Placki makaronowe z maślakami

 

Na końcu mojego ogrodu rosną modrzewie, takie ze skraju lasu, uratowane przed wycinką pod budowę. Razem z nimi przeniosła się grzybnia i od lat jesienną porą mamy zatrzęsienie maślaków na własnej posesji. Nie przepadam za marynowanymi, a mentalność Polaka-grzybiarzonosacza nie pozwala mi jednak patrzeć spokojnie, jak gniją pod nosem. 

Ochwacony już sosami i krokietami Małżon poprosił o jakąś odmianę w maślaczym menu i padło na placki z makaronu od pomidorowej😆.

I powiem Wam, że to jest pyszne. 

Placki są bardzo chrupiące z wierzchu, a miękkie w środku. Grzyby trzeba wstępnie obgotować w słonej wodzie, żeby się tak nie ślimaczyły, ale to w zasadzie jedyna robota. Do "starego" makaronu wbijamy parę jajek, domieszujemy tyle mąki, by masa dała się nakładać łyżką, dodajemy przyprawy i wybrane dodatki, i smażymy. Ja to robiłam na maśle i nie dodawałam do środka tartego sera, bo i tak nie jest to najlżejsze danie. 

Po spałaszowaniu sążnistej porcji polecam zaaplikować sobie cholagogę 😅(moja prababcia to piła niemal codziennie, bo lubiła zjeść, a wątroba jej protestowała). 

Drożdżowe ciasto ze śliwkami i cynamonową kruszonką Agusi

 

Śliwki w tym roku obrodziły chyba w całej Europie, więc 

i my z Martkiem piekłyśmy drożdżowe ciasto z węgierkami (Polki, w Słowenii, z węgierkami -  ależ kosmopolitycznie wyszło!). 

Przepis na drożdżowe każdy ma swój ulubiony, ale tutaj istotny jest wsad i posypka. Jak widać, tyle nawaliłyśmy śliw i kruszonki, iż środek placka aż się ugiął. Niemniej nic mu to nie zaszkodziło, bo upiekł się galanto 

i żadnego zakalca nie było. Ta kruszonka z cynamonem to rewelacja, skorzystałam z przepisu Agusi, mistrzyni słodkiego kruszywa (o tutaj jest oryginał, klik!). 

A wisienką na śliwce była prośba słoweńskiej Swatowej 

o przepis 🙆

Tort dla Teściowej i mufinki marchewkowe Helenki

 

Martik, jako że dała się poznać jako wytwórczyni wspaniałych tortów, uświetnia nimi już wszystkie rodzinne uroczystości. Tym razem ozdobą urodzinowego stołu mojej swatowej stał się tort "Malina z białą czekoladą". Biesiadnicy zgodnie zeznali, iż był wspaniały (niestety, spóźniłam się o tydzień na degustację; stwierdzono, że przecież mogłam od sierpnia nie wyjeżdżać, bo impreza była przednia😁). 

Zrobiłyśmy sobie za to mufinki marchewkowe z przepisu Helenki (klik!), bo sporządzając ogród wykopałyśmy dosłownie setki wyjątkowo dorodnych marchewek. Tutaj to już legendy chodzą o plonach u Martika i wszyscy twierdzą, że ten urodzaj czynią polskie nasiona i słoweńska ziemia (poljsko seme in slovenska zemlja).

Mufinki nie są tak optymistycznie żółte jak u Helenki, bo mają w sobie zamiast pomarańczy i orzechów - cynamon i czekoladę, ale smak był wyborny, a same babeczki bardzo puszyste i wilgotne. No i nie mają kształtu oponek, bo do tego trzeba mieć specjalne foremki. 

Serdeczne buziaki ze Słowenii 😘 (tak, znowu tu jestem, już mi dali klucze do chałupy, gdybym sobie wpadła bez uprzedzenia).

I na koniec jeszcze piękno tego kraju: miasteczko Piran, a w nim Matyldzia z wujkiem idą sobie w dal... Warto powiększyć, bo wtedy widać Jadran (Adriatyk) na horyzoncie.

