁADNIKI:

2 bagietki (wtedy to nie były bagietki, niestety, chyba to były solanki, zwane u nas sztanglami, ale nie miałam),

4 duże pieczarki,

10 dkg sera żółtego (wzięłam jakiś „Gouda” z przeceny, był prawie z dychę tańszy niż normalny, więc słusznie pomyślałam, że w smaku może być zbliżony do tego z czasów komuny),

sól, pieprz,

masło (nie ma już solonego, no cóż robić…).

WYKONANIE:

Bagietki przekroić, lekko wydrążyć albo uklepać miąższ. Surowe pieczarki zetrzeć na grubej tarce, tak samo ser. Wymieszać i tą masą napełnić bułeczki. Lekko posolić, popieprzyć. Zapiekać 10-15 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni (grzanie: góra, środkowa półka). Podawać z keczupem i szczypiorkiem.

Jak pisze Grabiszka: „Sekret tkwi (…) w tym, że pieczarki nie są wcześniej podduszane. W czasie pieczenia pyszny sosik pieczarkowy miesza się z roztopionym masłem i nadaje smak bułce, ser się roztapia i jest wspaniale”.

Nic dodać, nic ująć. Mamy go! to jest ten smak!!!

Kruchy placek z rabarbarem

2010-05-17T01:00:00.000+02:00

Kruche ciasto z rabarbarem jest przepyszne i nieodmienne kojarzy się z wiosną. Za oknem - wiadomo, ale na talerzu prawdziwy maj. Ciasto jest z tego przepisu (wzięłam 3 żółtka i pół na pół masło z margaryną), a nadzienie zrobić to żadna sztuka. Doradzam jednak podduszenie rabarbaru osobno, bo puszcza bardzo dużo soku i może rozmoczyć ciasto.
Kiedy robiłam zdjęcia, zafascynowała mnie piana na cieście. Jest niezwykle fotogeniczna. Nawiasem mówiąc, bardzo się przydała, bo jej słodycz dobrze łagodzi kwaskowatość rabarbaru. Świetnie się te smaki dopełniają, gorąco polecam - na taką ciulacką pogodę trzeba się czymś podbudować...

Pizzette, czyli jak wrobić Mamcię

2010-05-12T22:21:00.003+02:00

W sobotę na obiad była zupa pomidorowa i udka, jak Bóg przykazał, z ziemniaczkami i surówką. W niedzielę miał być riplej, bo na każdego wychodziło po dwie łapy i chyba ze 2 litry zupy. Okazało się jednak, że zdradziecka hurma i czereda zeżarła udka już w sobotę! I w niedzielę po południu zaczyna się marudzenie:
- Mamo, co jest na obiad?
- Zupa!
- A drugie?!
- Mieliście drugie! Wczoraj trzeba było myśleć! Ja MAM udko!
- Aaaa - załkał Martik - bo to były takie udka z liliputka...
No fakt, były małe, kobita w sklepie powiedziała, że to z młodych kurczaków, od razu przypomniały mi się opiewane przez Mamę młode kogutki i kupiłam. Dlatego dorobiłam im zupę, chociaż przeważnie nie gotuję dwudaniowych obiadów.
Jurand zobaczył moją minę i od razu wsiadł na tego konika (kurczaka):
- Tak, mamusiu, to były takie lylyputy, czy człowiek może się tym najeść?
Po czym, patrząc na mnie oczętami najwierniejszego psiny na Pogórzu, poleciał "Misiem":
- Stworzenie czuje, że chcesz go orżnąć...
I czyż mogłam im nie zrobić czegoś pysznego?
Niewiele było w lodówce, ale kartonik z pomidorami był, sardynki były, oliwki mam prawie zawsze (przepadam za nimi).
Martik zasarkał, że szkoda że nie ma szynki, ale te sardynki okazały się pyszne. Aby łatwiej było przełożyć cienkie ciasto na kamień, zrobiłam takie mini-pizze, one się chyba nazywają z włoska pizzette. Wchodziło po 3-4 naraz, co mniejszych nawet nie wałkowałam, tylko rozklapciałam placuszki ciasta w rękach.
Przepis na ciasto jest tutaj.
I pochwała kamienia też.
Dobrze, że udało mi się oderwać ich od tych piccetek do zdjęcia. Na zdjęciu nr 2 widać chapnięcie Jerzyka.

