Uciechy stołu w niemieckim Memmingen

 

Kiedy Martik zapytała mnie, czy CZASEM nie mam ochoty wybrać się do Memmingen, byłam pewna, że stroi sobie żarty. Okazało się, że jednak, że bilety lotnicze do nikomu nieznanego miasteczka w Bawarii są po 68 (słownie: sześćdziesiąt osiem) złotych, ale jej małżonek nie wyraził ochoty szastania się od czapy po Dojczlandzie. No i matka dała się namówić, i dobrze, bo naprawdę niewiele widziałam równie uroczych miejsc. 

Nie jest to blog podróżniczy, więc pokażę tylko, co jadłyśmy przez te parę dni. Oczywiście nie wszystko, bo nie odważyłyśmy się np. robić zdjęć wybornych hotelowych śniadań. Pani nadzorczyni z obsługi - pewna, że ordnungu nie wyssałyśmy z mlekiem Mutter - tak pilnowała porządku, że wszyscy dychali tylko w jedne strone (jak mawiała Babcia Bronia). Córka mówi, że nigdy nie zapomni, jak na pierwszym śniadaniu zobaczyła scenę mojej walki z Frau Helgą. Wzięłam bowiem nieobacznie leżącą z boku dużą tacę, coby sobie nasygnować zacną porcję piętrzących się na szwedzkich stołach pyszności. Frau Helga zasypała mnie jednak gradem niemieckich słów i próbowała ją wyszarpnąć, ale nie z wyżyłowaną rolniczką z Podkarpacia takie numery! Wydobywszy z zakamarków mózgu rozpaczliwe: "Das ist mein!" walczyłam jak lwica, i byłabym postawiła na swoim, gdyby się nie okazało, że nadzorczyni zna jednak angielski. Martusia nie wytrzymała psychicznie i przyznała się, że rozumie, iż jest to SŁUŻBOWA taca Helgi i nie może znaleźć się w niepowołanych rękach😂.

Zjadłyśmy także w lokalnej gospodzie typowy niemiecki obiad. Tylko raz.

Wszystko, oprócz surówki, było wprost utopione w smalcu ze skwarkami. Nie polecamy. Ale piwo -i jasne, i ciemne - było wyborne!

 

To jasne prezentuje się szczególnie ładnie na tle gorsu Martika😉

Dlatego w czasie wycieczki do sąsiedniego Ulm, już z lekka przefutrowane bawarską kuchnią, zjadłyśmy w wietnamskim barze, uwiedzione urokiem właściciela (właścicielki?), któren sam/a naganiał klientów, gotował i podawał z niezwykłą serdecznością.

Tym razem tłem jest gors Marzyni😄

Śniadanie w śniadaniarni (w niedzielny poranek kolejka była tam aż do parkingu, oczywiście wszyscy karnie stali i nikt nie napierał na najsłabsze ogniwa w osobach Polek) było dobre, aczkolwiek w bułce, oprócz smakowitych różności, była także tarta marchewka, uduszona jak do ryby po grecku😕.

Pieczywo jest pyszne u naszych zachodnich sąsiadów, zwłaszcza precle i ciemny chleb, a największym przebojem wyjazdu były BUŁKI ZE ŚLEDZIEM. Marta wyczytała przed wyjazdem, że musowo trza skosztować tego lokalnego specjalitetu, który serwują "do łapki" na lokalnym targu.  

Nigdy nie przypuszczałabym, że nieposmarowana niczym bułka z filetem śledziowym, czerwoną cebulką i malutkim wiechetkiem pietruszki może być tak pyszna! Na targu było tak czysto, ciekawie i kolorowo, że spędziłyśmy tam wiele czasu, oglądając stoiska (tanio nie było).

Bardzo dobre są także słodkości; szarpnęłyśmy się na ciastka w kawiarni (Martik jadła ring nugatowy, a ja torcik z owocami).

Ostatniego dnia, już spłukane niemal do cna, poszłyśmy po prowiant na kolację do Aldiego (Lidla ani Biedry nie było). Ale i tak było pysznie!

Szkoda, że - dzięki staraniom naszego Umiłowanego Sojusznika - bilety lotnicze będą za chwilę tak drogie, że zapewne długo nie zabierzemy do Memmingen pozostałej części Hurmy i Czeredy...
 