Inwazja Marzenek czyli słodka zagwozdka Marzyni

Jako że święto, a jam złożona bolesnymi skutkami antybiotykoterapii (borelioza, normalka w lecie leśnych ludzi), więc grzebię w internetach. I natknęłam się na ciasto o jakże wdzięcznej nazwie - MARZENKA.

Myślę se, oho ho, to już nazywają ciasta tym imieniem? I coś mnie podkusiło, żeby wpisać do wyszukiwarki frazę: „ciasto Marzenka”.

Patrzę i oczom nie wierzę: ukazało się co najmniej (w darknecie nie grzebałam) siedem, zupełnie różnych wypieków, nie licząc tych typu „ciacho od Marzenki” czy „Pychotka Marzenki”.

Skąd ten marzenkowy massive attack?! I dlaczego słodkości, a nie np. jakieś nowo odkryte planetoidy..., wulkany na Marsie..., albo chociaż statki... 
"Płyń, Marzenko, po morzach i oceanach!", a nie: "Leż, Marzyniu, na talerzyku". 
A i tak to niezgorzej, albowiem ludziom z mojego pokolenia imię Marzenka nieodmiennie kojarzyło się z lubieżnymi sekretarkami z rysunków Andrzeja Mleczki😂

Większość przepisów pochodziła ze Smakera (autor Smaker), więc niemal na pewno randomowym e-cukiernikiem była sztuczna inteligencja. No spojrzyjcie sami na te placki:

1. Sernik na zimno

link do zdjęcia i przepisu: https://smaker.pl/przepisy-ciasta/przepis-ciasto-marzenka,1942534,smaker.html

2. Ciasto inspirowane - uwaga! - kuchnią turecką (jak wiadomo, tam co druga ma tak na imię)

link do zdjęcia i przepisu: https://smaker.pl/przepisy-ciasta/przepis-ciasto-marzenka,2007179,smaker.html

3. Tutaj troszkę po francusku

 

link do zdjęcia i przepisu: https://smaker.pl/przepisy-ciasta/przepis-ciasto-marzenka,2046375,smaker.html 

4. Tu już bardziej wypaśnie i przynajmniej piekła to naprawdę sympatyczna pani Milena z bloga e-przepisykulinarne (klik!)

link: https://superprzepis.pl/2025/08/09/ciasto-marzenka-z-wisniami-kremem-jogurtowym-i-polewa-czekoladowa/

5. Na tej stronie pieką mnie na Wielkanoc i "wszystkie ciotki pieją z zachwytu" (matko, tego chyba nigdy nie upiekę, bo moja Ciotka z naprzeciwka ma już 3 koguty😆). Owe ciotki pewnie już ochrypły, bo ciasto ma dwie różne odsłony (warto zerknąć)

linki do zdjęć i przepisu: https://pysznosci.pl/na-wielkanoc-pieke-marzenke-wszystkie-ciotki-pieja-z-zachwytu,7142053080775616a . A zdjęcia są z agencji Adobe Stock 😕.

6. Apetyczny makowiec także nosi to miano, ale ten był samodzielnie wykonany i świetnie opisany:

link: https://www.prostyprzepisna.pl/2022/11/marzenka.html

7. I na koniec przysmak, przy którym pieje już cała rodzina. WIELOWARSTWOWE, to ma wagę. Ogry mają warstwy i marzenka ma warstwy. Tylko nie wiedzieć czemu zdjęcie jest z kolejnej komercyjnej bazy fotek Getty Images.

   

link: https://kuchnia.mojegotowanie.pl/artykul/wielowarstwowe-ciasto-marzenka-bedzie-podziwiac-cala-rodzina-w-smaku-nie-dorownuja-mu-nawet-fale-dunaju

Aha, żeby nie było, sprawdziłam występowalność innych imion żeńskich w słodkim wytwórstwie. Pominęłam oczywiście Nepomuceny, Teodolindy i Brunhildy, ograniczając się do trzech najpopularniejszych w Polsce. Są 2 Anny, pierniczki i ciasto katarzynka oraz 1 ciasto marysieńka i po jednej Marii Antoninie i Marii Luizie. Marzynia więc pozostaje Królową Gnycy. 