Surówka (sałatka?) z czerwonej kapusty

2010-05-09T17:36:00.001+02:00

Kolejny raz usiłowałam odtworzyć smak surówki (czy może już sałatki) z czerwonej kapusty tak, jak robiła ją Mama. Niestety, po raz kolejny wyszła mi twardawa, w sumie smaczna, ale to jeszcze nie to. Powinnam była posłuchać doktora Russaka (tego Sarmaty - kucharza ze „Smaków polskich”). Raz widziałam, jak przygotowywał taką sałatkę, a właściwie „derengował” młodym kucharzem oraz smakowicie opisywał, co się dzieje w kuchni. I pan Russak zalecał obgotowanie na malusieńkim ogieńku kapusty przez 6 (słownie: sześć) minut.

Ja już nie raz rozgotowałam tę kapuchę i pomyślałam, że może lepiej będzie ją dwukrotnie zblanszować. Nie było lepiej. Co prawda w wielu przepisach ludzie robią ją ganc na surowo, ale ja to sprawdziłam: dla nas jest zbyt twarda i dłuuugo leży w żołądku. A jeżeli jeszcze jest tam w towarzystwie odsmażanych ziemniaczków i kotleta, to parę godzin się zastanawiają, czy iść dalej, czy może jednak wrócić górą.

To jest wersja lekkopółśrednia – nie jest już twarda, ale też nie taka superancka, jak mamina, no cóż…

Za to kolorek śliczny, baaardzo ożywia talerz :-)

SKŁADNIKI:

mała główka czerwonej kapusty,

1 duża cebula,

1 jabłko winne,

sok z połowy cytryny,

odrobina cukru,

oliwa lub olej,

sól i pieprz do smaku.

WYKONANIE:

Kapustę cienko poszatkować. Dwukrotnie zalać osolonym wrzątkiem, po minucie odcedzić. Kapucha zrobi się niebieska. Za drugim razem taka gorącą odcedzoną wyrzucić na pokrojoną w kosteczkę cebulkę. Kiedy wystygnie polać sokiem z cytryny i patrzeć, jak wraca czerwony kolorek. Jabłko obrać, zetrzeć na grubej tarce, wymieszać z kapustą i cebulą. Ewentualnie dosolić, leciutko pocukrować, polać oliwą lub olejem.

Mama robiła ze śmietaną z ciutką majonezu, ale skoro wyszła twarda, to chciałam, żeby chociaż była bardziej „atrakcyjna wizualnie”.
P.S. Martik mówi, że wywar z czerwonej kapusty może robić w laboratorium za wskaźnik kwasowości, jak papierek lakmusowy czy fenolocośtam. No proszę...

Tosty z pumpernikla z jajecznicą

2010-05-04T16:04:00.002+02:00

Tosty wyglądają bardzo apetycznie, nieprawdaż? Tymczasem są twarde i trzeba się ostro napracować szczękami, aby je przemleć. Na szczęście byłam jedynym konsumentem tego śniadanka świątecznego; tym razem hurma i czereda nie musiała żałować, że gnili, gdy matka już obżerała się cichcem.
Te grzanki właściwie zawdzięczam Jurandowi, który przestraszony, że ludzie w piątek wykupili CAŁY chleb CAŁYM mieście, wykupił resztę zapasów z magazynów z "Biedronki" (specjalny samolot z centrali gdzieś w Portugalii przyleciał do nas, przywieźli i sprzedali nawet te czarne chlebowe cegłówki, co wypiekał jeszcze sam Jeronimo w 1792 roku).
Następnie okazało się, że w sobotę są otwarte sklepy i pieczywo oczywiście też jest. I zostalismy z półrocznym zapasem czarnego chleba w typie pumpernikla.
Przypomniało mi się, że mam gdzieś przepis Karola Okrasy na takie tościki pieczone z pokruszonego pumpernikla. Zmodyfikowałam oryginał (tam były proporcje mąki, chleba i masła 3:1:2) i upiekłam przepięknej urody placuszki, które są raczej na paradę. Jednak wrodzona uczciwość nakazuje mi zamieścić także i taki przepis, który może komuś nie smakować (ku przestrodze), a poza tym jajecznica była przepyszna (po strąceniu z tościków, he he he...)