  

Dobrych świąt 💚

Najlepsze życzenia wielkanocne: zdrowia 

i spokoju, miłych chwil w rodzinnym gronie, wytchnienia od dnia codziennego 

w świątecznej atmosferze  - składa Marzynia z rodzinką.

Chciałam Wam jeszcze pokazać, jakie pisanki robi Zuzia z naszej Hurmy i Czeredy. Wszystkie barwi i ozdabia naturalnymi sposobami - trzeba przyznać, że są piękne 

i niepowtarzalne :-)

Czekoladowa babka z mascarpone i lukrem marchewkowym

 

Bardzo lubię szastać się po "festiwalach" ciast przed Wielkanocą, a potem szpanować przed rodziną nowymi wypiekami. Ta babeczka nadaje się do ozdobienia świątecznego stołu, a i smak jest przedni: mocno czekoladowy, nieprzesadnie słodki, z nutką marchewki i cytryny w lukrze. Można ją polecić także ze względu na długą świeżość - spokojnie wytrzymuje pięć dni bez utraty puszystości. Polewa na wierzchu jest zrobiona z soku marchwiowego (ale jednak trzeba przecisnąć przez szmatkę, a nie na siteczku, bo u mnie widać drobinki), soku z cytryny i cukru pudru, utartych jak normalny lukier. Kwiaty ziarnopłonu raczej nie nadają się do spożycia, za to dekorują bardziej trwale, niż jadalne pierwiosnki czy forsycja. Co bardziej łapczywych biesiadników trzeba uprzedzić, że kwiatuszka nie pchamy do paszczy😏.

Przepis jest prosty i naprawdę znakomicie napisany przez panią Joannę na stronie o intrygującej nazwie Chocololo. Jak mówiła babcia Bronia: ni mom pojma, czy to chodzi o czekoladowego skręta, czekoladowy przeładunek kontenerów (pionowy!) czy filipińskiego dziadka z czekolady, albowiem przegląd od AI nie rozjaśnił mi nic w temacie "lolo"😆. Najważniejsze, że przepis jest świetny (klik!).

A jeśli ktoś jeszcze nie zdecydował się, co upiec wypaśnego i oryginalnego, to polecam sernik pistacjowy Helenki (klik!). Moją zmianą, za radą sympatycznego pana Arkadiusza Gie z bloga r'n'gkitchen, było dodanie - zamiast waniliowego - 2 torebek budyniu pistacjowego (wyczaiłam je u gościa, co je sprowadza z Niemiec, albowiem NIGDZIE w miasteczku o tym smaku nie słyszeli). Powiem Wam, że nawet najbardziej wybredny gość wyraził uznanie, aczkolwiek nie frenetyczne, bo kruszone pistacje i pesteczki z malin włażą pod. 

P.S. Pytałam Helenkę, czym kroi serniki, że są tak idealnie gładkie na przecięciu, a moje zawsze uhymolone jak sikierom (co widać na powyższym wyraźnie). I zgadnijcie, co odpowiedziała? NOŻEM, MARZYNIU :-)

Co nowego w Słowenii na talerzu😋

Kiedy wracam ze Słowenii wielu znajomych pyta mnie, co tam jadłam dobrego. Kuchnia tego kraju jest mało znana, bo nie są to światowi kulinarni czempioni, ale są tam dania znakomite. Kilka z nich to unikaty - takich np. idrijskich žlikrofi (klik!) nie jadłam nigdy wcześniej, i nawet nie wiedziałam o istnieniu tej pyszności. Gibanica (klik!) to także rewelacja, a drożdżowa potica (klik!) śmiało może stanąć w szranki z naszymi babami. 

