sobota, 11 września 2010

Bitki wołowe




Wołowina nie jest częstym gościem w naszym domu, bowiem rzadko udaje się kupić ładną wołowinę. Nie wiedzieć czemu, bywa tylko w gieesie, a i to trzeba mieć dobre oko, żeby nie naciąć się na przysłowiowego już, dwudziestoletniego byka – reproduktora, który padł przy swej robocie gdzieś na popegeerowskiej wsi. W dużych miastach jest inaczej (dzisiaj Okrasa robił befsztyk, ale miał plaster polędwicy!), jednak u nas trzeba czyhać na okazję.
Okazja trafiła mi się w czwartek i zakupiłam jakieś półtora kilo jasnoczerwonego udźca, w ogóle nie sprzerastanego i pozbawionego błon. Więc dzisiaj były bitki wołowe, ulubiony sposób spożywania wołowiny przez hurmę i czeredę. Właściwie nie wiem dlaczego tak lubią bitki, być może ze względu na pyszny sos, a może na fakt, że każdy dostaje kilka jakby małych kotlecików i ta wataha mięsożerców może się najeść kruchym mięskiem po dziurki w nosie.
Niestety, zdjęcia nie są najlepszej jakości, robiłam na chybcika i nie swoim aparatem, ale chyba każdy wie, jak wyglądają bitki? Na marginesie – to coś na kawałku z prawej to nie jest mucha utopiona w sosie, lecz pokruszony liść lubczyku.
SKŁADNIKI:
kawałek młodej wołowiny (najlepiej tzw. zrazówki),
masło i olej do smażenia;
na sos:
3 łyżki mąki,
mała słodka śmietanka,
sól, pieprz, lubczyk, szczypta suszonego czosnku;
na marynatę:
2 cebule,
3-4 liście laurowe,
pół łyżeczki kminku (pasuje też tymianek, ale miałam kapkę zwietrzały),
kilkanaście ziaren pieprzu,
1/3 szklanki oleju,
¼ szklanki octu balsamicznego (może być i winny).
WYKONANIE:
Na marynatę połączyć olej, ocet, przyprawy i skrojoną w pióra cebulę. Natrzeć tym mięso i wstawić do lodówki na co najmniej 12 godzin. Moja wołowina stała w marynacie prawie 2 dni, tylko ją przekładałam, żeby równomiernie nasiąkła. Mięsko było pyszne, kruche, a jednocześnie soczyste, super się zabejcowało. Niektórzy polecają marynowanie już pokrojonych zrazów, ale to mięso było tak dobre, że nie chciałam, by aromat przypraw zagłuszył jego własny naturalny aromat. Dlatego też nie dodawałam żadnych „delikatów”, „magów” i „wegetów” i bardzo mało przypraw do sosu.
Kawał mięsa przekroić wzdłuż na pół, a następnie w dość cienkie plastry, aby powstały zgrabne bitki. Zbić je tłuczkiem, ale nie na tatara, tylko z umiarem, by nie podziurawić. Aha, wcześniej oskrobać z kawałków liścia laurowego i kuleczek pieprzu. Na patelni rozpuścić masło z olejem i na dużym ogniu obsmażyć wołowinę do zrumienienia. Ja obsmażałam tylko z jednej strony, kładąc na dość rozgrzany tłuszcz i nie poruszając w trakcie, bo mięso było bardzo soczyste i wypuszczało mnóstwo soku. Przewrócenie go oznaczałoby konieczność albo wybierania soku (jak przy bograczu), albo czekania aż sam odparuje, a wtedy zrobiłoby się twarde, no i skończylibyśmy gdzieś koło północka.
Przekładamy bitki do dużego rondla o grubym dnie i zgarniamy z patelni przynajmniej ze dwa razy tę „dobrość” (podoba mi się to określenie Makłowicza), co wyciekła z niego w czasie smażenia i się podrumieniła na masełeczku. Cyrkamy ciutke wody i dusimy do miękkości, podlewając w razie potrzeby. Pod koniec duszenia solimy do smaku.
Kiedy mięsko jest już kruchutkie i rozpływa się nam w ustach, podprażamy mąkę na suchej patelni, tak na jasnozłoto, mieszamy ją ze słodką śmietanką i zaciągamy sos. Jeszcze tylko szczypta suszonego czosnku i lubczyku (ten nigdy nie zawadzi), świeżo zmielony pieprz i można wołać na swoją trzódkę, by szykowali stół.


16 komentarzy:

  1. Aleś mi teraz smaku narobiła... uwielbiam bitki...

    OdpowiedzUsuń
  2. Witam Marzyniu po moim powrocie z udanych wojaży z wnuczką. Już jestem sama i mogę odwiedzać ze spokojem saloniki moich blogowych przyjaciół. Kochanie robiłam bitki na krótko przed wyjazdem mojej "Perełki", ale nie w marynacie. Zawsze u Ciebie znajduję jakieś nowości, które muszę wypróbować. Tak też zrobię z bitkami jak przyjadą moje dzieci, to będzie niespodzianka smakowa :) Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie i buziaczki przesyłam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Bitki muszą być z mięska? ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. nie,moga byc z marchewek :p

      Usuń
  4. Ja tam jestem mięsożerna i dla mnie mogą być z wołowinki ;)))) Pysznie wyglądają w tym sosiku ;))

    OdpowiedzUsuń
  5. Gdzieś słyszałam , że wołowina jest miękka jak się wrzuci do garnka gwódź żelazny :):):) Lubię lubczyk :):)

    OdpowiedzUsuń
  6. Bardzo lubię wołowinę we wszelakich sosach.

    p/s Sztuką jest upolować wołowinę by nie była z 20-letniego byka ;) Czasem mi się to udaje a czasem mam zaćmę na oczach i pudłuję ;)

    Buźka !!!

    OdpowiedzUsuń
  7. no nie tylko u was kochana ciężko trafić na dobre mięso wołowe, ale u nas też, ja mam ten komfort że moja siostra jest księgową w sklepie w którym jest również rzeźnia i czasem bardzo dobre mięso

    OdpowiedzUsuń
  8. Całe szczęście w UK nie ma problemów z dostępem do wołowiny, więc z chęcią spróbuję Twojej potrawy :)

    Zapraszam do siebie na pyszny deserek :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Jak myślisz co zrobiłam dziś na obiad... no właśnie-Trusia zrobiła bitki i dziecię, które jest niejadkiem zdżarło połowę bitek...

    OdpowiedzUsuń
  10. Fajne bitki :) To potrawa, jaką moja mamcia czasem robiła :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Co dajecie na surówkę do wołowiny?Ogórek kiszony jakoś mi sie kojarzy lub sałatka z niego.A Pani?

    OdpowiedzUsuń
  12. Jakby pani zgadła - przeważnie jemy z ogórkami kiszonymi. Albo z surówką z kapusty kiszonej.
    Pozdrawiam - Marzena

    OdpowiedzUsuń
  13. Właśnie przymierzam sie do obsmarzenia miejska na patelni po 14 godzinnym maryniwaniu mam nadzieje ze mi sie udadzą bo robię pierwszy raz a oj mąż to smakosz zwłaszcza wolowinki także trzymajcie za mńie kciuki....:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No trzymam, trzymam, pozdrowienia dla Męża ;-)

      Usuń
  14. Mniam! Do tego ziemniaki i domowe tarte buraczki i aż ślinka cieknie! :) Ostatnio robiłam podobne, ale tym razem wypróbuję twój przepis :)

    OdpowiedzUsuń

Zalew spamu i mnie pokonał... dlatego musiałam włączyć tę uprzykrzoną weryfikację obrazkową :-(