Placki z młodej kapusty i chlebek Agusi

 

Moja ulubiona kapusta stożkowa gotuje się na grządce. Zasadniczo można posolić, omaścić i jeść w ogrodzie, jednak Małżonek - nie wiedzieć czemu😉 - woli jednak poddaną obróbce. Ponieważ utarł ziemniaki, więc zrobiłam placki ziemniaczane z młodą kapustą.

Robi się je tak samo, jak ziemniaczane, trzeba tylko pamiętać, żeby drobno poszatkowaną kapustkę nasolić i odcisnąć. I powinno być więcej kartofli, niż kapuchy, bo mogą się rozpadać na patelni. Na oko wyglądają jak zwykłe z jakimiś farfoclami, więc wykadrowałam zdjęcie z rozpoznawalnym kapuścianym fragmentem:

Kapka kwaśnej śmietany przyozdobi dzieło (według mnie najlepsze te z mielonym kminkiem😋)

Ponieważ do sklepu w środku wsi nikomu nie chciało się jechać, więc się zmogłam na domowy chleb. Nie było to wielkie wzmożenie, bo trudno o prostszy przepis. Dodatki bardzo go upyszniły, a pomada daje chrrrupiącą skórkę, co jeno "kszy się" nieco, gdy czerstwieje. Nikomu to jednak nie przeszkadza, więc aczkolwiek spoceni, ale radośni, jemy go ze smakiem 😅

Link do chlebka Agusi jest tutaj (klik!)

Makaron ze szparagowym pesto

 

Zanęcona mnóstwem pysznych przepisów na szparagi postanowiłam podjąć jednak wyprawę do miasteczka (na szczęście już nie muszę, jak dziadkowie, jechać pół dnia kuniami😆). No i były, nawet świeże i w cenie przystępnej. 

Chyba na Smakerze podpatrzyłam przepis na pesto i to był strzał w dziesiątkę. Danie jest pyszne: lekkie, świeże, o delikatnym, ale wyraźnie wyczuwalnym szparagowym smaku. Wystarczy wziąć ich pęczek - łodygi z odłamanymi końcówkami się gotuje 3 minuty, potem miksuje z oliwą, czosnkiem, orzechami nerkowca (są dobre, bo mają neutralny smak i nie zagłuszają), doprawia, a łebkami dekoruje na talerzu. Posłuchałam porady i wrzuciłam je do lodowatej wody i rzeczywiście zachowały piękny, intensywnie zielony kolor. Do tego odrobina parmezanu i oliwy i jest na 4 porcje wiosennej radości😋.

Jadę do Słowenii, więc mam nadzieję, że Martik podejmie kolejną próbę cukierniczego wykonu artystycznego, o czym uprzejmie doniosę. Pozdrowienia dla wszystkich, do miłego zobaczenia!🙆

Sałatka kamieniarza i cynaminki

 

Zdjęcie jest z gatunku: "Zgadnij, czym jestem"***, ale Małżon tak gwałtownie domagał się konsumpcji, iż cyknęłam tylko z wierzchu. Zasadniczo jest to sałatka drwala, jednak tym ta casem sie nie ścino (że tak strawestuję mistrza Wyspiańskiego), jeno robi się przy domu kamieniarkę😆. 

Dlatego na posiłek regeneracyjny dla mego mularczyka wybrałam baaardzo treściwą sałatkę. Jest w niej pierś z kurczaka, sałata rzymska, szczypiorek, korniszony (dla rzazu jedna warstwa to ogórki-krokodylki), tarty cheddar, a na wierzchu chrupiący boczek i grzanki. Nie podpieczone, tylko podsmażone na tym tłuszczu z boczusiu, żeby było bardziej masno i żeby tyrający miał więcej mocy. 