Tym razem miałam przyjemność raczenia się:

- burkiem (sirov burek s špinačo) - czyli nadziewanym farszem szpinakowo-serowym zawijańcem z ciasta filo. Marija piecze burki z domowego ciasta wleczonego - ten na zdjęciu powyżej jest już dziełem młodego pokolenia, z kupnego ciasta filo,

- sztruklami z Kobaridu (kobariški štruklji) - to coś jakby słodkie pierożki z ciasta parzonego, nadziewane orzechami, rodzynkami i cynamonem, aromatyzowane rumem,

- zupą z rzepy ze słoną struclą skwareczkową (jota z repo in ocvirkovca) - trudno pomyśleć, że zupa z kiszonej (!) rzepy może być dobra, ale była. Fakt, że smakowała jak jakiś dziwny kapuśniak, lecz wzbogacona dobrą kiełbasą i zagryzana zaiste wyborną struclą ze skwarkami, prażoną cebulką i szczypiorkiem, była treściwym daniem obiadowym,

- pizzą "Di Materina" w Lublanie - po prostu mistrzowska, z pesto, krewetkami, jakimś pyłem z czarnych oliwek, skórką z limonki i mozzarellą Fior di Latte d'Agerola,

zdjęcie: strona FB Pop's Place Pizza

- a na deser zapodaję Wam Lokiego, jako dzielnego stróża swoich hal😍 

Meksykańska (??) zapiekanka naleśnikowa

 

Nie wiem, czy to danie można nazwać "meksykańskim". Może wsad i składniki na dekor, aczkolwiek H&C, obejrzawszy efekt finalny, stwierdziła, że "to krase jak ruska wyszywanka" (przy czym "krasy" u nas na wsi nie znaczy "piękny", lecz oczowyłupnie kolorowy😂).

Najważniejsze, że smakowało i było bardzo syte!

Naleśniki są z mąki kukurydzianej, która zalegała w czeluściach szafki i trzeba było ją jakoś przetworzyć. Szukając przepisu (jako żywo jeszcze nie robiłam z takiej mąki), wpadłam na bloga "Lekki brzusio". Było setki innych, ale "lekki brzusio" mnie urzekł nazwą, no i też chciałam mieć lekkość w żywocie.

SKŁADNIKI na ciasto:

- szklanka mąki kukurydzianej,

- 2 łyżki mąki ziemniaczanej,

- 3 małe jajka (bałam się, że się rozpadną bez glutenu),

- duża szczypta soli,

- mąki pół na pół z wodą, ile zabierze.

SKŁADNIKI na nadzienie:

- wołowe mięso mielone,

- cebula, czosnek,

- pulpa pomidorowa,

- rozgnieciona czerwona fasola,

- kukurydza z puszki,

- ulubiona przyprawa meksykańska,

- świeży tymianek,

- sól, pieprz.

WYKONANIE:

Zmiksować składniki ciasta, usmażyć naleśniki. Mnie wyszło 7, ale jeden został zjedzony na próbę.

Usmażyć mięso z cebulą, dodać pozostałe składniki tak, by powstał farsz. Placki ciasta przekładać nadzieniem. Jeśli ktoś nie zważa na ciężar brzusia może posypać tartym serem😃. Zapiekać pod przykryciem, aż zacznie pachnieć. Na wydawce polać sosem czosnkowym i dowolnie udekorować.

Ozdrowieniec powraca 😍

Niemal zawsze jesteśmy przekonani, że powikłania po "zwykłej" grypie - o których trąbią teraz wszystkie media - NAS na pewno nie dotkną. Ale niestety, nawet krzepkie i zahartowane (głównie w swoim mniemaniu) Rzepichy też mogą zostać powalone po infekcji zmutowanym wirusem. Na szczęście już wszystko dobrze i obyło się bez konieczności korzystania z dobrodziejstw leczenia szpitalnego.

Co ciekawe, nie ma żeńskiej formy słowa "ozdrowieniec", co mnie niepomiernie zdziwiło. Widocznie mężczyznom przysługuje w języku polskim (cyt. za SJP Doroszewskiego i słownikiem PAN) bycie "człowiekiem powracającym do zdrowia po przebyciu choroby, rekonwalescentem", natomiast kobieta po chorobie po prostu wstaje i jest zdrowa😁.

Jako że nic ciekawego w czasie choroby nie gotowałam, to wirtualnie poczęstuję moich miłych blogowych przyjaciół ciastami ze świąt: "cytrynowym puszkiem" oraz babką makową Helenki. Oba ciasta były przepyszne, babkę Helenki przełożyłam konfiturą pomarańczową, a cytrynowiec rzeczywiście był lekki jak puch i można było zjeść duży kawał nawet po misce barszczu z uszkami i stosie pierogów.