Składniki:
6 kromek czarnego chleba typu pumpernikiel (może być stary i suchy),
tyle samo (na oko) mąki, ile tego chlebka,
2 łyżki masła,
ulubione przyprawy,
1 żółtko,
odrobina zimnej wody.
Wykonanie:
Piekarnik nastawić na 200 stopni, góra i dół.
Chleb drobno pokruszyć (bez skórki). Dosypać tyle mąki, ile mniej więcej jest tej ośródki. Dodać masło, zrobić palcami coś w rodzaju kruszonki. Przyprawić (ja dałam trochę soli, lubczyku i suszonego czosnku). Zarobić to "ciasto" żółtkiem i zimną wodą, wyjdzie coś w rodzaju twardego kruchego ciasta jak na kisz.
Rozwałkować na placek grubości 0,5 cm, wyciąć szklanką kółeczka, przenieść na blachę (przydaje się papier do pieczenia lub mata silikonowa).
Piec aż się zarumienią, jakieś 8-10 minut.
Jajecznicę każdy umie zrobić. Ważne jest, aby była na świeżym maśle, nie za twarda, ale i nie lejąca (ja nie lubię "żywej"). Nie lubię także bełtanej, zwłaszcza z mlekiem, czy - o zgrozo! - z mąką, ciotka mnie w dzieciństwie katowała taką oszukaną jajecznicą. No i wiadomo, trza mieć swojskie jaja, wtedy wychodzi taka żółciutka (a nie pomarańczowa) i pachnąca :-)

Quesadillas

2010-05-01T21:23:00.002+02:00

Natknęłam się w sklepie na gotowe tortille. Wyglądały całkiem apetycznie, ale okazały się gumowate. Trzeba było tę gumowatość jakoś zlikwidować, więc poszperałam po kulinarnych stronkach i zobaczyłam, że ludzie robią różne pyszności z zapiekanych tortili.

I dlatego dzisiaj na kolację było z lekka meksykańsko.

Przepis jest kombinacją kilku innych, tu właściwie do środka każdy wkłada co chce, musi być tylko ser żółty, żeby to skleił do kupy. Ja miałam trzy sery, bo po zrobieniu pierwszych placków zaczęłam trochę eksperymentować – wszystkie wersje były pyszne!

SKŁADNIKI:

ser żółty (miałam pół kulki podwędzanej pseudo-mozzarelli, edamski i brie. Z tym brie jadłam tylko ja, bo H&C narzekała, że śmierdzi, fakt, był już troszku starawy, ale jeszcze się nie ruszał.

Ruszający się ser można obejrzeć tu: Powaliło mnie, szczególnie widok tych dwóch ziomali, wcinających z apetytem),

oliwki zielone,

podsmażone pieczarki,

sos piri-piri (fajna nazwa, był w „Biedronce” po chyba 3 zł., zapewne nie ma nic wspólnego z oryginalnym piri-piri, ale ostry i smaczny, trzeba tylko uważać, żeby go nie chlapnąć za dużo),

przeciśnięty czosnek,

pieprz, ew. jakieś ulubione przyprawy,

oliwa do smażenia,

kwaśna śmietana z czerwoną cebulką, albo ketchup (albo to guacamole, jeśli ktoś lubi).

WYKONANIE:

Na połowę placka nałożyć dowolne składniki i doprawić. Ser nie powinien dochodzić do samego brzegu, bo wypłynie (mi pleśniak trochę wypłynął). Złożyć na pół i smażyć na oliwie z obu stron, uważając przy przewracaniu.

Ja jadłam to z gęstą śmietaną, posypaną czerwoną cebulką. Moim zdaniem o wiele lepsze niż z keczupem, zimna śmietana fajnie się komponowała z gorącym plackiem i łagodziła ostrość tego piri.

O ilość kalorii lepiej nie pytać, ale to akurat mię zwisa jak sto kilo kitu (a propos – ciekawe, kto jeszcze oprócz mnie i paru najstarszych zgredów na Pogórzu tak mówi…)