Sosy są  w niej dwa: czosnkowy i keczupowy. Jest bardzo pyszna, ale ja zjadłam niewiele, bo napatrzyłam się na Waszych blogach na lekkie sałatki i takich mi się zachciało. Więc pewnie na niedzielę (gdzie robota, a zwłaszcza na ludzkich oczach, jest w naszej wsi zakazana ) zrobię coś bardziej wiosennego.

A na deser już wszyscy z wielką radością raczyli się cynaminkami Maminka. Moje nie są takie ładne, ale chyba równie smakowite😋 Kiedy się rozłamie rogalika, ukazują się zrolowane, cynamonowe warstwy... Zajrzyjcie tu (klik!)

*** Dziewczyny z "moich lat" - pamiętacie jeszcze ten teleturniej "Zgadnij, kim jestem"?! Jessu, teraz mi się otworzyła klapka w mózgu, że było coś takiego z 50 lat temu, ale nie pamiętam, kto prowadził. 

Pierwszy tort "Kwiatowy Bukiet" Martika

 

Martusia, oczarowana i zainspirowana artystycznym kulinarnym rękodziełem pani Kariny (prywatnie córki Maminka, stąd wiemy, że tworzy takie cuda) postanowiła sama zmierzyć się ze słodkim wytwórstwem. Okazją był "Rojstni dan" męża, czyli mego roztomiłego zięcia💝.

Tort jest z masą truskawkową (sproszkowane liofilizowane), ganaszem z białej czekolady i owocową żelką w środku. A kwiaty są z kremu maślanego, który okazał się całkiem dobry w smaku. 

Jak na debiut, to rewelacja, że tak nieskromnie pochwalę moje dziecko ;-). W każdym razie alpejscy górale przyznali, że takiego ciasta to ich wioska nie widziała (ja na żywo też). Jak powiedział niezapomnianej pamięci Antoś Czyprak (mój stary blogowy kolega): "Nie wiadomo, czy to jeść, czy na głowę założyć". Myślę, że na wyścigach w Ascot mogłabym się śmiało w takim torcie na głowie pojawić. No, może napis "32" trzeba byłoby zweryfikować😃.

A jakie śliczności wykonuje pani Kari można zobaczyć na tej stronie. Warto!

https://www.lecakeshop.co.uk/ (klik!)

Uciechy stołu w niemieckim Memmingen

 

Kiedy Martik zapytała mnie, czy CZASEM nie mam ochoty wybrać się do Memmingen, byłam pewna, że stroi sobie żarty. Okazało się, że jednak, że bilety lotnicze do nikomu nieznanego miasteczka w Bawarii są po 68 (słownie: sześćdziesiąt osiem) złotych, ale jej małżonek nie wyraził ochoty szastania się od czapy po Dojczlandzie. No i matka dała się namówić, i dobrze, bo naprawdę niewiele widziałam równie uroczych miejsc. 

Nie jest to blog podróżniczy, więc pokażę tylko, co jadłyśmy przez te parę dni. Oczywiście nie wszystko, bo nie odważyłyśmy się np. robić zdjęć wybornych hotelowych śniadań. Pani nadzorczyni z obsługi - pewna, że ordnungu nie wyssałyśmy z mlekiem Mutter - tak pilnowała porządku, że wszyscy dychali tylko w jedne strone (jak mawiała Babcia Bronia). Córka mówi, że nigdy nie zapomni, jak na pierwszym śniadaniu zobaczyła scenę mojej walki z Frau Helgą. Wzięłam bowiem nieobacznie leżącą z boku dużą tacę, coby sobie nasygnować zacną porcję piętrzących się na szwedzkich stołach pyszności. Frau Helga zasypała mnie jednak gradem niemieckich słów i próbowała ją wyszarpnąć, ale nie z wyżyłowaną rolniczką z Podkarpacia takie numery! Wydobywszy z zakamarków mózgu rozpaczliwe: "Das ist mein!" walczyłam jak lwica, i byłabym postawiła na swoim, gdyby się nie okazało, że nadzorczyni zna jednak angielski. Martusia nie wytrzymała psychicznie i przyznała się, że rozumie, iż jest to SŁUŻBOWA taca Helgi i nie może znaleźć się w niepowołanych rękach😂.