Ciasto cytrynowe upiekłam wg przepisu pani Dagmarelli (klik!), dając zamiast litra (!) śmietany trzydziestki szóstki serek mascarpone i 500 ml śmietanki trzydziestki. 

A babka Helenki to już legenda wśród ciast makowych, naprawdę warto (klik!).

Buziaki serdeczne dla wszystkich i dziękuję za wiele troskliwych pytań o zdrowie i miłych życzeń😗. 

Dobrych świąt🎄

 

Z całego serca życzenia miłych, spokojnych

i zdrowych świąt 

wszystkim blogowym przyjaciołom 

składa Marzynia wraz z rodzinką.

Obraz: "Le Nouveau-né" Georges'a de La Toura (domena publiczna).

Harataniec

 

Kiedy człowiek siedzi pięć wieczorów w ciemnościach (a właściwie od 16-tej to już leży), to choć co mu się przypomina z dzieciństwa. Kiedy zasiadałam w myślach przy stole Cioci Deli (mieszkała w Rzeszowie i jej dom słynął z "pańskiej" kuchni) wypłynął mi obraz sernika piętrowego, którego każda warstwa niosła smakową niespodziankę. Przeszukanie Internetu - gdy wreszcie stała się jasność - ujawniło, że jest ci on, a jakże, i na dodatek ma elektryzującą (Jessu, mnie się już teraz wszystko z prądem kojarzy...) nazwę: HARATANIEC. 

Musiałam upiec. 

Nie wiem, co autor nazwy miał na myśli, ale mnie już zawsze będzie się kojarzyła ze zharatanymi nerwami. Gdy bowiem wgniatałam kakao w ciemną warstwę, znowu wyłączyli prąd. Stałam w egipskich ciemnościach nad stolnicą i michą pełną ukręconej masy serowej, wpatrzona w czarną czeluść piekarnika. Elektrycznego, ma się rozumieć😁.

Na szczęście oblewający sukces opanowania blackoutu elektrycy już po 15 minutach skapnęli się, że trzeba jednak zdjąć kożuch brygadzisty z wajchy, włączającej sieć w mojej wsi. Mogłam więc dokończyć ciasto i poprosić Boga o anulowanie przynajmniej części życzeń, skierowanych do "drucików"😉.

Wbrew temu, co pisze pani Ania, nie jest to szybki sernik. Jest dużo czynności do wykonania i w sumie nie wiem, jak "mokro z nerw" (to hasełko Babci Broni) zdołałam go upiec z takim sukcesem i ku radości wymęczonej rodziny. Widocznie niebiosa wynagrodziły mi moje dobre serce, hie, hie...

Piętra w placku to: jasne kruche ciasto (ze smalcem, ma się rozumieć), konfitura wiśniowa, ciemne kruche ciasto, waniliowy ser, pianka wiśniowa (kapkę blada u mnie, bo kisiel był z tych bio) oraz jasne, chrupiące ciasto.

Przepis pani Ani jest tutaj, gdyby ktoś chciał się jednak porwać na ten wyczyn np. na święta. Warto jednak mieć jakiegoś pomocnika, no i pewność, że w trakcie nie będziemy musieli krzyczeć rozpaczliwie: "Mehr Licht!!!"

Tydzień z ciastem drożdżowym, czyli kolejne pomysły na smakowite wypieki

Cały tydzień u mnie i u Martika trwał festiwal ciasta drożdżowego. Marta upiekła chałkę twarogową znalezioną na blogu Agusi (klik!), troszkę modyfikując przepis, bo używa suchych drożdży (do sklepu w Idrii ma pół godziny jazdy z alpejskiego pieca na łeb). Piecze także z produktów mlecznych bez laktozy, w Słowenii jest bardzo duży wybór, ale NIE MA TWAROGU. Zawsze kiedy jedziemy do niej, wieziemy hurtowe ilości sera białego, bowiem nasze serniki (i nie tylko) biją tam rekordy popularności, a i Martik bez kwaśnego "syrka" żyć nie może.

Oddaję głos córce:

"Chałka wyszła dokładnie tak, jak pisze Agusia - wilgotna, puszysta i pyszna :) Ja również myślę, że jeszcze lepsza byłaby z kruszonką (kwaśny twaróg sprawia, że nie jest bardzo słodka, z dżemem lub czekoladą to nie przeszkadza, ale dla mnie za mało słodka, żeby jeść z samym masłem). Ciasto mnie zaskoczyło, nigdy nie robiłam takiego (z drożdżowych najczęściej robię pizzę i paluchy). Obawiałam się, że jest zbyt płynne i klejące, ale mimo lepienia się odchodziło od miski i urosło bardzooo! W surowym cieście widoczne były jeszcze grudki sera, ale po upieczeniu nie są wyczuwalne, chociaż czuje się delikatny smak twarogu". 

Zaś paluchy z ajvarem i serem są tak smaczne, że zięć gotów jest co drugi dzień gnać po ser do miasteczka przez gaik, steczkę, mostek i rzeczkę 😆.

My z Zuzianką piekłyśmy tylko na słodko, bo okazało się, że Zuzia nie jadła jeszcze paszczaków maminkowych (klik!), a ja chciałam wypróbować rogaliki Helenki (klik!). 

Obydwa wypieki są znakomite, a paszczaki stały się wręcz kultowe, ze względu na nazwę i fakt, że wychodzą (przeważnie) sympatycznie uśmiechnięte😄.

Tym razem troszkię mi się rozdziawiły, ale za to zostały stuningowane orzechową posypką, bom se zakupiła ostatnio w idrijskim bieda-boxie dużą pakę mielonych orzechów za całe 1,05 euro. Jako że termin "Najlepiej spożyć do:" już minął, więc sypię te oriehi do wszystkiego (np. na rogaliki Helenki też). Zapas kwasu alfa-linolenowego w organizmach mamy już na dwa lata do przodu.

Oryginalny przepis na paszczaki jest u Maminka tutaj.

 

 

Dwa pomysły na ciasta, które zaskoczą gości 😋

Od paru dni gości u mnie Zuzianka, więc gotujemy i pieczemy razem, jak za dawnych lat😊 Jeśli ma się taką pomoc, to można się pobawić w różne bajeranckie "fiku-miki". Wypichciłyśmy wiele smakowitych dań i może komuś spodoba się pomysł na naprawdę pyszną, a bardzo szybką roladę z gotowego ciasta francuskiego z jabłkami, cynamonem i orzechową posypką. Albo na deser "Kolorowe bąbelki" z tapioką.

Inspiracją do rolady był przepis z jutuba, któren się mi wyświetlił nęcąco z boku przy słuchaniu muzyki. Link jest tutaj klik!

Oko Marzyni wyłapało, że rolada wygląda jakoś niezwykle i rzeczywiście - bajerek polega na nacięciu zwiniętego ciasta (zwykłymi nożyczkami!) pod skosem tak, by ukazało się nadzienie. Moje sznyteczki nie są wywinięte, jak w oryginale, bo ciasto było jakieś lelawe, ale i tak efekt jest świetny. 

Natomiast piankę z tapioką zobaczyłam u Helenki o tutaj (klik!). Jej deser jest niezwykle elegancki, ale my z Zulajdą narobiłyśmy tyle bąbelków w dziwnych kolorach, że w rezultacie wyszło coś na kształt składanego warstwowo skrzeku Obcych z planety Magna Płaza. 

Jednak młodsza część Hurmy i Czeredy (na czele z Matyldzią) była zachwycona, a konsumpcja tej pianki jest ciekawym doznaniem. Tapiokowe kuleczki mają zaskakującą konsystencję i fajnie się prezentują w śmietankowym kremie (w oryginale jest to jogurtowiec, ale wytłumaczyłyśmy sobie, że w listopadzie powinno się dostarczać organizmowi więcej kalorii 😂).