Zjadłyśmy także w lokalnej gospodzie typowy niemiecki obiad. Tylko raz.

Wszystko, oprócz surówki, było wprost utopione w smalcu ze skwarkami. Nie polecamy. Ale piwo -i jasne, i ciemne - było wyborne!

 

To jasne prezentuje się szczególnie ładnie na tle gorsu Martika😉

Dlatego w czasie wycieczki do sąsiedniego Ulm, już z lekka przefutrowane bawarską kuchnią, zjadłyśmy w wietnamskim barze, uwiedzione urokiem właściciela (właścicielki?), któren sam/a naganiał klientów, gotował i podawał z niezwykłą serdecznością.

Tym razem tłem jest gors Marzyni😄

Śniadanie w śniadaniarni (w niedzielny poranek kolejka była tam aż do parkingu, oczywiście wszyscy karnie stali i nikt nie napierał na najsłabsze ogniwa w osobach Polek) było dobre, aczkolwiek w bułce, oprócz smakowitych różności, była także tarta marchewka, uduszona jak do ryby po grecku😕.

Pieczywo jest pyszne u naszych zachodnich sąsiadów, zwłaszcza precle i ciemny chleb, a największym przebojem wyjazdu były BUŁKI ZE ŚLEDZIEM. Marta wyczytała przed wyjazdem, że musowo trza skosztować tego lokalnego specjalitetu, który serwują "do łapki" na lokalnym targu.  

Nigdy nie przypuszczałabym, że nieposmarowana niczym bułka z filetem śledziowym, czerwoną cebulką i malutkim wiechetkiem pietruszki może być tak pyszna! Na targu było tak czysto, ciekawie i kolorowo, że spędziłyśmy tam wiele czasu, oglądając stoiska (tanio nie było).

Bardzo dobre są także słodkości; szarpnęłyśmy się na ciastka w kawiarni (Martik jadła ring nugatowy, a ja torcik z owocami).

Ostatniego dnia, już spłukane niemal do cna, poszłyśmy po prowiant na kolację do Aldiego (Lidla ani Biedry nie było). Ale i tak było pysznie!

Szkoda, że - dzięki staraniom naszego Umiłowanego Sojusznika - bilety lotnicze będą za chwilę tak drogie, że zapewne długo nie zabierzemy do Memmingen pozostałej części Hurmy i Czeredy...
 

  

Dobrych świąt 💚

Najlepsze życzenia wielkanocne: zdrowia 

i spokoju, miłych chwil w rodzinnym gronie, wytchnienia od dnia codziennego 

w świątecznej atmosferze  - składa Marzynia z rodzinką.

Chciałam Wam jeszcze pokazać, jakie pisanki robi Zuzia z naszej Hurmy i Czeredy. Wszystkie barwi i ozdabia naturalnymi sposobami - trzeba przyznać, że są piękne 

i niepowtarzalne :-)

Czekoladowa babka z mascarpone i lukrem marchewkowym

 

Bardzo lubię szastać się po "festiwalach" ciast przed Wielkanocą, a potem szpanować przed rodziną nowymi wypiekami. Ta babeczka nadaje się do ozdobienia świątecznego stołu, a i smak jest przedni: mocno czekoladowy, nieprzesadnie słodki, z nutką marchewki i cytryny w lukrze. Można ją polecić także ze względu na długą świeżość - spokojnie wytrzymuje pięć dni bez utraty puszystości. Polewa na wierzchu jest zrobiona z soku marchwiowego (ale jednak trzeba przecisnąć przez szmatkę, a nie na siteczku, bo u mnie widać drobinki), soku z cytryny i cukru pudru, utartych jak normalny lukier. Kwiaty ziarnopłonu raczej nie nadają się do spożycia, za to dekorują bardziej trwale, niż jadalne pierwiosnki czy forsycja. Co bardziej łapczywych biesiadników trzeba uprzedzić, że kwiatuszka nie pchamy do paszczy😏.