 

Proziaki Babci Broni

 

Podkarpacie proziakami stoi. Cytując oficjalną listę Produktów regionalnych i tradycyjnych MRiRW: "Proziaki to potrawa spożywana przez mieszkańców podkarpacia od ponad 150 lat. Prosty przepis na proziaki jest przekazywany ustnie z pokolenia na pokolenie". I właśnie taki ustny przepis, wypróbowany setki razy przez BB, moją Mamę oraz przeze mnie osobiście, chciałam przekazać Martikowi (bo to dla niej jest ten wpis), ale i każdemu, kto chciałby sobie ten przysmak, tchnący tradycją, zrobić. 

Kiedy jesteśmy na jakimkolwiek poczęstunku, domowym czy oficjalnym, a rzecz dzieje się na Podkarpaciu, mamy niemal stuprocentową pewność, że pojawią się proziaki. Niestety, nie zawsze biesiadnicy są usatysfakcjonowani. Placki często są albo za twarde, albo przedobrzone prozą (sodium bicarbonate) albo usmażone, a nie pieczone na blasze. Można zrobić proziaki na tłuszczu (Teściowa robi pyszne), można piec na suchej patelni (są także bardzo smakowite), ale najlepsiejsze są wtedy, kiedy przyprawą bezcenną jest aromat drzewa, palonego pod starodawną, kuchenną blachą.

Na swojej farmie Martik ma kuchenkę opalaną drewnem (zwaną - nie wiedzieć czemu u Słowian - szperchertem), a już Marija (Teściowa) to ma całe drzewiane kombo😍. Składniki ma w domu każdy; wiem, że ekologiczna mąka, kwaśne mleko od Wolanki i jaja od chłopa to rzadkość, ale zapewniam, że na kupnych składnikach też wyjdą pyszne!

Tajemnicą pyszności tego wypieku u Babci Broni były trzy myki:

• dokładne przereagowanie prozy w cieście dzięki dodaniu łyżeczki octu,
• bardzo miękka struktura ciasta,
• czas! czyli pozwolenie na "dojrzenie" ciasta w chłodnym miejscu.

SKŁADNIKI (podaję w wersji dla niemieszkających na podkarpackiej wsi):

- duży kubek kefiru 380 gram (w oryginale BB: kwaśnego mlika), 

- 2 duże jajka (lub 3 małe),

- łyżeczka cukru,

- płaska łyżeczka soli,

- 2 płaskie łyżeczki prozy,

- płaska (hie, hie...) łyżeczka zwykłego octu,

- mąki - i tu niestety działamy na czuja - czyli ile zabierze; tak, by powstało ciasto jak najmiększe z drożdżowych😕.

Wszystkie składniki mieszamy w kolejności: mokre, a potem mąka, aż do stadium nieskapywania z łyżki. Wiem, że to ciężko wytłumaczyć, czasami i ja mam zbyt rzadkie ciasto, więc wtedy potem wrabiam więcej mąki na stolnicy. Najlepiej zarobić sobie ciasto w misce rano, przykryć szczelnie talerzykiem lub folią (wysycha i robi się twarda skorupka) i ostawić do piwnicy (w sensie: lodówki) do wieczora.

Wieczorem bołdę ciasta należy wywalić na dobrze posypaną stolnicę. Lekko przerobić i rozwałkować na grubość pi razy oko centymetra. Rozhajcować pod kuchnią, kroić w kształty, jakie nam pasują (u mnie są bardzo nieforemne, bo miękkie ciasto nie daje się formować) i piec, odsuwając na brzeg, gdy za bardzo chyta. Na żeliwnej lub stalowej patelni tego problemu nie będzie - po prostu regulujemy moc gazu czy prądu. Trzeba spróbować pierwszego, żeby wiedzieć, czy już dopieczony w środku.

A potem to już tylko świeże masło, ser umiszany ze śmientanom, domowy dżem albo nic po prostu, i czysta radość ze współbiesiadnikami :-) 

Te proziaki są dobre i na drugi, i na trzeci dzień. Chrupiące z wierzchu, miękkie w środku, zastępują każde pieczywo. Gdyby ktoś miał ochotę na takie świeże z blachy (Maminek?!) to wbijajcie na bazę na Pstrągu!

Ryż melancholijnego jankesa

 

Nieustająco bawi mnie pichcenie potraw, które mają niezwykłe nazwy. Jako żywo nie mam bladego pojęcia, dlaczego jankesa (w dodatku trawionego melancholią), bo ryż z USA wcale mi się nie kojarzy. Ale jestem pewna, że nie jest to wymysł jakichś botów, kompilujących przepisy i nadających im odczapione nazwy, ponieważ receptura pochodzi z książki sprzed 35 lat, znalezionej u cioci. 

Na proszony obiad to on nie bardzo się nadawał (nawet pomyślałam, że ów jankes był zgnębiony faktem, że ryżyk cosik skromny...), ale kiedy podrasowałam danie smakowo i wizualnie "w warstwie wierzchniej" - to wyszło całkiem fajnie👌

Część zasadnicza składa się z ryżu, wymieszanego z podduszoną cebulą, selerem, papryką i indyczą mielonką. Doprawia się ulubionymi przyprawami. Wierzch pozwoliłam sobie uatrakcyjnić posypką z tartego sera oraz wzorkiem z pieczonej papryki i oliwek. 

Niestety, nastąpił lekki przerost formy nad treścią, dlatego konsumujący po kilku kęsach żądali więcej wierzchu, a mniej spodu. Wyjątkiem była Matyldzia, która - o dziwo! - nie skusiła się na mozaikę zwierzchnią, jeno (wraz z babćką) zjadła wzgardzone spody😂.

W sumie nikt przygnębiony nie był, zresztą czyż można się smucić, jeśli przez okno widać takie cuda? (warto powiększyć zdjęcie😍)

Rolada w serowym cieście i domowa czekolada

 

Matko, jakie to jest pyszne! To ciasto serowe to genialny pomysł, ale niestety nie mogę zełgać, żem sama na niego wpadła. Zobaczyłam to cudo na blogu pani Ewy "Smaki na talerzu" (klik!) i zaciekawiło mnie, że serowa otulina jest wcześniej pieczona. A że byłam wyłączona przez parę dni z życia zewnętrznego (jak każdej jesieni atak zapalenia zatok, tak, tak, nie słuchało się mamusi 45 lat temu, czapusia szła do teczki...), więc miałam czas na kulinarne bajerki.

Mąż-zaopatrzeniowiec, sam zakatarzony, na początku nie chciał jechać do miasteczka, ale gdym mu pokazała zdjęcie rolady pani Ewy, i obiecała, że nie będzie czekał do Bożego Narodzenia, to w dyrdy poleciał😆

Poniższy przepis jest skrótem z bardzo dokładnego opisu autorki, który sobie wydrukowałam szesnastką i przymagnesowałam tradycyjnie na lodówce na wysokości oczu (wkładanie i zdejmowanie okularów rękami wymaśklanymi majonezem nie należy do przyjemności, hie, hie). Dlatego jeśli byłyby trudności ze zrozumieniem, odsyłam do przepisu-matki😍

Rolada serowa:

·         6 jajek, 300 g sera żółtego (ja dałam Złotego Mazura), 6 lekko kopiastych łyżek majonezu.

Jajka ubijamy przez kilka minut na puszystą masę. Pod koniec, cały czas ubijając, dodajemy majonez, potem starty na dużych oczkach tarki ser.

Blaszkę z wyposażenia piekarnika wykładamy papierem do pieczenia, lekko natłuszczamy go olejem (dzięki temu łatwiej będzie oddzielić ciasto od papieru). Wylewamy masę serową, wyrównujemy. Pieczemy w piekarniku nagrzanym do 190 stopni przez około 15 minut (do zarumienienia).

Wyjmujemy z piekarnika i ostrożnie zwijamy w roladę, usuwając jednocześnie papier do pieczenia. Po chwili ponownie rozwijamy ciasto serowe na płasko. 

Przygotowane nadzienie wykładamy na ciasto serowe. Dość ściśle zwijamy w roladę, owijamy w papier, na którym wcześniej piekło się ciasto serowe. Ponownie wstawiamy do piekarnika (łączeniem do dołu) i pieczemy przez około 40-45 minut. Jeżeli ciasto nie będzie chciało się od papieru oddzielić, przełóż go na chwilkę (papierem do dołu) na zwilżoną ściereczkę. Następnie podważając ciasto szpatułką delikatnie oddziel je od papieru.