Przepis jest prosty i naprawdę znakomicie napisany przez panią Joannę na stronie o intrygującej nazwie Chocololo. Jak mówiła babcia Bronia: ni mom pojma, czy to chodzi o czekoladowego skręta, czekoladowy przeładunek kontenerów (pionowy!) czy filipińskiego dziadka z czekolady, albowiem przegląd od AI nie rozjaśnił mi nic w temacie "lolo"😆. Najważniejsze, że przepis jest świetny (klik!).

A jeśli ktoś jeszcze nie zdecydował się, co upiec wypaśnego i oryginalnego, to polecam sernik pistacjowy Helenki (klik!). Moją zmianą, za radą sympatycznego pana Arkadiusza Gie z bloga r'n'gkitchen, było dodanie - zamiast waniliowego - 2 torebek budyniu pistacjowego (wyczaiłam je u gościa, co je sprowadza z Niemiec, albowiem NIGDZIE w miasteczku o tym smaku nie słyszeli). Powiem Wam, że nawet najbardziej wybredny gość wyraził uznanie, aczkolwiek nie frenetyczne, bo kruszone pistacje i pesteczki z malin włażą pod. 

P.S. Pytałam Helenkę, czym kroi serniki, że są tak idealnie gładkie na przecięciu, a moje zawsze uhymolone jak sikierom (co widać na powyższym wyraźnie). I zgadnijcie, co odpowiedziała? NOŻEM, MARZYNIU :-)

Co nowego w Słowenii na talerzu😋

Kiedy wracam ze Słowenii wielu znajomych pyta mnie, co tam jadłam dobrego. Kuchnia tego kraju jest mało znana, bo nie są to światowi kulinarni czempioni, ale są tam dania znakomite. Kilka z nich to unikaty - takich np. idrijskich žlikrofi (klik!) nie jadłam nigdy wcześniej, i nawet nie wiedziałam o istnieniu tej pyszności. Gibanica (klik!) to także rewelacja, a drożdżowa potica (klik!) śmiało może stanąć w szranki z naszymi babami. 

Tym razem miałam przyjemność raczenia się:

- burkiem (sirov burek s špinačo) - czyli nadziewanym farszem szpinakowo-serowym zawijańcem z ciasta filo. Marija piecze burki z domowego ciasta wleczonego - ten na zdjęciu powyżej jest już dziełem młodego pokolenia, z kupnego ciasta filo,

- sztruklami z Kobaridu (kobariški štruklji) - to coś jakby słodkie pierożki z ciasta parzonego, nadziewane orzechami, rodzynkami i cynamonem, aromatyzowane rumem,

- zupą z rzepy ze słoną struclą skwareczkową (jota z repo in ocvirkovca) - trudno pomyśleć, że zupa z kiszonej (!) rzepy może być dobra, ale była. Fakt, że smakowała jak jakiś dziwny kapuśniak, lecz wzbogacona dobrą kiełbasą i zagryzana zaiste wyborną struclą ze skwarkami, prażoną cebulką i szczypiorkiem, była treściwym daniem obiadowym,

- pizzą "Di Materina" w Lublanie - po prostu mistrzowska, z pesto, krewetkami, jakimś pyłem z czarnych oliwek, skórką z limonki i mozzarellą Fior di Latte d'Agerola,

zdjęcie: strona FB Pop's Place Pizza

- a na deser zapodaję Wam Lokiego, jako dzielnego stróża swoich hal😍 

Meksykańska (??) zapiekanka naleśnikowa

 

Nie wiem, czy to danie można nazwać "meksykańskim". Może wsad i składniki na dekor, aczkolwiek H&C, obejrzawszy efekt finalny, stwierdziła, że "to krase jak ruska wyszywanka" (przy czym "krasy" u nas na wsi nie znaczy "piękny", lecz oczowyłupnie kolorowy😂).