Nadzienie: 

Roladę można wypełnić, czym się chce. W "Smakach na talerzu" jest tych propozycji kilka (wcale się nie dziwię, że to przebój kuchni p. Ewy). W mojej jest doprawiona mielonka indycza, żurawina, orzechy włoskie i mrożony groszek (bez rozmrażania). Fajnie, kolorowo wyszło.

Deser - czekolada z orzeszkami bukowymi

Jeśli ktoś ma na dużo zapału (oraz dostęp do buczyny) to może nazbierać ze 2 garście bukowych orzeszków i pokusić się o zrobienie z nimi domowej czekolady. Właśnie teraz buki sieją orzeszkami (a nie dzieje się to każdego roku), więc warto spróbować. Bukiew ma oryginalny smak, a po uprażeniu jest jeszcze smaczniejsza. Poddanie obróbce cieplnej jest konieczne, bowiem fagina w świeżych nasionach wywołuje stan podobny do upojenia alkoholowego. Trzeba jednak zjeść ich dużo, a jak pisze moja ulubiona pani doktor Małgosia: "obieranie nasion z łupinek trwa tyle czasu, że zanim osiągnę dawkę toksyczną, to widocznie już zdążę zmetabolizować to, co zjadłam na początku". 

Dlatego pierwszą rzeczą przy robieniu tej czekolady jest posiadanie NSR-a. Kiedyś w roli Niewolniczej Siły Roboczej występowała oczywiście  Hurma i Czereda, dzisiaj jest to jeno Małżon, któren potem w nagrodę ma pierwszeństwo w konsumpcji.

Moja czekolada jest dodatkowo posypana grubą solą i suszonymi, kruszonymi płatkami róży cukrowej, żeby się już popisać na maksa oraz zniechęcić małżona do pożarcia CAŁEJ tabliczki😂😂😂.

Leniwy chleb Agusiowy

 

Aga z bloga "Agusiowe smakołyki" (klik!) nazwała ten chleb "leniwym" ze względu na łatwość wykonania. Mój był podwójnie leniwy z powodu zakwasu, który niezwykle opieszale pracował. Nastawia się bowiem zakwas z mąką i wodą na noc, słusznie oczekując, że rano będzie on przypominał należycie zbąbelkowany zaczyn Agusi (klik!).  

Mój zaczyn po 12 godzinach przypominał szarawy mączny klajster, który pichciliśmy na lekcjach z introligatorstwa w 1979 r. na ZPT (tak, tak, takich rzeczy uczyli wtedy w szkole). Pomna na moje boje z chlebem-ukrainem (klik!) postanowiłam dać zaczynowi letkiego kopa w postaci wbełtania w maź łyżki syropu o wdzięcznej nazwie "Strup" (Stroop, nie, nie Jürgen! syrop holenderski od Jasia!). 

Najwidoczniej głodny zakwas zaczął pracować, a potem to już była betka z mieszaniem i pieczeniem. U Agi jest to jasno opisane. 

Fajne chlebki nocnego typu piecze wielu z blogowych znajomych, ale ten należy do najprostszych. Szczerze polecam Martiku (jeśli padł ci zakwas, to wystarczy kilka dni i będzie gotowy, Marija ma na pewno żytnią mąkę).

Wczoraj znów upiekłam kolejny bochenek, bo jest naprawdę bardzo smaczny, idealnie się kroi i jest długo świeży.

W oryginale wierzch jest posypany słonecznikiem. Z braku rzeczonego posypałam resztką maku, któren leżakował od Wielkanocy. Kiedy ubrałam okulary, okazało się, że to był mak MIELONY. Na szczęście nie spalił się, a przynajmniej nie odpadał, jak inne posypki😏

P.S. Te czarne punkty, widoczne w miąższu chleba, to nie są utopione w zakwasie muszki owocówki (choć parły na miskę jak ateńska falanga), jeno czarnuszka. 

P.S.2 Zamieszczam jeszcze zdjęcie niedzielnego obiadu Jaśka. Steki są z ligawy, którą Dżony marynował 2 dni w occie balsamicznym, usmażył w pożądany punkt i podał z frytkami i sałatką. Mam nadzieję, że jam to, nie chwaląc się, sprawiła, że on tak lubi gotować🙆