Najważniejsze, że smakowało i było bardzo syte!

Naleśniki są z mąki kukurydzianej, która zalegała w czeluściach szafki i trzeba było ją jakoś przetworzyć. Szukając przepisu (jako żywo jeszcze nie robiłam z takiej mąki), wpadłam na bloga "Lekki brzusio". Było setki innych, ale "lekki brzusio" mnie urzekł nazwą, no i też chciałam mieć lekkość w żywocie.

SKŁADNIKI na ciasto:

- szklanka mąki kukurydzianej,

- 2 łyżki mąki ziemniaczanej,

- 3 małe jajka (bałam się, że się rozpadną bez glutenu),

- duża szczypta soli,

- mąki pół na pół z wodą, ile zabierze.

SKŁADNIKI na nadzienie:

- wołowe mięso mielone,

- cebula, czosnek,

- pulpa pomidorowa,

- rozgnieciona czerwona fasola,

- kukurydza z puszki,

- ulubiona przyprawa meksykańska,

- świeży tymianek,

- sól, pieprz.

WYKONANIE:

Zmiksować składniki ciasta, usmażyć naleśniki. Mnie wyszło 7, ale jeden został zjedzony na próbę.

Usmażyć mięso z cebulą, dodać pozostałe składniki tak, by powstał farsz. Placki ciasta przekładać nadzieniem. Jeśli ktoś nie zważa na ciężar brzusia może posypać tartym serem😃. Zapiekać pod przykryciem, aż zacznie pachnieć. Na wydawce polać sosem czosnkowym i dowolnie udekorować.

Ozdrowieniec powraca 😍

Niemal zawsze jesteśmy przekonani, że powikłania po "zwykłej" grypie - o których trąbią teraz wszystkie media - NAS na pewno nie dotkną. Ale niestety, nawet krzepkie i zahartowane (głównie w swoim mniemaniu) Rzepichy też mogą zostać powalone po infekcji zmutowanym wirusem. Na szczęście już wszystko dobrze i obyło się bez konieczności korzystania z dobrodziejstw leczenia szpitalnego.

Co ciekawe, nie ma żeńskiej formy słowa "ozdrowieniec", co mnie niepomiernie zdziwiło. Widocznie mężczyznom przysługuje w języku polskim (cyt. za SJP Doroszewskiego i słownikiem PAN) bycie "człowiekiem powracającym do zdrowia po przebyciu choroby, rekonwalescentem", natomiast kobieta po chorobie po prostu wstaje i jest zdrowa😁.

Jako że nic ciekawego w czasie choroby nie gotowałam, to wirtualnie poczęstuję moich miłych blogowych przyjaciół ciastami ze świąt: "cytrynowym puszkiem" oraz babką makową Helenki. Oba ciasta były przepyszne, babkę Helenki przełożyłam konfiturą pomarańczową, a cytrynowiec rzeczywiście był lekki jak puch i można było zjeść duży kawał nawet po misce barszczu z uszkami i stosie pierogów.

Ciasto cytrynowe upiekłam wg przepisu pani Dagmarelli (klik!), dając zamiast litra (!) śmietany trzydziestki szóstki serek mascarpone i 500 ml śmietanki trzydziestki. 

A babka Helenki to już legenda wśród ciast makowych, naprawdę warto (klik!).

Buziaki serdeczne dla wszystkich i dziękuję za wiele troskliwych pytań o zdrowie i miłych życzeń😗. 

Dobrych świąt🎄

 

Z całego serca życzenia miłych, spokojnych

i zdrowych świąt 

wszystkim blogowym przyjaciołom 

składa Marzynia wraz z rodzinką.

Obraz: "Le Nouveau-né" Georges'a de La Toura (domena publiczna).